ΟΡΕΙΝΟΣ

Η ιστορία συχνά παρουσιάζει τους μεγάλους ηγέτες ως προορισμένους για επιτυχία. Όμως η ζωή του Αβραάμ Λίνκολν και του Χάρι Τρούμαν αποκαλύπτει μια αλήθεια πολύ πιο χρήσιμη για τον κόσμο της διοίκησης: η ηγεσία δεν γεννιέται από την αφετηρία, αλλά από την αντοχή στην πορεία.

Πριν φτάσουν στην κορυφή, και οι δύο βίωσαν σειρά αποτυχιών που θα μπορούσαν να είχαν κλείσει οριστικά την καριέρα τους. Ο Λίνκολν έχασε εκλογές, θέσεις, επιχειρήσεις και ανθρώπους που αγαπούσε. Ο Τρούμαν πτώχευσε δύο φορές, υποτιμήθηκε επί δεκαετίες και θεωρήθηκε πολιτικά «δευτέρας γραμμής». Κι όμως, αυτές οι αποτυχίες δεν έγιναν ταυτότητά τους∙ έγιναν δεδομένα για μάθηση.

Το κοινό τους γνώρισμα δεν ήταν το ταλέντο ή ο χαρισματισμός, αλλά η σταθερή επιμονή, η πειθαρχία και η ικανότητα να βλέπουν την αποτυχία ως προσωρινό εμπόδιο, όχι ως τελικό αποτέλεσμα. Και οι δύο άνθισαν μέσα σε κρίσεις: ο Λίνκολν στη μεγαλύτερη εσωτερική σύγκρουση των ΗΠΑ και ο Τρούμαν στη μεγαλύτερη διεθνή αναδιάταξη του 20ού αιώνα. Το περιβάλλον που θα κατέστρεφε άλλους, έγινε το πεδίο όπου αυτοί ωρίμασαν.

Το συμπέρασμα είναι καθαρό:

η ηγεσία δεν είναι απλώς η άσκηση εξουσίας· είναι η ικανότητα να επιμένεις όταν όλα δείχνουν ότι πρέπει να σταματήσεις.

Οι οργανισμοί αντλούν ανθεκτικότητα από τους ηγέτες τους. Και η ανθεκτικότητα δεν γεννιέται από την επιτυχία, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τις αποτυχίες.

Ο Λίνκολν και ο Τρούμαν υπενθυμίζουν ότι η αποτυχία δεν είναι αντίπαλος της επιτυχίας — είναι το υλικό από το οποίο χτίζεται.

Και ότι η αληθινή ηγεσία δεν δοξάζεται επειδή φτάνει στην κορυφή∙

αλλά επειδή δεν σταματά μέχρι να φτάσει.

Δ. Σαββόπουλος

Στην ελληνική αγορά εργασίας, αλλά και διεθνώς, παρατηρείται ολοένα και πιο έντονα το φαινόμενο της “σιωπηρής απαξίωσης” των διευθυντικών στελεχών που έχουν περάσει το όριο των 45 ή 50 ετών. Παρότι πρόκειται για άτομα με πλούσια εμπειρία, βαθιά γνώση της αγοράς και διαμορφωμένη στρατηγική σκέψη, συχνά αντιμετωπίζονται από εργοδότες και recruiting agencies με καχυποψία ή και απόρριψη, χωρίς μάλιστα αυτό να εκφράζεται ευθέως. Το αποτέλεσμα είναι ένα κλίμα ανασφάλειας και απογοήτευσης για πολλά στελέχη που, ενώ διαθέτουν όλα τα εφόδια, βρίσκουν μπροστά τους κλειστές πόρτες και ασύμμετρη αντιμετώπιση σε σχέση με νεότερους υποψηφίους.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο κοινωνικό ή ηθικό. Είναι βαθιά οικονομικό. Μια αγορά που αγνοεί τη μισή της δεξαμενή στελεχών –εκείνη των πιο έμπειρων επαγγελματιών– αυτοκαταδικάζεται σε βραχυπρόθεσμες λύσεις και χαμηλότερη ανταγωνιστικότητα. Αντίθετα, μια αγορά που σέβεται και αξιοποιεί την εμπειρία, χτίζει σταθερές βάσεις για ανάπτυξη και καινοτομία. Η Ελλάδα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ηγεσία με βάθος και συνέχεια, και αυτό δεν μπορεί να προκύψει εάν συνεχιστεί η απαξίωση σε όσα στελέχη έχουν περάσει τα 45 ή τα 50 έτη.

Πηγή: απόσπασμα από άρθρο του Μιχάλη Μάρκου στο capital.gr

Ηγεσία μέσα από την Αποτυχία: Το managerial μάθημα του Λίνκολν

Στον κόσμο των επιχειρήσεων, συχνά εξιδανικεύουμε την επιτυχία ως μια γραμμική πορεία προς τα πάνω. Όμως η πραγματική ηγεσία σφυρηλατείται στις ανωμαλίες, στις καθυστερήσεις, στις λάθος αποφάσεις και στις ήττες που προκύπτουν στην πορεία. Ο Αβραάμ Λίνκολν, ίσως το πιο φωτεινό παράδειγμα αντοχής, μας προσφέρει ένα εξαιρετικό managerial case study: πριν αναλάβει την Προεδρία στα 51 του, είχε περάσει περισσότερες αποτυχίες απ’ όσες συνήθως αντέχει ένας οργανισμός ή ένας άνθρωπος.

Πτωχεύσεις, πολιτικές ήττες, απορρίψεις, εσωτερικές συγκρούσεις, προσωπικές τραγωδίες. Αν κάποιος αξιολογούσε τον Λίνκολν με τα κριτήρια ενός σύγχρονου HR τμήματος, ίσως να μην τον επέλεγε καν για μεσαία διοικητική θέση. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος διαμόρφωσε μια στρατηγική ανθεκτικότητας που σήμερα αποτελεί θεμελιώδη αρχή στο management: η ικανότητα να μαθαίνεις από τα λάθη γρηγορότερα απ’ όσο αυτά μπορούν να σε καταστρέψουν.

Στην επιχειρηματική πράξη, οι περισσότεροι οργανισμοί καταρρέουν όχι επειδή έκαναν ένα μεγάλο λάθος, αλλά επειδή δεν μπόρεσαν να μάθουν από τα μικρά. Ο Λίνκολν είχε μια εντυπωσιακή δεξιότητα: μετέτρεπε κάθε αποτυχία σε δεδομένο, κάθε ήττα σε ανατροφοδότηση και κάθε ταπείνωση σε στρατηγικό πλεονέκτημα. Όταν έχανε μια εκλογική μάχη, επέστρεφε με καλύτερο αφήγημα. Όταν το κόμμα του τον άφηνε εκτός, δημιουργούσε συμμαχίες που αργότερα αποδείχτηκαν καθοριστικές. Δεν έβλεπε τις αποτυχίες ως τελικές κρίσεις, αλλά ως μέρη της μαθησιακής διαδικασίας.

Για τις επιχειρήσεις σήμερα, αυτό δεν είναι θεωρία – είναι πρακτική ανάγκη. Σε μια εποχή που το περιβάλλον αλλάζει ταχύτερα από τις οργανωτικές μας δομές, το μόνο σταθερό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα είναι η ανθεκτικότητα, η προσαρμοστικότητα και η ψύχραιμη επιμονή. Ο Λίνκολν δίδαξε ότι το ταλέντο χωρίς επιμονή είναι ανώριμο, αλλά η επιμονή χωρίς μάθηση είναι επικίνδυνη. Το ιδανικό μοντέλο ηγεσίας συνδυάζει και τα δύο.

Γι’ αυτό και η ιστορία του Λίνκολν δεν είναι απλώς βιογραφία· είναι ένα διαχρονικό μήνυμα προς κάθε ηγέτη: μην φοβάσαι την αποτυχία — φοβήσου το να μη μάθεις από αυτήν. Η επιτυχία είναι το αποτέλεσμα πολλών μικρών διορθώσεων, όχι ενός μεγάλου άλματος. Και ο πραγματικός ηγέτης είναι εκείνος που, όπως ο Λίνκολν, συνεχίζει να προχωρά, ακόμη κι όταν όλα γύρω του δείχνουν ότι θα έπρεπε να σταματήσει.