ΟΡΕΙΝΟΣ

Τι είναι ο “Athens Patrol”;

Πρόκειται για έναν αγώνα – άσκηση στρατιωτικού τύπου που απευθύνεται κυρίως σε εφέδρους, μέλη εφεδροπολεμικών συλλόγων και ομάδων στρατιωτικής προσομοίωσης. Δεν είναι στρατολογική υποχρέωση, αλλά εθελοντική συμμετοχή, συχνά με υψηλό επίπεδο οργάνωσης.

Τι περιλαμβάνουν αυτοί οι αγώνες;

Συνήθως περιλαμβάνουν:

Περιπολία μεγάλης απόστασης (day & night patrol) Προσανατολισμό σε δύσκολο έδαφος Τακτικές περιπόλου και επιβίωσης Ασκήσεις πρώτων βοηθειών μάχης (TCCC) Σενάρια έρευνας – διάσωσης Αντοχή, φυσική κατάσταση και ομαδικότητα

Είναι κάτι σαν “military challenge” που μιμείται πραγματικές συνθήκες αποστολής.

Γιατί στα Δερβενοχώρια;

Τα Δερβενοχώρια επιλέγονται γιατί έχουν:

Δασικό – ορεινό έδαφος ιδανικό για περιπόλους Απομόνωση και μεγάλη έκταση Παράδοση σε στρατιωτικές ασκήσεις και πεδία εκπαιδεύσεων

Ποιοι συμμετέχουν;

Ομάδες εφέδρων από όλη την Ελλάδα Συλλόγοι εφέδρων ειδικών δυνάμεων Διεθνείς ομάδες ορισμένες χρονιές Παρατηρητές/υποστηρικτές

Στόχος της διοργάνωσης

Διατήρηση εφεδρικής ετοιμότητας Εξάσκηση σε ρεαλιστικές συνθήκες Ενίσχυση συνεργασίας και ομαδικού πνεύματος Δικτύωση εφεδροπολεμικών ομάδων

Δεν είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται την επιχείρηση – είναι η επιχείρηση που χρειάζεται τους σωστούς ανθρώπους.

Ο αείμνηστος Ηρακλής Αγαθης

Πάτρα 2002.

Συνέχεια

Γράφει ο Χρήστος Μίχας

Παναγιώτης Καλμπένης

(1913–2013)

Ο Παναγιώτης Καλμπένης γεννήθηκε στα Σκούρτα Βοιωτίας στις 25 Νοεμβρίου 1913, αν και ο ίδιος συχνά ανέφερε ως έτος γεννήσεως το 1911.

Ήταν τρίτης γενιάς απόγονος της ιστορικής οικογένειας των Λεπενιώτηδων, ονομαστής φάρας αγωνιστών που έδρασε στα προεπαναστατικά χρόνια κατά των Τούρκων στα Άγραφα. Μετά την Επανάσταση του 1821, οι Λεπενιώτηδες και άλλες οικογένειες Σαρακατσάνων βλαχοποιμένων μετοίκησαν νομαδικά προς τη Ζήρεια Κορινθίας και αργότερα εγκαταστάθηκαν στα υψίπεδα της Πάρνηθας.

Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Καλμπένης και μητέρα του η Μαρία Κωνσταντίνου Ίσσαρη.

Τα αδέλφια του ήταν ο Φώτης, ο Γιώργος, ο Αθανάσιος, η Χριστίνα, η Σοφία και η Αικατερίνη.

Το επώνυμο «Καλμπένης» προέκυψε από παραφθορά του «Λεπενιώτης» σε παλαιά απογραφή, πιθανώς για λόγους απόκρυψης στοιχείων εκείνης της εποχής, λόγω της προεπαναστατικής δράσης της οικογένειας.

Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό τον Σεπτέμβριο του 1935 και υπηρέτησε στο 1ο Σύνταγμα Αντιαεροπορικών Αθηνών, από όπου απολύθηκε το 1938 ως χειριστής αντιαεροπορικών.

Με την κήρυξη του πολέμου, επιστρατεύτηκε ξανά στις 28 Οκτωβρίου 1940 και υπηρέτησε για επτά μήνες στο μέτωπο της Αλβανίας, συμμετέχοντας στις νικηφόρες επιχειρήσεις της 2ης Μεραρχίας στο Καλπάκι, το Αργυρόκαστρο, το Τεπελένι και αλλού.

Το 1942 εντάχθηκε στη μαχητική ομάδα του ΕΛΑΣ Σκούρτων και έλαβε μέρος στην ιστορική Μάχη της Πύλης κατά των Γερμανών (16–18 Οκτωβρίου 1943).

Το 1936 παντρεύτηκε στα Σκούρτα την Αγαθή Γεωργίου Αγάθη (Γάτση), απόγονο του Κώστα Σκουρτανιώτη και της Σοφίας Πέππα από το Πράσινο.

Με την Αγαθή έζησαν αρμονικά επί 75 χρόνια και απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Αλέξανδρο, τη Μαρία, τη Σταυρούλα και τον Ιωάννη.

Μετά τον πόλεμο έμεινε στα Σκούρτα και εργάστηκε σε όλη του τη ζωή ως κτηνοτρόφος και ρητινοσυλλέκτης, δίνοντας αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια.

Υπηρέτησε ως εκκλησιαστικός επίτροπος της Ενορίας Σκουρτών για πάνω από τριάντα χρόνια, συμβάλλοντας ιδιαίτερα στην ανέγερση του ναού του Αγίου Αθανασίου.

Με τα χρόνια κέρδισε τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων των συγχωριανών του.

Υπέργηρος πλέον, και με διαύγεια πνεύματος μέχρι το τέλος, εξιστορούσε περιστατικά από τον μακρύ βίο του: τα παιδικά του χρόνια, τις ρίζες της οικογένειας στα Άγραφα, τη νομαδική ζωή των προγόνων του, τη μετοίκησή τους στη Ζήρεια —όπου σώζεται ακόμη το τοπωνύμιο «Η στρουγκα του Καλμπένη»— τις εμπειρίες του στο αλβανικό μέτωπο, την οπισθοχώρηση, τον εμφύλιο και τον δύσκολο βίο του κτηνοτρόφου.

Έζησε ζωή γεμάτη αγώνες, αξιοπρέπεια και προσφορά. Έδινε απλόχερα την ευχή του σε όλους, μένοντας σύμβολο ήθους για την τοπική κοινωνία.

Απεβίωσε το 2013, αφήνοντας σε εμάς, τα εγγόνια του, μια βαριά και τιμημένη παρακαταθήκη.

Χρήστος Μιχας

Στις παλιές κοινωνίες όλοι γνώριζαν τον άξονα γύρω από τον οποίο στρεφόταν η κοινότητα: την καλλιέργεια, το ψάρεμα, το εμπόριο.

Αυτό έδινε ενότητα, συνέπεια και συνοχή.

Κάθε οργανισμός που θέλει να έχει μέλλον πρέπει να καλλιεργήσει τη νοοτροπία της προληπτικής αλλαγής — όχι από φόβο, αλλά από συνείδηση. Γιατί στο τέλος, δεν επιβιώνει ο ισχυρότερος, ούτε ο πιο έξυπνος, αλλά αυτός που προσαρμόζεται πιο γρήγορα.