Η κατάρα του τράγου!


Γιατί η ομάδα μπέιζμπολ των Σικάγο Καμπς δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα των ΗΠΑ από το 1945. Η ιστορία ξεκινά από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας…

Αθλητικός μύθος, που προσπάθησε να εξηγήσει γιατί η ομάδα μπέιζμπολ των Σικάγο Καμπς (Chicago Cubs) δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα στις ΗΠΑ από το 1945, ούτε είχε φθάσει σε τελικό, μέχρι το 2016.

Η ιστορία ξεκινά τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας. Ο νεαρός Βασίλης Σιάνης, όπως και χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες μας, αφήνει το χωριό του και μεταναστεύει στο Σικάγο για την αναζήτηση καλύτερης τύχης. Δουλεύει σκληρά και το 1934 καταφέρνει να κάνει το αμερικάνικο όνειρο πραγματικότητα. Με 205 δολάρια αγοράζει το εστιατόριο Lincoln Tavern, το μετονομάζει σε Billy Goat Tavern και σύντομα γίνεται αντικείμενο συζήτησης, με πελάτες την αφρόκρεμα της Πόλης των Ανέμων. Μασκότ του καταστήματος ήταν ο Μέρφι, ένας συμπαθής τράγος, τον οποίο ο ιδιοκτήτης του είχε σώσει από βέβαιο θάνατο, όταν είχε τραυματιστεί σοβαρά, πέφτοντας από το φορτηγό που τον μετέφερε.

Ο Γουίλιαμ Σιάνης, τώρα, είναι ένας αξιοσέβαστος πολίτης του Σικάγου, οπαδός του Δημοκρατικού Κόμματος (το 1944 κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Σικάγο κρέμασε μια ταμπέλα στο μαγαζί του που έγραφε «Απαγορεύεται η είσοδος σε Ρεπουμπλικάνους») και της ομάδας των Σικάγο Καμπς. Είχε δικό του θεωρείο στο Ρίνγκλεϊ Φιλντ, αλλά και μια μεγάλη παραξενιά. Συνήθιζε να πηγαίνει στο γήπεδο μαζί με τον αγαπημένο του τράγο Μέρφι. Η παραξενιά του αυτή είχε γίνει αποδεκτή από τους φιλάθλους των Καμπς, που θεωρούσαν τον Μέρφι, το γούρι της ομάδας. Μάλιστα, πριν από τα εντός έδρας παιγνίδια των Καμπς, ο Μέρφι έκανε το γύρο του γηπέδου με τον κύριό του, γνωρίζοντας την αποθέωση κάθε φορά.

Ο Οκτώβριος του 1945 ήταν σημαντικός για τους Καμπς. Είχαν φτάσει για 16η φορά σε τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπέιζμπολ, όπως ονομάζουν οι Αμερικανοί το εθνικό τους πρωτάθλημα και με αντιπάλους τους Ντιτρόι Τάιγκερς (Detroit Tigers) διεκδικούσαν τον τρίτο τους τίτλο σε μια σειρά επτά αγώνων. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι το τέταρτο παιγνίδι και οι Καμπς ήταν μπροστά με 2-1 νίκες, έχοντας σπάσει μία φορά την έδρα των αντιπάλων τους.
Στις 6 Οκτωβρίου 1945, 42.923 φίλαθλοι γέμισαν το Ρίνγκλεϊ Φιλντς, για τον τέταρτο αγώνα της σειράς, που θα έκρινε πολλά. Ανάμεσα στους θεατές, ο Σιάνης με τον Μέρφι. Τα πράγματα από την αρχή πήγαιναν στραβά για τους γηπεδούχους. Στην 7η περίοδο (inning), οι αντίπαλοί τους προηγούνταν με 4-1 και ήταν κοντά στην ισοφάριση με 2-2 νίκες.

Εκείνη τη στιγμή, που τα νεύρα ήταν τεντωμένα, βρήκε την ώρα ο Μέρφι να κάνει την ανάγκη του. Σε χρόνο μηδέν, μια δυσάρεστη οσμή απλώθηκε γύρω από το θεωρείο του Σιάνη, δημιουργώντας αποπνικτική ατμόσφαιρα. Οι επίσημοι άρχισαν να δυσφορούν και να διαμαρτύρονται. Ο Πρόεδρος των Καμπς, Φίλιπ Ρίνγκλεϊ εξοργίστηκε και ζήτησε αμέσως από τους άνδρες ασφαλείας να βγάλουν έξω τον συμπαθή τράγο. Ο Σιάνης το θεώρησε προσβολή και λογομάχησε με τον Ρίνγκλεϊ. Σε κάποια στιγμή ακούστηκε να καταριέται την ομάδα: «Να μην φθάσει ποτέ άλλοτε σε τελικό!» και στη συνέχεια αποχώρησε οργισμένος.

Η κατάρα του φαίνεται να έπιασε. Οι Σικάγο Καμπς όχι μόνο έχασαν το πρωτάθλημα του 1945 (4-3 οι νίκες για τους Ντιτρόιτ Τάιγκερς), αλλά βυθίστηκαν στην αφάνεια για πολλά χρόνια. Οι οπαδοί τους δεν ξέχασαν την Κατάρα του Τράγου, όπως έμεινε στην αθλητική ιστορία των ΗΠΑ το περιστατικό. Πολλές φορές ζήτησαν από τον Σαμ Σιάνη, που σήμερα διευθύνει την αλυσίδα εστιατορίων Billy Goat Tavern του θείου του, να λύσει τα μάγια. Επιστρατεύτηκαν τράγοι, έκαναν τον γύρω του γηπέδου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Η ομάδα στην πορεία του χρόνου καλυτέρευσε τις επιδόσεις της, αλλά τελικό δεν είδε ακόμη. Ο δράστης της υπόθεσης Γουίλιαμ Σιάνης δεν πάτησε από τότε στο γήπεδο των Καμπς. Αφοσιώθηκε στις επιχειρήσεις του και πέθανε σε βαθιά γεράματα στις 22 Οκτωβρίου 1970.

Τελικά η Κατάρα του Τράγου καταλύθηκε το 2016, όταν οι Σικάγο Καμπς κέρδισαν το 17ο πρωτάθλημα της ιστορίας τους και το μόλις δεύτερο μεταπολεμικά.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

Σήμερα ορίζουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους με βάση την τάξη, τη θρησκεία, τη φυλή και την εθνικότητα, σε μια προσπάθεια να ελέγξουμε τις δυσκολίες της ζωής και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι που έζησαν πριν από εμάς πέτυχαν ή απέτυχαν. Αλλά οι υπαρξιστές υποστήριξαν ότι «αυτός ο έλεγχος είναι παραπλανητικός, μια δελεαστική απόσπαση της προσοχής μας από την ευθραυστότητά μας που τελικά διαβρώνει τη δυνατότητά μας να ζούμε καλά». Για τους υπαρξιστές, η επιδίωξη της καλής ζωής απαιτεί πρώτα την αποδοχή όχι μόνο της ευθραυστότητας αλλά και της ματαιότητας, της αδυναμίας, του παραλογισμού και της ασάφειας, μεταξύ άλλων συνθηκών που μας πλήττουν βαθιά. Όπως το έθεσε ο Camus, πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο χαρούμενο. Μπορούμε όμως;

Πηγή:lifo.gr

Μια χαμένη μάχη στον πόλεμο υπέρ των αθηναϊκών λόφων!

 

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

«Νταμάρια Λεβεντάκη- Πατήσια», K. Vrieslander, 1934

Η Αθήνα αποκαλείται και πόλη των λόφων. Η αισθητική αξία του αττικού τοπίου και το ανάγλυφο των λόφων χάρισε στην Αττική μερικούς από τους ύμνους που απόλαυσε στο πέρασμα των αιώνων. Όπως έχουμε παρουσιάσει δόθηκαν πολλές μάχες, από τα χρόνια του Όθωνα ακόμη, για να σωθούν οι λόφοι και το εξαίσιο τοπίο που γέννησε τη σκέψη και την τέχνη. Υπήρξαν φυσιογνωμίες, όπως ο Εμμανουήλ Λυκούδης, οι οποίοι επί δεκαετίες ολόκληρες υπεραμύνθηκαν της αρμονίας των γραφικών υψωμάτων και των φυσικών μνημείων. Ελάχιστα κατάφεραν επί έναν ολόκληρον αιώνα, παρά τις εκστρατείες, τις διαμαρτυρίες και το ατέλειωτο μελάνι που χύθηκε. Πάντως, μία από τις κρίσιμες μάχες δόθηκε πριν από ογδόντα χρόνια όταν το κράτος αποφάσισε να βάλει το «μαχαίρι στο κόκκαλο».

Κωνσταντίνος Κοτζιάς

Όλα συνέβησαν το 1937 επί Ιωάννου Μεταξά. Ως γνωστόν από τον πρώτο χρόνο που ανέλαβε την εξουσία, δηλαδή το 1936, συστήθηκε το υπουργείο Διοικήσεως Πρωτευούσης, το οποίο ανατέθηκε στον Κώστα Κοτζιά. Παραιτήθηκε από δήμαρχος Αθηναίων και ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού – διοικητή πρωτευούσης. Ήταν η εποχή κατά την οποία η υπόθεση με τους λόφους είχε φτάσει στο απροχώρητο. Σε βαθμό ώστε να γίνεται πλέον λόγος για ελληνική λοφοφαγία»! Όπως έγραφε εκείνες τις ημέρες ο Σπύρος Μελάς, η «τρελοσπιτομανία» που είχε επικρατήσει έκανε λατομεία τους γειτονικούς λόφους, οι οποίοι εμφανίζονταν πλέον «νυχιασμένοι, ξεγδαρμένοι, σκαμμένοι, μισοφαγωμένοι, αφανισμένοι».

Υποτίθεται πως η ελληνική πολιτεία είχε φροντίσει σχετικά εκδίδοντας έναν Νόμο το 1915. Μπορεί να επέτρεπε σε όποιον φερόταν ως ιδιοκτήτης της γης να λατομήσει ελεύθερα, αλλά ανέφερε πως για λόγους αρχαιολογικούς, εξωραϊσμού και δημόσιας ωφέλειας μπορούσε να απαγορευθεί η λατόμηση. Για να συμβεί αυτό, έπρεπε να εκδοθεί βασιλικό διάταγμα μετά από γνωμοδότηση ειδικής επιτροπής, την οποία θα όριζε το διάταγμα. Χρειάστηκε τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι να εκδοθεί το πολυπόθητο διάταγμα για την προστασία των λόφων που τρώγονταν με απίστευτη ταχύτητα. Το 1919 εκδόθηκε πλέον το βασιλικό διάταγμα που προέβλεπε τη σύνθεση και τις αρμοδιότητες της επιτροπής που θα γνωμοδοτούσε για την έκδοση ή μη απαγορευτικής διαταγής για αρχαιολογικούς λόγους κ.λπ.

Απέμεινε μία μικρή λεπτομέρεια που άργησε 18 ολόκληρα χρόνια. Τι ήταν; Η σύγκληση της επιτροπής που θα γνωμοδοτούσε για την παύση των λατομείων. Επιτέλους, εδέησε να συσταθεί με πρωτοβουλία της Διοικήσεως Πρωτευούσης. Ο Κ. Κοτζιάς θεωρούσε τόσο επείγον το θέμα, ώστε προώθησε διάταγμα και υπογράφηκε στις 16 Αυγούστου 1937, όταν η διοίκηση πρωτευούσης συστήθηκε επισήμως με αναγκαστικό νόμο που υπογράφηκε 13 ημέρες αργότερα, στις 29 Αυγούστου 1936. Με το διάταγμα απαγορευόταν πλέον η λειτουργία στα τρία μεγάλα λατομεία των Τουρκοβουνίων (Αναγνωστόπουλου, Ενώσεως Ασβεστοποιίας και Βιολατομικής και Σία Φιλιππίδης) και των δύο που λειτουργούσαν στον συνοικισμό Κυπριάδη (λατομείο Λεβεντάκη) και στον λόφο Κοίλης (λατομείο Ευάγγελου Κωνσταντέλλου, ιδιοκτησίας κληρονόμων Θωμά Γκίζα).

Η συνέχεια ήταν καθαρά ελληνική. Όσοι είχαν συμφέρον προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο έκρινε πως το νομοθέτημα έπρεπε να λάβει άλλη μορφή. Το θέμα περιεπλάκη και προβλήθηκε πλέον ζήτημα αποζημιώσεων. Απόμεινε ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου να αναρωτιέται: «Ποιό νομικό δικαίωμα, ποιός τίτλος ιδιοκτησίας μπορεί να κλωτσοπατήση την ιστορία και την ωραιότητα των Αθηνών και να μας υποχρεώση να δούμε συντελουμένη στο λεκανοπέδιο μια ολόκληρη γεωλογική μεταβολή, ένα εναρμόνιο συγκρότημα υψωμάτων να εξαφανίζεται;». Οπότε συνέχισαν να τρώγονται οι λόφοι του Αγχεσμού στα Τουρκοβούνια, να παραμορφώνεται ο λόφος της Ομορφοκκλησιάς, να ισοπεδώνεται ένα κομμάτι του λόφου Κοίλης και να αφανίζεται το ανάγλυφο στην περιοχή Κυπριάδη. Μία ακόμη μάχη υπέρ των λόφων είχε χαθεί.

Πώς δημιουργείται το χρήμα στη σύγχρονη εποχή.

Γιατί οι τράπεζες δεν χρειάζονται τις καταθέσεις
Πώς δημιουργείται το χρήμα στη σύγχρονη εποχή. Ο ρόλος των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και γιατί είναι κομβικά τα δάνεια και η εξόφλησή τους. Πότε παρεμβαίνει το κράτος και ποιες είναι οι αρμοδιότητες των κεντρικών τραπεζών.

Οι τράπεζες δεν θέλουν καταθέσεις. Δεν τις χρειάζονται. Για αυτό προσφέρουν μηδενικά επιτόκια ή ακόμα και μας χρεώνουν προκειμένου να φυλάξουν τα χρήματα μας. Πού θέλουν να στρέψουν τους καταθέτες; Σε άλλες επενδυτικές διεξόδους, όπως οι μετοχές και τα ομόλογα μέσω τίτλων που οι ίδιοι δημιουργούν, όπως τα ασφαλιστικά προϊόντα και τα αμοιβαία κεφάλαια.

Προκειμένου να ξεδιαλύνουμε αυτό το φαινομενικά παράδοξο, θα πρέπει πρώτα να εξηγήσουμε πως δημιουργείται το χρήμα. Ξεκινάμε με την διαβεβαίωση πως δεν φυτρώνει στα δέντρα. Αυτό το γνωρίζατε βέβαια. Αυτό όμως που πιθανότατα αγνοείτε είναι ποιος το δημιουργεί. Αν έχετε την εντύπωση πως είναι οι Κεντρικές Τράπεζες, τότε έχετε παραπλανηθεί. Γνωρίζετε μόνο ένα βολικό κομμάτι της αλήθειας. Στην πραγματικότητα το χρήμα δημιουργείται κατά κύριο λόγο από τις εμπορικές τράπεζες!

Ο μηχανισμός δημιουργίας του χρήματος
Ας υποθέσουμε ότι αγοράζω ένα σπίτι αξίας 200.000 ευρώ. Για να το πληρώσω υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Η μία είναι να έχω από πριν τα χρήματα. Σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι απλά. Μεταφέρω τα χρήματα από τον τραπεζικό μου λογαριασμό σε αυτόν που μου πούλησε το σπίτι. Τι σημαίνει αυτό για το τραπεζικό σύστημα; Τίποτα άξιο λόγου. Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα διαθέτει συνολικά 148 δισεκατομμύρια σε καταθέσεις. Ούτε αυξήθηκαν, ούτε μειώθηκαν από την μεταφορά των χρημάτων. Βγήκαν από την μια τράπεζα και μπήκανε στην άλλη. Βγήκαν από την μια τσέπη και μπήκαν στην άλλη.

Το πράγμα γίνεται ενδιαφέρον όταν έχουμε την περίπτωση του δανείου. Εδώ γίνεται κάτι μαγικό! Άμπρα κατάμπρα και εμφανίζονται λεφτά! Με το που εγκρίνεται το δάνειο, εμφανίζονται 200.000 στον τραπεζικό λογαριασμό μου. Εκεί που ήταν μηδέν, πλέον έχω 200.000 ευρώ. Τι σημαίνει αυτό για το τραπεζικό σύστημα; Ότι αυξήθηκαν οι συνολικές καταθέσεις κατά 200.000 ευρώ. Τα 148 δισεκατομμύρια, ξαφνικά έγιναν 148 δισεκατομμύρια -συν- 200.000 ευρώ.

Πώς εμφανίστηκαν αυτά τα χρήματα; Δημιουργήθηκε νέος πλούτος; Νέα σπίτια; Νέα αγαθά που να αντιστοιχούν στο πρόσφατα γεννημένο χρήμα; Όχι βέβαια. Μια απλή ψηφιακή εγγραφή πραγματοποιήθηκε. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά αριθμοί που οι υπάλληλοι πληκτρολογούν στους υπολογιστές τους. Το εκπληκτικότερο ταχυδακτυλουργικό κόλπο που έχει υπάρξει ποτέ.

Οι εμπορικές τράπεζες όταν δίνουν δάνεια δεν παίρνουν χρήματα από το χρηματοκιβώτιο. Ως σύγχρονοι μάγοι, πληκτρολογούν νούμερα στο κεντρικό υπολογιστικό τους σύστημα και αυξάνουν το χρήμα που έχουν διαθέσιμο στα ταμεία τους. Ψηφιακά εννοείται. Δημιουργούνται από κοπανιστό αέρα, αλλά είναι πραγματικά. Μπορώ να τα ξοδέψω σε σουβλάκια, ταξίδια, ρούχα.

Να διευκρινίσουμε εδώ πως το ψηφιακό χρήμα που δημιουργούν οι εμπορικές τράπεζες δεν έχει τις ιδιότητες των χαρτονομισμάτων. Έχει ημερομηνία λήξης. Διαρκεί όσο υφίσταται η αποπληρωμή του δανείου. Και εδώ ερχόμαστε σε κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό. Ετοιμαστείτε να εισέλθετε «στο δρόμο με τις λεύκες».

Το παράδοξο του σύγχρονου χρήματος
Το χρήμα και το χρέος είναι σαν την ύλη και την αντιύλη. Συνυπάρχουν στο χρηματοοικονομικό σύμπαν, αλλά όταν συναντιούνται, εξουδετερώνουν το ένα το άλλο αμοιβαία. Αν κάποια στιγμή αποφασίζανε όλοι οι δανειολήπτες να εξοφλήσουν τα δάνεια τους ταυτόχρονα, οι καταθέσεις θα μηδενίζανε. Θα κατάρρεε το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το σύστημα είναι έτσι δομημένο που χρειάζεται όλο και αυξανόμενα επίπεδα χρέους, απλά για να συνεχίσει να υφίσταται. (Μέχρι να καταρρεύσει από το ίδιο του το βάρος, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).

Τα νέα δανεικά που δημιουργήθηκαν χρησιμεύουν ως περιουσιακό στοιχείο από τις τράπεζες. Το χρησιμοποιούν ως εγγύηση για να δώσουν νέα δάνεια! Όταν πληρώνεις το δάνειο σου ή καθίσταται «κόκκινο», λόγω αδυναμία αποπληρωμής του, η τράπεζα τα σβήνει από τους ισολογισμούς της, μειώνοντας αντίστοιχα και τις καταθέσεις.

Απίστευτο; Αν δεν το πιστεύετε, θυμηθείτε τι έγινε το 2015 όταν επιβλήθηκαν τα capital controls στην χώρα μας. Πολλοί φοβήθηκαν πως αυτό ήταν το πρώτο βήμα και θα ακολουθούσε «κούρεμα» καταθέσεων. Καθόλου απίθανο ενδεχόμενο, αν σκεφτείς πως το 2013 κάποιοι Κύπριοι κοιμήθηκαν με 500.000 ευρώ και ξύπνησαν με 100.000 ευρώ. Ζήτησαν λοιπόν από τις τράπεζες να πληρώσουν μέρος ή το σύνολο των δανειακών τους υποχρεώσεων. Τι έκαναν οι τράπεζες τότε; Αρνήθηκαν!

Δεν δημιουργούν οι καταθέσεις δάνεια. Πρόκειται περί μύθου. Κάποτε οι τράπεζες χρειαζόντουσαν τις οικονομίες των ιδιωτών, για να τις διοχετεύουν με ένα καπέλο στο επιτόκιο, προς τις επιχειρήσεις. Εδώ και πολλά χρόνια συμβαίνει το ανάποδο, όπως ξεκαθαρίζεται από σχετικές μελέτες που έχουν δημοσιευτεί από την BIS, τις Κεντρικές Τράπεζες Αγγλίας, Νορβηγίας και άλλους. Υπάρχουν σύγχρονοι μηχανισμοί που εξασφαλίζουν ώστε μια τράπεζα να μη μένει ποτέ από μετρητά, με μία μόνο προϋπόθεση: να διαθέτει «καθαρό» ενεργητικό.

Πού μπορεί να χαλάσει η δουλειά; Μόνο σε ένα σημείο. Να σταματήσουν ο δανειολήπτες να πληρώνουν. Αν ένα κρίσιμο ποσοστό εκείνων που χρωστάνε αδυνατεί να πληρώσει, σημαίνει πως το η αλυσίδα των εμπορικών τραπεζών έσπασε. Τότε προκειμένου να μην βυθιστούν στην άβυσσο, επεμβαίνει το κράτος και τις σώζει. Πως; Με τα λεφτά των φορολογουμένων βέβαια. Λέτε να τα βάζουν από την τσέπη τους; Το δικό τους πορτοφόλι βγαίνει τόσο σπάνια, όσο και ο κομήτης του Χάλεϋ περνάει γύρω από την Γη.

Ο ρόλος των Κεντρικών Τραπεζών
Και ποιος είναι τότε ο ρόλος των Κεντρικών Τραπεζών; Να ρυθμίζουν δύο παραμέτρους που κρίνουν σε μεγάλο βαθμό το ύψος των δανείων που χορηγούνται:

α) Το ποσοστό του απαιτούμενου αποθεματικού ως κάλυψη (reserve requirement ratio). Δηλαδή μέχρι ποιο σημείο μπορούν να παράσχουν δάνεια, σε σχέση με το ενεργητικό τους. Για παράδειγμα την περίοδο της πανδημίας, στις ΗΠΑ έγινε μηδέν! Σε απλά ελληνικά, σημαίνει πως οι τράπεζες μπορούν να δανείσουν όσα χρήματα θέλουν. Επαναλαμβάνουμε: Όσα θέλουν! Η μόνη προϋπόθεση είναι να βρεθούν οι πελάτες.

β) Το επιτόκιο. Σκεφτείτε το επιτόκιο ως πεντάλ γκάζι και φρένου. Όταν επιθυμούν να τονώσουν την ανάπτυξη, μειώνουν τα επιτόκια, καθώς το χαμηλότερο κόστος χρηματοδότησης μπορεί να ενθαρρύνει το δανεισμό και την επένδυση. Αντίθετα, όταν θεωρούν ότι υπερθερμάνθηκε η οικονομία λόγω υπερβολικής επέκτασης, αυξάνουν τα επιτόκια προκειμένου να επιβραδύνει και να επιστρέψει η ανάπτυξη σε πιο βιώσιμα επίπεδα.

 

πηγή: euro2day.gr
Βασίλης Παζόπουλος
v.pazopoulos@euro2day.gr