ΟΡΕΙΝΟΣ

Στις 11 Φεβρουαρίου, ο ΠΘ θα είναι στην Αγκυρα για τη συνάντηση με τον Ερντογάν.
Στις 12 θα είναι στο Βέλγιο, για να συμμετάσχει στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ.
Στις 13 θα είναι στη Γερμανία στο Munich Security Conference, το λεγόμενο «Νταβός της Άμυνας».
Στις 17 Φεβρουαρίου, θα επισκεφτεί το Άμπου Ντάμπι.
Στις 19 Φεβρουαρίου, θα πάει στην Ινδία να συναντήσει τον Μόντι και να μιλήσει στο AI Impact Summit, στη διεθνή σύνοδο κορυφής, με θέμα την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Ανεξαρτήτως του αν είναι επαρκής ή όχι σ’ αυτές τις υποχρεώσεις, για πόσα λεφτά τον μήνα θα δεχόσουν να έχεις ένα τέτοιο πρόγραμμα, συν το κυβερνητικό έργο, δηλαδή τον συντονισμό 20 υπουργείων;

Οι λαϊκιστές κραυγάζουν ότι οι πολιτικοί παίρνουν πολλά λεφτά. Αντιθέτως, παίρνουν πολύ λίγα. Ο μηνιαίος μισθός του ΠΘ είναι €6.203,08 μικτά, δηλαδή €3.702,15 καθαρά, όσο ένα μεσαίο στέλεχος πολυεθνικής, όταν ο διευθύνων σύμβουλος μιας μεγάλης εταιρείας, με κύκλο εργασιών το ένα εκατοστό του ΑΕΠ της χώρας, ξεκινάει από εκατομμύριο.

Κι επειδή οι αμοιβές της πολιτικής είναι αστείες, γι’ αυτό κανένας σοβαρός επαγγελματίας, κανένας μάνατζερ υψηλού επιπέδου δεν πρόκειται να αφήσει τη δουλειά του και να ασχοληθεί με την πολιτική. Δεν βρίσκεις τα ικανά επαγγελματικά στελέχη στο καφενείο να παίζουν πρέφα περιμένοντας πότε θα τους καλέσει η πατρίδα.

Και στην πολιτική ισχύει το “ό,τι δίνεις, παίρνεις”. Μακάρι κάποτε να το κατανοήσουμε.

Θάνος Τζήμερος

Ο Georges Dionne* είναι από τους πλέον επιδραστικούς σύγχρονους οικονομολόγους της ασφάλισης, γνωστός για τη συστηματική ανάλυση των ασυμμετριών πληροφόρησης που διαπερνούν την ασφαλιστική σχέση. Στο επίκεντρο της σκέψης του βρίσκονται τα φαινόμενα του adverse selection και του moral hazard, όχι ως θεωρητικές αφαιρέσεις, αλλά ως πραγματικές δυνάμεις που διαμορφώνουν τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών αγορών.

Η συνεισφορά του Dionne έγκειται στο ότι δείχνει πως η ασφάλιση δεν αποτυγχάνει επειδή οι κίνδυνοι είναι απρόβλεπτοι, αλλά επειδή οι πληροφορίες είναι ασύμμετρα κατανεμημένες. Όταν ο ασφαλισμένος γνωρίζει περισσότερα για τον κίνδυνο απ’ ό,τι ο ασφαλιστής —ή όταν αλλάζει συμπεριφορά μετά την ασφάλιση— τότε ούτε το pricing ούτε ο όγκος αρκούν για να διασώσουν το χαρτοφυλάκιο.

Οι σκέψεις του ενισχύουν τον ρόλο του underwriting ως μηχανισμού αποκάλυψης και φιλτραρίσματος πληροφορίας. Όροι, απαλλαγές, κίνητρα και έλεγχοι δεν είναι γραφειοκρατία, αλλά εργαλεία ευθυγράμμισης συμφερόντων. Σε αυτό το πλαίσιο, η ασφάλιση λειτουργεί σωστά μόνο όταν η οικονομική λογική συναντά τη θεσμική κρίση.

Για τον Dionne, το πρόβλημα της ασφάλισης δεν είναι ο κίνδυνος καθαυτός, αλλά η άνιση γνώση γύρω από αυτόν.

*Ο Georges Dionne είναι ομότιμος καθηγητής στο HEC Montréal και από τους σημαντικότερους σύγχρονους οικονομολόγους της ασφάλισης, γνωστός για το έργο του στις ασυμμετρίες πληροφόρησης και το moral hazard.

Interamerican από τα παλιά…

Η συμβολή του Paul Embrechts* στη σύγχρονη θεωρία κινδύνου είναι καίρια γιατί αμφισβήτησε μια βαθιά ριζωμένη ασφαλιστική αυταπάτη: ότι τα ακραία γεγονότα είναι σπάνια, ανεξάρτητα και τελικά «εξημερώσιμα» μέσω της διασποράς. Μελετώντας συστηματικά τις λεγόμενες βαριές ουρές (heavy tails) και τις μη γραμμικές συσχετίσεις, έδειξε ότι οι μεγάλες ζημιές δεν συμπεριφέρονται όπως οι μικρές.

Climate risk – Όταν η διασπορά παύει να λειτουργεί

Στον κλιματικό κίνδυνο, οι βαριές ουρές εκφράζονται μέσω ακραίων καιρικών φαινομένων που δεν εμφανίζονται πια μεμονωμένα αλλά επαναλαμβανόμενα και σε συστάδες. Πλημμύρες, πυρκαγιές και καύσωνες ενεργοποιούν ταυτόχρονα μεγάλο αριθμό συμβολαίων, δημιουργώντας ισχυρή γεωγραφική και χρονική συσχέτιση. Η παραδοσιακή υπόθεση ότι οι ζημιές «μοιράζονται» στον χρόνο καταρρέει, καθιστώντας το underwriting κρίσιμο εργαλείο οριοθέτησης και όχι απλής αποδοχής κινδύνου.

Cyber risk – Συστημική συσχέτιση χωρίς ιστορικό προηγούμενο

Στον κυβερνοκίνδυνο, η συσχέτιση δεν είναι χωρική αλλά συστημική. Ένα κοινό λογισμικό, ένας πάροχος υποδομών ή ένα cloud οικοσύστημα μπορεί να προκαλέσει ταυτόχρονες ζημιές σε χιλιάδες ασφαλισμένους. Οι ουρές των ζημιών είναι βαριές και αχαρτογράφητες, ενώ τα ιστορικά δεδομένα ανεπαρκή. Εδώ, η σκέψη του Embrechts υπενθυμίζει ότι χωρίς αυστηρό underwriting, ο κίνδυνος δεν διασπείρεται· απλώς μεταμφιέζεται.

Motor risk – Όταν το volume γίνεται επιταχυντής ζημιών

Στην ασφάλιση αυτοκινήτου, οι βαριές ουρές είναι λιγότερο θεαματικές αλλά εξίσου επικίνδυνες. Ακραία καιρικά φαινόμενα, μαζικά τροχαία ή αιφνίδιες αλλαγές στη συμπεριφορά των οδηγών δημιουργούν συσχετισμένες ζημιές. Όταν το χαρτοφυλάκιο χτίζεται αποκλειστικά με όρους όγκου, οι συσχετίσεις αυτές μετατρέπουν το volume από πλεονέκτημα σε πηγή αστάθειας. Η θεωρία του Embrechts λειτουργεί εδώ ως προειδοποίηση: οι μεγάλοι αριθμοί προστατεύουν μόνο όταν οι μικροί είναι υγιείς.

Όταν οι ουρές βαραίνουν και οι συσχετίσεις πυκνώνουν, η ασφάλιση δεν σώζεται από καλύτερα μοντέλα αλλά από καλύτερη κρίση· και αυτή παραμένει, όπως από την εποχή του Crane, η ουσία του underwriting.

*Ο Paul Embrechts είναι διεθνώς αναγνωρισμένος καθηγητής αναλογιστικής και θεωρίας κινδύνου (ETH Zurich), γνωστός για το έργο του στις βαριές ουρές, τις συσχετίσεις και τον ακραίο κίνδυνο, με καθοριστική επίδραση στη σύγχρονη ασφαλιστική σκέψη.