ΟΡΕΙΝΟΣ

«Μια πίστη και γλώσσα μία, και ιδέα μία, και μια ψυχή, ένα Γένος. Κοπρίσματα, ανεμορριπές, κλαδέματα, πλημμύρες σταλώσανε ή λυγίσανε το δέντρο, δεν ταλλάξαν»

λ

Εύβοια.

Το επίσημο όνομα του νησιού δίδεται ουσιαστικά από τον Όμηρο και φανερώνει το γόνιμο καλλιεργήσιμο έδαφος και την ανεπτυγμένη βοοτροφία για την οποία το νησί ήταν ονομαστό, «ευ» και «βους» που σημαίνει «Καλό Βόδι».

Αρχαία περίοδος

Την εποχή του χαλκού η Εύβοια κατοικούταν από το αρχαιοελληνικό φύλο των Αβάντων. Ο Όμηρος αναφέρει πως οι Άβαντες συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο στο πλευρό των Αχαιών. Αναφέρει μάλιστα πως είχαν ιδρύσει ήδη τις πόλεις Χαλκίδα, Ερέτρια, Ιστιαία, Κήρινθος, Δίον, Κάρυστο, και Στύρα[1]. Την περίοδο των μεγάλων μετακινήσεων στον ελλαδικό χώρο οι Άβαντες εκτοπίστηκαν από τους Ίωνες. Οι Ίωνες της Εύβοιας χωρίστηκαν σταδιακά σε δύο ισχυρά κράτη, της Χαλκίδας στο βορρά και της Ερέτρειας στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Νοτιότερα, στην περιοχή του όρους Όχη είχαν εγκατασταθεί Δρύοπες προερχόμενοι από την περιοχή που αποτέλεσε τα μετέπειτα χρόνια τη Δωρίδα. Κυριότερη πόλη των Δρυόπων ήταν η Κάρυστος.

Στο Βορρά η Ιστιαία και η Ωρεός, είτε ως μία πόλη είτε ως δύο γειτονικές (οι γνώμες περί αυτού διίστανται) ευημερούν απολαμβάνοντας τα αγαθά της φύσης, που ανέκαθεν προίκιζε απλόχερα τη Βόρεια Εύβοια.

Ας δούμε και την άλλη πλευρά για την Αγιά Σοφιά :

Ο Ερτογάν με την την θλιβερή αυτή κίνηση το μόνο που κατάφερε ήταν να εμφανίσει άστεγο τον Θεό του λαού του, και να τον στεγάσει σε ορθόδοξο χριστιανικό ναό. Οι μουσουλμάνοι αναγκάζονται να προσεύχονται σε Χριστιανικό Ναό!!!…

Αυτό σημαίνει παραδοχή ότι δεν υπάρχει τίποτα εφάμιλλο της Αγιάς Σοφιάς που να έχει φτιαχτεί από τους Οθωμανούς …

Οι Τούρκοι ξέρουν πολύ καλά ότι πάνω από το 90% των μνημείων που επισκέπτονται τα εκατομμύρια τουρίστες είναι ελληνικά και κάθε σημείο της χώρας τους “φωνάζει” ότι σε αυτόν τον τόπο είναι μουσαφιρίδες και υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί κάποια στιγμή να επιστρέψει ο νοικοκύρης …..

Το 90 % των ανθρώπων είναι ηλίθιοι και οι υπόλοιποι κινδυνεύουμε να μολυνθούμε!

Thornton Wilder

Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος

Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε.

Πέμπτη βράδυ με το φίλο τον Βαγγέλη στο Τσιγκουράτι

Μια όμορφη κορφή της ευρύτερης δυτικής οροσειράς της Πάρνηθας “πετσοκόβεται” για να στηθούν κάποιες ανεμογεννήτριες . Δυστυχώς τέτοια εγκλήματα κατά της φύσης γίνονται παντού όπου τοποθετούνται ανεμογεννήτριες ή φτιάχνονται κάποια μεγάλα η και μικρά έργα .

Αναρωτιέσαι αν η περιβαλλοντική μελέτη που υποχρεωτικά υπάρχει για την αδειοδότηση επιτρέπει τέτοια κατακρεούργησης της φύσης;

Σήμερα με τέτοια διαθέσιμη τεχνολογία για στηθεί μια ανεμογεννήτρια πρέπει να γκρεμιστεί ένα βουνό ;

Η περιβαλλοντική μελέτη προνοεί για τις επιπτώσεις στην αισθητική του τοπίου ;

Δεν είναι φυσικός πλούτος για την χώρα μας και η ομορφιά που μας χαρίζουν οι πανέμορφες βουνοκορφές ; Ποιος νοιάζεται για αυτόν τον πλούτο;

Χρωματικά αυτοί τεράστιοι πυλώνες με τα πτερύγια “δένουν” με το περιβάλλον;

Έχουμε ξεχάσει ότι όλα αυτά που χρησιμοποιούμε σήμερα για τις ανάγκες μας τα δανειζόμεθα από τις μελλοντικές γενιές και πρέπει να τα χρησιμοποιούμε με περίσσια σύνεση ; Σήμερον εμού αύριο ετέρου ουδέποτε τινός…

Ναι στην πρόοδο,

Ναι στις καθαρές πηγές ενέργειας,

Αλλά με απόλυτο σεβασμό στην φύση …

ΟΡΕΙΝΟΣ.

Η πτώση της χούντας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα

Ήταν 24 Ιουλίου του 1974, όταν οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους πολιτικούς, μετά την κατάρρευση της επτάχρονης δικτατορίας, υπό το βάρος της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο…

Στις 23 Ιουλίου 1974 η επτάχρονη δικτατορία της 21ης Απριλίου, υπό το βάρος της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, κατέρρευσε. Οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους πολιτικούς και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας, επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Ιουλίου. Από την ημέρα αυτή αρχίζει η εποχή της «Μεταπολίτευσης», η λαμπρότερη, ίσως, περίοδος της πολιτικής ιστορίας του ελληνικού κράτους.

Η γενική επιστράτευση που κηρύχτηκε στις 21 Ιουλίου, μία ημέρα μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν χαώδης και ανοργάνωτη και κατέδειξε την τραγική κατάσταση που βρισκόταν ο Ελληνικός Στρατός, μετά από επτά χρόνια δικτατορίας. Η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου, που ήταν υποχείριο του «αόρατου δικτάτορα» Δημητρίου Ιωαννίδη, ήταν ανίκανη να πάρει σοβαρές αποφάσεις. Έτσι, η προσφυγή στους πολιτικούς ήταν μονόδρομος για τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος και οι αρχηγοί του Στρατού, αντιστράτηγος Ανδρέας Γαλατσάνος, Ναυτικού, αντιναύαρχος Πέτρος Αραπάκης και Αεροπορίας, αντιπτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου, σε σύσκεψη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη διατύπωσαν την άποψη ότι είναι επιτακτική ανάγκη η ανάθεση της διακυβέρνησης της χώρας στους πολιτικούς. Στη συνέχεια, ο Γκιζίκης κάλεσε τον Ιωαννίδη και του ανακοίνωσε την απόφαση της ηγεσίας του στρατεύματος, χωρίς αυτός να αντιδράσει.

Στις 2 μετά το μεσημέρι κλήθηκαν σε σύσκεψη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σημαίνουσες πολιτικές προσωπικότητες της προδικτατορικής περιόδου. Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι αρχηγοί των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων Παναγιώτης Κανελλόπουλος της ΕΡΕ και Γεώργιος Μαύρος της «Ενώσεως Κέντρου», καθώς και οι Ευάγγελος Αβέρωφ, Σπύρος Μαρκεζίνης, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, Στέφανος Στεφανόπουλος, Πέτρος Γαρουφαλλιάς και Ξενοφών Ζολώτας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου είχε ήδη καταρρεύσει.

Η άφιξη Καραμανλή στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Στη σύσκεψη αποφασίστηκε ο σχηματισμός πολιτικής κυβέρνησης υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος έλαβε προθεσμία έως τις 8 το βράδυ να ανακοινώσει τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου. Εν τω μεταξύ, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, που προέκρινε τη λύση Καραμανλή, ήλθε σε επαφή με τον πρώην πρωθυπουργό, που ζούσε αυτοεξόριστος στο Παρίσι από το 1963, και του ζήτησε να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό στην Ελλάδα. Στις 6:30 το απόγευμα, ο Αβέρωφ, με υπόδειξη του Γκιζίκη, τηλεφώνησε στον Κανελλόπουλο και του ανακοίνωσε την άρση της εντολής που του είχε ανατεθεί.

Στις 8 το βράδυ επαναλήφθηκε η σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς και επικυρώθηκε η απόφαση για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Βαλερί Ντ’ Εστέν διέθεσε πάραυτα το προσωπικό του αεροπλάνο για την άμεση επιστροφή του Καραμανλή, ο οποίος αφίχθη στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στις 2 το πρωί της 24ης Ιουλίου κι έγινε δεκτός από ένα τεράστιο πλήθος πολιτών, που τον χαιρετούσε κυριολεκτικά ως ελευθερωτή. Στις 4 το πρωί, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη.

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ορκίστηκε το πρώτο κλιμάκιο της κυβέρνησής του, αποτελούμενο από πολιτικά πρόσωπα της δεξιάς και του κέντρου. Ο Καραμανλής δίσταζε να συμπεριλάβει στην κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» πολιτικούς της Αριστεράς, για να μην προκαλέσει τους σκληροπυρηνικούς χουντικούς, που κατείχαν ακόμα καίρια πόστα στον κρατικό μηχανισμό. Στις 26 Ιουλίου συμπληρώθηκε η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, με την ορκωμοσία του δευτέρου κλιμακίου της κυβέρνησης.

Αμέσως μετά ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα για την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος: κατάργηση του στρατοπέδου της Γυάρου, απόλυση όλων των κρατουμένων, αμνήστευση όλων των πολιτικών αδικημάτων και απόδοση της ιθαγένειας στους πολίτες από τους οποίους την είχε στερήσει η δικτατορία του 1967. Στις άμεσες επιδιώξεις της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας συμπεριλαμβάνονταν η αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας και η διαμόρφωση κλίματος εθνικής ενότητας, η αποδιοργάνωση του πλέγματος εξουσίας της δικτατορίας και η αποκατάσταση του πολιτικού ελέγχου στο στράτευμα, η προετοιμασία για τη διενέργεια εκλογών και η αντιμετώπιση της κρίσης στην Κύπρο.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

© SanSimera.gr