Το ρητό αυτό συμπυκνώνει μια από τις βαθύτερες αλήθειες της ανθρώπινης εμπειρίας. Η δημιουργία δεν είναι μια απλή πράξη παραγωγής· είναι μια πράξη ύπαρξης.
Όταν ο άνθρωπος δημιουργεί, δεν αναπαράγει απλώς τον κόσμο όπως τον βρίσκει· τον ξαναζεί, τον ερμηνεύει και, κατά κάποιον τρόπο, τον δικαιώνει.
Η πρώτη ζωή είναι αυτή που μας δίνεται: η καθημερινότητα, ο χρόνος που κυλά, οι υποχρεώσεις, οι χαρές και οι απώλειες. Είναι η ζωή του γεγονότος. Η δεύτερη ζωή, όμως, γεννιέται μέσα από τη δημιουργία: τη γραφή, την τέχνη, τη σκέψη, ακόμη και την πράξη που ενέχει συνείδηση και πρόθεση. Εκεί, το βίωμα δεν χάνεται στη λήθη· μετασχηματίζεται σε νόημα.
Για τον Καμύ, που στοχάστηκε πάνω στην έννοια του παραλόγου, η δημιουργία δεν είναι πολυτέλεια ούτε φυγή· είναι μια μορφή εξέγερσης. Απέναντι σε έναν κόσμο που δεν προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, ο δημιουργός απαντά με το έργο του. Δεν αρνείται την τραγικότητα της ύπαρξης, αλλά τη μετατρέπει σε λόγο, σε εικόνα, σε μαρτυρία.
Έτσι, όποιος δημιουργεί δεν προσθέτει απλώς κάτι στον κόσμο· προσθέτει έναν εαυτό. Ζει ξανά ό,τι βίωσε, αυτή τη φορά με πλήρη επίγνωση. Και μέσα σε αυτή τη δεύτερη ζωή —ίσως πιο εύθραυστη, αλλά σίγουρα πιο αληθινή— ο άνθρωπος συναντά την ουσία του.
*Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας που γεννήθηκε στην Αλγερία το 1913. Νόμπελ λογοτεχνίας το 1957. Ιδρυτής του Théâtre du Travail (1935), όπου δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά τη φήμη του στα μυθιστορήματά του “Ο Ξένος” και “Η Πανούκλα”, στα θεατρικά του έργα “Καλιγούλας” και “Οι Δίκαιοι” και στα φιλοσοφικά του δοκίμια: “Ο Μύθος του Σίσυφου” και “Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος”.
Συχνά κατατάσσεται στους υπαρξιστές, κάτι που ο ίδιος απέρριπτε.
Σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα.(1960)
