ΟΡΕΙΝΟΣ

Το αρχαιότερο λογοτεχνικό κείμενο του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, η «Ιλιάδα» ξεκινά με ένα λοιμό. Οι Έλληνες που για 10 χρόνια πολιορκούν την Τροία αντιμετωπίζουν φονική πανδημία σταλμένη από του οργισμένους θεούς που ο Αγαμέμνων έχει αιχμαλωτίσει τη Χρυσηίδα κόρη του ιερέα Χρύση και την έχει κάνει παλακίδα του.

Ο Σοφοκλής στην τραγωδία «Οιδίπους Τύραννος» παρουσιάζει τον Οιδίποδα να ασκεί την εξουσία στη Θήβα, έχοντας χωρίς να το γνωρίζει σκοτώσει τον πατέρα του και προηγούμενο Βασιλιά Λάιο και έχει για σύζυγο και μητέρα των 4 παιδιών του, την μητέρα του Ιοκάστη. Λοιμός ως τιμωρία χτυπάει και την Θήβα. Μια ομάδα παιδιών και εφήβων, με γέροντα ιερέα επικεφαλής, έχουν προσπέσει ικέτες μπροστά του ζητώντας του να τους βρει σωτηρία : … η μισητή πανούκλα, αφανίζει την πόλη…κι ο μαύρος Άδης πλουτίζει από στεναγμούς και θρήνους».

«Γιατί, αν μέλλει να κυβερνάς αυτή τη χώρα, όπως το κάνεις τώρα, καλύτερο είναι να την ορίζεις με λαό κι όχι αδειανή. Γιατί δεν αξίζει τίποτε ούτε πύργος ούτε καράβι, αν είναι έρημο, χωρίς ανθρώπους μέσα.»

Ο Οιδίποδας ανταποκρίνεται με ευσυνειδησία στις εκκλήσεις, στέλνει τον γυναικάδελφό του, τον Κρέοντα, να ζητήσει χρησμό σχετικά με την αιτία της δυστυχίας, αυτός επιστρέφει και του ανακοινώνει ” Καταστρέφει την πόλη το αίμα του προηγούμενου βασιλιά. Πρέπει να βρουν τον φονιά και είτε να τον εξορίσουν είτε να τον σκοτώσουν “. Ο Οιδίποδας αναλαμβάνει προσωπικά τη διεξαγωγή της έρευνας, με προσήλωση, βρίσκει τον φονιά και δεν είναι άλλος από τον εαυτό του! Αυτοτυφλώνεται και ψάχνει κάποιον να τον οδηγήσει έξω από τη Θήβα αποκαλώντας τον εαυτό του τρισκατάρατο « καλύτερα να πέθαινα στον Κιθαιρώνα βρέφος»

Ο Σοφοκλής παρουσίασε την τραγωδία του για πρώτη φορά το 428 π.Χ. και έχασε το πρώτο βραβείο στους δραματικούς αγώνες επειδή θύμισε στους Αθηναίους τα δικά τους δεινά, τον δικό τους λοιμό, δυο χρόνια νωρίτερα, το 430 π.Χ κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, όταν η πόλη πολιορκούνταν από τους Σπαρτιάτες.

Ο λοιμός της Αθήνας εισαγόμενος, μας ήρθε από Αίγυπτο/Λιβύη, όπως και ο κορονοϊός εισαγόμενος από την μυστηριακή και εξωτική Ασία. Ο Θουκιδίδης λέει πως αυτοί που προπαντός πέθαναν ήταν οι γιατροί επειδή έρχονταν σε άμεση επαφή με τους αρρώστους, έτσι πέθανε και ο ήρωας Κινέζος γιατρός που πρώτος προειδοποίησε τις αρχές για τον ιό και πέθανε με την πίκρα του αγγελιαφόρου που τιμωρείται γιατί κουβαλά δυσάρεστα νέα.

Η πρώτη αυθόρμητη εξήγηση η συνωμοσιολογική, οι Αθηναίοι έλεγαν πως οι Σπαρτιάτες είχαν ρίξει δηλητήριο στις δεξαμενές του Πειραιά ! Οι Αθηναίοι έσπευσαν να απευθυνθούν στους θεούς και στα επουράνια και ο Θουκιδίδης που νόσησε και ο ίδιος μας πληροφορεί ότι οι ικεσίες σε ιερά και μαντεία δεν ωφέλησαν και στο τέλος οι πιστοί τα παράτησαν νικημένοι από το κακό, εμείς 2500 χρόνια αργότερα αργήσαμε αλλά το καταλάβαμε.

Σήμερα, την διακίνηση συνωμοσιολογικών θεωριών και ψευτοθεραπειών αναλαμβάνουν Βελόπουλοι, Κραουνάκηδες και Αμβρόσιοι, να τους ακούς ανοησία αλλά και ανθρώπινη αντίδραση!. Ο Περικλής από τους θεμελιωτές του Δυτικού πολιτισμού , μαθητής του Αναξαγόρα, συνετός, φωτισμένος και απελευθερωμένος από δεισιδαιμονίες, μέχρι και αυτός λύγισε, δεν είχε πια το κουράγιο να αντισταθεί στον ανορθολογισμό, η αρρώστια του υπέσκαψε το φρόνημα της ψυχής, ο Πλούταρχος εξιστορεί ότι για να δείξει πόσο άσχημα ήταν πια η υγεία του φανερώνει σε ένα φίλο του που πήγε να τον επισκεφθεί ένα φυλακτό που του είχαν κρεμάσει στο λαιμό οι γυναίκες, « μέχρι και αυτός κατάντησε να ανεχθεί μια πράξη τόσης μωρίας», το φυλακτό δεν τον έσωσε, ο πρωτεργάτης του Χρυσού Αιώνα της Αρχαιότητας σύντομα θα υποκύψει στο μικρόβιο !

Η προσφορά του στην επιστήμη και στην κοινωνία

18/03/2020

Γράφει ο Ελευθέριος Γ.  Σκιαδάς

Κρίνος Σταμάτιος

Υπάρχουν προσωπικότητες που κατορθώνουν με τον βίο και την πολιτεία τους να συνδέσουν το ονοματεπώνυμό τους με τους τόπους όπου έζησαν. Έτσι και ο φαρμακοποιός Σταμάτιος Κρίνος (1815-1886) συνδέθηκε με την ελληνική πρωτεύουσα. Η περιπετειώδης και παραγωγική ζωή του άφησε πίσω αγαθές εντυπώσεις, πλούσιο έργο και εκπροσώπησε το όνειρο της χώρας που απελευθερώθηκε με αιματηρούς αγώνες. Ο παππούς του, Νικόλαος Αθανασίου Κρίνος ή Μάγγος, ήταν ο μόνος χριστιανός που ανυψώθηκε στο αξίωμα του αρχιναυπηγού (μπασμεϊμάρης) του αυτοκρατορικού στόλου. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν ευκατάστατος έμπορος γουναρικών, όταν γεννήθηκε ο Σταμάτιος, Κυριακή της Ορθοδοξίας, στα Ταταύλα Κωνσταντινουπόλεως.

Το 1829 καταστράφηκε από πυρκαγιά η περιουσία του πατέρα του και ο Σταμάτιος αναγκάσθηκε να μεταβεί στη Σύρο. Εκεί μαθήτευσε δίπλα στον αδελφό του Αθανάσιο, ο οποίος είχε εγκατασταθεί εκεί διατηρώντας φαρμακείο. Παρέμεινε στη Σύρο έως το 1834 ακούγοντας παραδόσεις μαθημάτων από τον Νεόφυτο Βάμβα και τον Δημήτριο Οικονομίδη. Το επόμενο έτος βρίσκεται στην Αθήνα παρακολουθώντας φαρμακευτικά μαθήματα στη σχολή που είχε συσταθεί για τη μόρφωση εμπειρικών φαρμακοποιών και στην οποία δίδασκαν ο Ξαβέριος Λάνδερερ και ο Νικόλαος Κωστής.

Διαφημιστική καταχώριση (αρχές 20ού αιώνα).

Το 1836 παίρνει δίπλωμα πρακτικού φαρμακοποιού από το Ιατροσυνέδριο και το επόμενο έτος (1837) αναλαμβάνει τo πρώτο Φαρμακείο που είχε ανοίξει στην Αθήνα και ήταν του Στέφανου Καλαφάτη (αργότερα οικία Παπαδάκη) κοντά στο Πανεπιστήμιο. Μια πενταετία διατήρησε εκείνο το φαρμακείο, έως το 1841, παρακολουθώντας ταυτοχρόνως, με απίστευτο ρυθμό, μαθήματα στο γυμνάσιο, στο πανεπιστήμιο, στη Σχολή Βάμβα κ.α. Πώλησε το φαρμακείο (1842) και πήγε για σπουδές στην Ιταλία και τη Γαλλία. Παρακολούθησε Βοτανική και Χημεία και επέστρεψε εκ νέου στην Αθήνα ιδρύοντας πάλι φαρμακείο, το οποίο υπήρξε ένα από τα πλέον φημισμένα στην ιστορία της πόλης.

Το 1848 αναλαμβάνει άμισθος καθηγητής της Τεχνολογικής Χημείας στο Σχολείο των Τεχνών, διδάσκοντας έως το 1855. Το 1861 διορίσθηκε τακτικός καθηγητής φαρμακολογίας και φαρμακευτικής στην Ιατρική Σχολή. Στην αναστάτωση που επικράτησε μετά την έξωση του Όθωνος, ο Κρίνος βρέθηκε στο επίκεντρο αντιζηλιών. Εγκατέλειψε τη θέση και δεν δέχθηκε να επανέλθει, παρά τις επανειλημμένες προτάσεις που του έκαναν υπουργοί κατά εποχές. Ωστόσο διατήρησε τη θέση του μέλους του Ιατροσυνεδρίου, από τότε που διορίσθηκε (1853) έως τον θάνατό του.

Συνέβαλε τα μέγιστα στις προσπάθειες για τη δημόσια υγεία και μετατράπηκε σε «λυδία λίθο» για τους Έλληνες φαρμακοποιούς. Επί μία ολόκληρη 32ετία πέρασαν από τα χέρια του όλοι οι φαρμακοποιοί, αφού έδιναν τις πρακτικές τους εξετάσεις ενώπιον του Ιατροσυνεδρίου για να πάρουν την άδειά τους. Αφοσιώθηκε με ζήλο στη διαμόρφωση του φαρμακευτικού κλάδου στην Ελλάδα. Υπάρχουν όμως και υπηρεσίες που πρόσφερε στις πόλεις των Αθηνών και του Πειραιώς, οι οποίες παραμένουν άγνωστες. Όπως ότι διετέλεσε «αστυνομικός χημικός» των αγορών Αθηνών και Πειραιώς την εποχή της χολέρας (1854) ή ότι υπήρξε επί 16 χρόνια (1854-1860) μέλος του αδελφάτου του Δημοτικού Νοσοκομείου Αθηνών.

Εσωτερικό φαρμακείου (αρχές 20ού αιώνα).

 

Εκεί όμως που αφιέρωσε πολύ χρόνο από τη ζωή του ήταν στην Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων, δηλαδή στη διοίκηση του Ζαππείου, στην οποία συμμετείχε από τη σύστασή της (1858) μέχρι τον θάνατό του. Πίστευε στην εμψύχωση της εθνικής βιομηχανίας και στα πρακτικά οφέλη των εμπορικών και βιομηχανικών εκθέσεων. Συνέγραψε φαρμακευτικές πραγματείες, εξέδωσε περιοδικό και τιμήθηκε με τον Σταυρό του Σωτήρος. Ο Σταμάτιος Κρίνος έφυγε από τη ζωή στις 11 Ιανουαρίου 1886, σε ηλικία 71 ετών και τη λειτουργία του πασίγνωστου στην Αθήνα φαρμακείου του συνέχισε ο γιος του Αθανάσιος Κρίνος.

Η συνθήκη μοιάζει σαν «ημερολόγιο καταστρώματος». Απλά, αυτό το καράβι βρίσκεται σε φουρτούνα. Και στην ουσία προετοιμάζεται για να…

αντέξει στα πιο μεγάλα κύματα. Δεν είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος το πού πρέπει να δώσει προτεραιότητα. Στις ατομικές του ευθύνες και υποχρεώσεις; Στις πολιτικές-ιδεολογικές προσεγγίσεις; Στο ανθρωπιστικό δράμα; Στις επιστημονικές αναφορές; Στις εμπειρικές καταγραφές από την καθημερινότητά του; Ευτυχώς ή δυστυχώς, σε όλα μαζί. Με τη σωστή δοσολογία και στη σωστή σειρά. Στα σιωπηλά (ή μη), όλοι δοκιμαζόμαστε και το ξέρουμε πολύ καλά. Για να επανέλθει η γαλήνη θα «μουσκέψουμε» πολύ…

Σε τέτοιες ειδικές συγκυρίες, η ποικιλομορφία λαμβάνει μία σπάνια χροιά. Κάποιες στιγμές λυγίζεις σαν άνθρωπος, κάποιες σκληραίνεις απότομα. Πότε οι σκέψεις σου σε δυναμώνουν και θέλεις να ξεχυθείς για να επιλύσεις κάθε πρόβλημα, πότε πρέπει εσύ ο ίδιος να σταματήσεις τις σκέψεις σου για να συνεχίσεις (με μεγαλύτερη ρέγουλα) αν θες να είσαι επαρκής σε αυτά που πρέπει να κάνεις. Είναι η ώρα που όλα σταχυολογούνται. Ερμηνείες του φαινομένου ως προς τη «φυσιολογία» του, θεωρίες συνωμοσίας και γεωπολιτικές αναζητήσεις (ως προς τα αίτια της ύπαρξής του), οικονομικές προεκτάσεις, εκτιμήσεις για τη μελλοντική πορεία στους επόμενους μήνες, αλγόριθμοι, μαθηματικά μοντέλα, διερεύνηση του γονιδιώματος του ιού, πιθανές άμεσες θεραπείες, μακροπρόθεσμη μαζική χρήση εμβολίου, κοκ. Και όλα αυτά ενώ γνωρίζουμε όλοι πως ο αριθμός κρουσμάτων και ο αριθμός των θυμάτων δεν γυρίζει πίσω…

Αυτό που προέχει είναι να μη χάσουμε την ψυχραιμία μας τώρα. Γιατί το αποτέλεσμα των κινήσεων όλων μας αυτές τις μέρες, στην αναλογία σωστού και λάθους που προσομοιάζει σε μία ρεαλιστική ανθρώπινη λειτουργικότητα, στην κυριολεξία θα κρίνει το τι θα γίνει σε λίγο καιρό. Τι έκταση θα έχει το φαινόμενο, με απλά λόγια. Δεν πρέπει να εναποθέσει κάποιος την εντατικοποίηση των απαραίτητων δικών του ενεργειών για το διάστημα που τα πράγματα ενδεχομένως να είναι πολύ δύσκολα έως ελαχίστως αντιμετωπίσιμα. Αλλά, στο τώρα, στις επόμενες εβδομάδες, για να μείνει η κλίμακα στο «δύσκολα». Μέχρι να επιστρέψει ο ήλιος στη θέση του. Σταδιακά, αλλά αναπότρεπτα…

Ως προς τις διάχυτες κοινωνικές προτροπές για να μείνει ο κόσμος στο σπίτι του, δίπλα στην επιτακτικότητα της τήρησης των μέτρων (που δεν μπορεί να εκφραστεί καλώς ή κακώς παρά μονάχα με σχεδόν απόλυτο τρόπο) χρειάζεται να αναδειχθεί η διττή σημασία της προσφοράς στους υπόλοιπους. Ας αισθανθεί ο καθένας την υποχρέωση να τηρήσει τα μέτρα ως καθήκον απέναντι στους γύρω του, αλλά και ως μία προσωπική υπόθεση. Που θα τον αναβαθμίσει, που θα τον κάνει πραγματικά χρήσιμο και θα του δώσει ένα πολύ καλό και ουσιαστικό συνάμα λόγο να αισθάνεται περήφανος για τον εαυτό του. Αυτόν τον «εγωισμό», τον «εγωισμό προσφοράς», τον έχει απόλυτη ανάγκη το κοινωνικό σύνολο. Ενώ ο κακός εγωισμός ήταν, είναι και θα είναι για πάντα βασικός συντελεστής καταστροφικών συνεπειών. Δεν θέλουμε ανθρώπους που αισθάνονται καταναγκασμούς που «στερούν την ελευθερία τους», αλλά αποφασισμένους με κίνητρο να νικήσουν την πανδημία και να διευρύνουν το ποσοστό ελευθερίας που τους αναλογεί. Υπάρχει διαφορά…

Κώστας Μαρούντας

efsyn.gr

του Μάρκου Ψυχάρη //

Είναι η εποχή που οι λαοί πρέπει να χάσουν την αυτοπεποίθησή τους. Είναι, για παράδειγμα, η εποχή που στην Ελλάδα η εκκλησία μπορεί να ανοίγει και να κλείνει το “μαγαζί” της, αδιαφορώντας για τις εντολές της επίσημης ιατρικής κοινότητας. Είναι η εποχή που η ανεκτίμητη πληροφορία μπορεί να γίνει τάση, να γίνει ιδέα, να κινητοποιήσει ομάδες απροστάτευτων ανθρώπων σε λύσεις που δίνουν έδαφος στην άνετη παραπλάνησή τους.

Ο γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι έχει συμπυκνώσει σε δέκα “βήματα” τη σχέση που αναπτύσσουν κυβερνήσεις και θεσμοί με τα ακροατήριά τους. Από τη Βρετανία του Μπόρις Τζόνσον και της “Ανοσίας της Αγέλης” στην ελληνική πραγματικότητα όπου υπουργοί τύπου Άδωνι Γεωργιάδη ή αρχηγοί κομμάτων τύπου Βελόπουλου κυκλοφορούν ανάμεσά μας ορίζοντας μέσα από ΜΜΕ τη σχέση που πρέπει να έχουν τα ακροατήριά τους ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο, την αλήθεια και το ψέμα, την ιστορία και την ιστορική πλάνη.

Ο Τσόμσκι καταφέρνει να παρουσιάσει ένα “δεκάλογο” που συναντάς, σχεδόν, σε κάθε δημόσιο βήμα σου. Πια η σχέση των κρατών και των κυβερνήσεων με τους λαούς φαντάζει απίστευτα δεδομένη. Απόλυτα προσαρμοσμένη στη μη άποψη που πρέπει να έχουν οι δεύτεροι.

 

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία» εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος κι αμόρφωτος, ότι είναι κουλ τα ναρκωτικά, τα τατουάζ, η ομοφυλοφιλία, η πορνεία, η διαστροφή κάθε τι παράλογο κι αντιεπιβιωτικό …

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

με πληροφορίες: terrapapers.com

ΑΝΕΜΟΙ

Άκου κι εμάς που μόλις εγυρίσαμε

νησιά και πολιτείες που γνωρίσαμε

Κρήτη και Μυτιλήνη Σάμο κι Iκαριά

Νάξο και Σαντορίνη Ρόδο Κέρκυρα

Σπίτια μεγάλα κι άσπρα σπίτια βουερά*

πάνω στη μαύρη πέτρα πάνω στα νερά

Ξάνθη Θεσσαλονίκη Βέροια Καστοριά

Γιάννενα Μεσολόγγι Σπάρτη και Μυστρά

Καμπαναριά και στέγες μες στη συννεφιά

κι όλα μαζί μια λύπη και μιαν ομορφιά

Ελύτης

Ολόκληρος ο κόσμος έχει επηρεαστεί από ένα φαινόμενο το οποίο δεν είναι σε θέση να το διαχειριστεί αποτελεσματικά και για την διάρκεια του οποίου κανείς δεν μπορεί να κάνει σοβαρές προβλέψεις.

Οι οικονομικές επιπτώσεις της νέας πανδημίας του κορωνοϊού δεν πρέπει να θεωρηθούν ως ένα συνηθισμένο πρόβλημα. Αντίθετα, ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει μάρτυρας μιας θεμελιώδους αλλαγής στην ίδια την φύση της παγκόσμιας οικονομίας.

Ο κοορωνοϊός αυτή τη στιγμή έχει χτυπήσει τόσο την προσφορά όσο και ζήτηση δημιουργώντας μία άνευ προηγουμένου κατάσταση, εργοστάσια αδυνατούν να παράξουν και άνθρωποι αδυνατούν να αγοράσουν, ως αποτέλεσμα ο κόσμος αντιμετωπίζει την προοπτική μιας βαθιάς μετατόπισης:

Μια επιστροφή στην φυσική -δηλαδή στην αυτάρκη- οικονομία.

Η πόλη είναι ιδανική για επιβίωση όταν όλα λειτουργούν ρολόι, αν όμως η αλυσίδα παραγωγής «σπάσει» τότε γίνεται παντελώς ακατάλληλη κι επικίνδυνη. (δεν υπάρχει δυνατότητα καλλιέργειας, πόσιμου νερού κτλπ)

Αυτή η μετατόπιση είναι ακριβώς το αντίθετο της παγκοσμιοποίησης, αφού η επιστροφή στην φυσική οικονομία σημαίνει ότι  τα έθνη θα ακολουθήσουν τους πολίτες και θα κινηθούν κι εκείνα προς την αυτάρκεια. 

Αυτή η κίνηση δεν είναι αναπόφευκτη. Εάν οι εθνικές κυβερνήσεις μπορέσουν να ελέγξουν ή να ξεπεράσουν την τρέχουσα κρίση μέσα στους επόμενους έξι ή 12 μήνες, ο κόσμος θα επανέλθει στην πορεία της παγκοσμιοποίησης.

Αλλά αν η κρίση συνεχιστεί, η παγκοσμιοποίηση θα μπορούσε να ξηλωθεί. Όσο περισσότερο διαρκεί η κρίση και όσο περισσότερο υπάρχουν εμπόδια στην ελεύθερη ροή ανθρώπων, αγαθών και κεφαλαίων, τόσο περισσότερο η κατάσταση των πραγμάτων θα καταλήξει να φαίνεται φυσιολογική.

Θα δημιουργηθούν ειδικά συμφέροντα για να την διατηρήσουν, και ο συνεχιζόμενος φόβος μιας άλλης επιδημίας μπορεί να παρακινήσει τις εκκλήσεις για εθνική αυτάρκεια.

Η μετακίνηση προς την φυσική οικονομία δεν θα οδηγείται μόνο από τις συνήθεις οικονομικές πιέσεις, αλλά από πολύ περισσότερο θεμελιώδεις ανησυχίες, δηλαδή την επιδημική ασθένεια και τον φόβο του θανάτου. 

Στην παρούσα κρίση, αν μπορείτε να παράγετε το δικό σας φαγητό, αν δεν εξαρτάστε από τον ηλεκτρισμό ή από το νερό που παρέχεται από κοινωφελείς εταιρείες, δεν είστε μόνο ασφαλείς από τις διαταραχές που μπορεί να προκύψουν στις αλυσίδες εφοδιασμού τροφίμων ή στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού˙ είστε επίσης ασφαλέστεροι από το να μολυνθείτε, επειδή δεν εξαρτάστε από τα τρόφιμα που παρασκευάζονται από κάποιον άλλο που μπορεί να έχει μολυνθεί, ούτε χρειάζεστε τεχνίτες, οι οποίοι μπορεί επίσης να έχουν μολυνθεί, για να έρθουν να επιδιορθώσουν οτιδήποτε στο σπίτι σας.

Όσο λιγότερο χρειάζεστε άλλους, τόσο ασφαλέστεροι και καλύτερα είστε. Όλα όσα αποτελούσαν πλεονέκτημα σε μια ιδιαίτερα εξειδικευμένη οικονομία τώρα μετατρέπονται σε μειονέκτημα, και το αντίστροφο.

Παρόλα αυτά, το ανθρώπινος κόστος της νόσου θα είναι το πιο σημαντικό και αυτό που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνική διάσπαση.

Καθώς οι άνθρωποι θα γίνουν ανίκανοι να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, θα δημιουργήσουν διαδοχικά σοκ, από εξώσεις κατοικιών μέχρι τραπεζικές κρίσεις.

Όσοι θα αφεθούν να μείνουν απελπισμένοι, άνεργοι και χωρίς περιουσιακά στοιχεία θα μπορούσαν εύκολα να στραφούν εναντίον εκείνων που είναι καλύτερα. Ήδη, περίπου το 30% των Αμερικανών έχει μηδενικό ή αρνητικό πλούτο και 1.500.000 εκατομμύρια Έλληνες έμειναν χωρίς εισόδημα σε μία νύχτα λόγω των μέτρων κατά του κορωνοϊού.

Εάν από την τρέχουσα κρίση προκύψουν περισσότερα άτομα που δεν θα έχουν ούτε χρήματα, ούτε δουλειά ούτε πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, και αν αυτοί οι άνθρωποι γίνουν απελπισμένοι και οργισμένοι, σκηνές όπως η πρόσφατη απόδραση των κρατουμένων στην Ιταλία ή η λεηλασία που ακολούθησε τον τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη το 2005, θα μπορούσε να γίνουν συνηθισμένες.

Εάν οι κυβερνήσεις πρέπει να καταφύγουν στην χρήση παραστρατιωτικών ή στρατιωτικών δυνάμεων για να καταστείλουν, για παράδειγμα, ταραχές ή επιθέσεις σε ιδιοκτησίες, οι κοινωνίες θα μπορούσαν να αρχίσουν να αποσυντίθενται.

Έτσι, ο κύριος (ίσως και ο μοναδικός) στόχος της οικονομικής πολιτικής σήμερα πρέπει να είναι η πρόληψη της κοινωνικής κατάρρευσης. Ο σημαντικότερος ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει η οικονομική πολιτική τώρα είναι να διατηρήσει τους κοινωνικούς δεσμούς ισχυρούς κάτω από αυτή την εξαιρετική πίεση.

Πηγή: pronews.gr

 

Life Support

της Μαριάννας Σκυλακάκη

Ενώ για τώρα προέχει η προστασία της υγείας μας, οι οικονομικοί παράμετροι της πρωτόγνωρης αυτής κρίσης που βιώνουμε είναι στο μυαλό όλων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες βραχυπρόθεσμα, ενώ είναι σαφές ότι κάποιοι θα πληγούν δυσανάλογα, αυτούς θα πρέπει να έχουμε στο νου μας και να φροντίσουμε κατά προτεραιότητα.

Στον απόηχο της παρατεταμένης και σφοδρής κρίσης την οποία νιώθαμε ότι επιτέλους είχαμε προσπεράσει, είναι προφανές ότι πολλοί συνάνθρωποί μας και πολλές από τις πολύ μικρές, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας, δεν έχουν μεγάλα περιθώρια για να αντεπεξέλθουν στις νέες συνθήκες.

Τεράστιο μέρος της οικονομίας μας έχει παγώσει, έχει μπει κυριολεκτικά “σε καταστολή”, και πρέπει να κρατηθεί ζωντανή για όσο χρειαστεί. Δεν ξέρουμε όμως για πόσο καιρό θα παραμείνει σε αυτή την κατάσταση, κι αυτό δυσκολεύει τα πράγματα. Πρέπει επίσης να έχουμε κρατήσει κάποια “εφόδια” για τη συνέχεια, για όταν θα χρειαστεί να ξυπνήσουμε τον “ασθενή” και να αναπνεύσει ξανά μόνος του.

Οι ενέργειες της πολιτείας και τα μέτρα που έχουν μέχρι στιγμής ανακοινωθεί, προσπαθούν να λύσουν μια δύσκολη εξίσωση, με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο και ορθολογικό τρόπο. Τα δημοσιονομικά περιθώρια αυξήθηκαν μετά την πρόσφατη απόφαση του Eurogroup, ενώ η ένεση ρευστότητας που συνεπάγεται το γεγονός ότι η χώρα μας συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι εξαιρετικά θετική είδηση.

Η βραχυπρόθεσμη αβεβαιότητα πάντως παραμένει. Η μάχη στο πεδίο της οικονομίας θα πρέπει να συνεχίσει να δίνεται, σε όλα τα επίπεδα, καθημερινά.