
Η κοιλάδα του Μόρνου πριν την λίμνη
Φωτό του 1960 ααπό το χωριό Κόκκινος

Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.

Η κοιλάδα του Μόρνου πριν την λίμνη
Φωτό του 1960 ααπό το χωριό Κόκκινος


0
Από την Ιντεραμέρικαν από τα παλιά ..

Η ανδρική Ιερά Μονή Παρακλήτου βρίσκεται σε μια καταπράσινη περιοχή στη θέση Mετόχι της περιοχής Ωρωπού Αττικής, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από τη θάλασσα του Eυβοϊκού και ατενίζει τα βουνά της Εύβοιας.
Όπως φανερώνει και η ονομασία της περιοχής, ήταν παλαιό μοναστηριακό μετόχι, πιθανότατα της Iεράς Mονής Kοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης, ενώ στα πρώτα χρόνια λίγο πριν την επίσημη ίδρυσής της το 1978, υπήρξε μετόχι της αγιορείτικης Ιεράς Mονής του Aγίου Παύλου.



«αυτός που θέλει να γίνει αυτό που είναι, δεν πρέπει ποτέ να ξέρει εκ των προτέρων τι είναι αυτό που θα γίνει».
Αλέξανδρος Νεχαμάς, από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές της εποχής μας.



Η φράση «Καμιά μέρα χωρίς γραμμή» («Nulla dies sine linea») αποδίδεται στον πρωτοελληνιστικό ζωγράφο Απελλή, όπως την παραδίδει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη Φυσική Ιστορία.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Απελλής—ο σπουδαιότερος ζωγράφος της αρχαιότητας—είχε ως κανόνα να μη περνά ούτε μία ημέρα χωρίς να σχεδιάσει έστω μία γραμμή, ώστε να διατηρεί τη δεξιοτεχνία και την πειθαρχία του στην τέχνη.
Η φράση έμεινε έκτοτε ως σύμβολο καθημερινής άσκησης, συνέπειας και πνευματικής πειθαρχίας, ιδιαίτερα για καλλιτέχνες και συγγραφείς.

Στης Πάρνηθας τις όμορφες πλαγιές ο αιπόλος φυσά ,
κι η φλογέρα του γλυκά τα γίδια σαλαγίζει.
Λίγο πιο πέρα, στου λόγγου το ξέφωτο ο ποιμήν με τα πρόβατά του
στη γκλίτσα ακουμπά κι ονειρεύεται τον χειμώνα που ζυγώνει.
Κι απ’ τα χωράφια του κάμπου των Σκούρτων ο βουκόλος,
με βόδια αργοκίνητα τραβάει προς την Πύλη.
Κι όλοι μαζί, στο δείλι που χρυσίζει,
μοιάζουν με ύμνο ποιμενικό στο σούρωπο που κοντοζυγώνει.


