


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.


Όταν από λάθος της ασφαλιστικής, έμεινε το αμάξι μου ανασφάλιστο για ΔΥΟ μέρες, την τρίτη μέρα ήρθε γράμμα από τον Δήμο που με ενημέρωνε ότι θα μου κόψουν τον κ#λο με ευγενικό τρόπο, αν δεν πληρώσω τα ασφάλιστρα ή ότι θα μου πάρουν τις πινακίδες και το αμάξι θα ακινητοποιηθεί, αλλά για αρχή ας πληρώσω 80€. Έλυσα το θέμα με την ασφαλιστική, πλήρωσε το ποσό, αποκαταστάθηκε το όλο πράμα. Αυτό είναι ασφάλεια προς τους συνανθρώπους μου.



Όμορφη γωνία στην Πάρνηθα!


«No provider or user of an interactive computer service shall be treated as the publisher or speaker of any information provided by another information content provider» (= Κανένας πάροχος ή χρήστης μιας διαδραστικής υπηρεσίας υπολογιστών δεν θα θεωρείται εκδότης ή υπεύθυνος μιας πληροφορίας που παρέχεται από έναν άλλο πάροχο περιεχομένου).
Είναι το Άρθρο 230, ή «οι 26 λέξεις που δημιούργησαν το Διαδίκτυο», ή η ασπίδα των εταιρειών τεχνολογίας για την αποφυγή αγωγών με την κατηγορία ότι παρέχουν βοήθεια σε τρομοκρατικές ενέργειες, φιλοξενώντας ή «προτείνοντας αλγοριθμικά» τρομοκρατικό περιεχόμενο.
Ύστερα από 27 χρόνια, το περιεχόμενο της νομοθετικής ρύθμισης βάλλεται τόσο από τους Ρεπουμπλικανούς όσο και από τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ, προβάλλοντας διαφορετικούς λόγους καθένα από τα δύο κόμματα, και τίθεται υπό αναίρεση. Υπό αναίρεση τίθεται ταυτόχρονα και ο τρόπος λειτουργίας για τις πλατφόρμες του διαδικτύου, όπως τον έχουμε βιώσει όλοι μας μέχρι σήμερα ως «πάροχοι περιεχομένου». Το διαδίκτυο, χωρίς την ασυλία που του πρόσφερε το Άρθρο 230, σίγουρα θα είναι ένα πολύ διαφορετικό μέσο έκφρασης.
Πηγή:a8inea.com
Θα πρέπει να αλλάζετε αυτό που κάνετε ή το πως ζείτε κάθε 10 χρόνια γιατί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επιτυχία δεν είναι η αποτυχία. Είναι επιτυχία. Αυτό λέει σε άρθρο του το psychology today.Τι εννοεί;
Ο συγγραφέας και “happiness” expert, Arthur Brooks, που τώρα διδάσκει στο Χάρβαρντ, υποστηρίζει την αλλαγή στην καριέρα κάθε δεκαετία. Ο ίδιος ήταν μουσικός για μια δεκαετία στα 20s του. Στη συνέχεια παρακολούθησε διαδικτυακά μαθήματα πανεπιστημίου και απέκτησε Ph.D. στα οικονομικά και δίδαξε ως καθηγητής πανεπιστημίου για άλλα 15 χρόνια. Στη συνέχεια έπιασε δουλειά ως επικεφαλής του μη κερδοσκοπικού Ινστιτούτου American Enterprise, για μια δεκαετία. Από εκεί, αφού έγραψε μερικά δημοφιλή βιβλία, έγινε καθηγητής του Χάρβαρντ και γκουρού της ευτυχίας.
Θα μπορούσε να μείνει στη μουσική και να γίνει πιο έμπειρος μουσικός. Ή θα μπορούσε να είχε μείνει στην ακαδημαϊκή καριέρα, ανεβαίνοντας στην ιεραρχία. ‘Η να μείνει στον κόσμο των ΜΚΟ. Αλλά με κάθε αλλαγή, η επιρροή του αυξανόταν.
Ο γιατρός-ερευνητής, David Sackett, διάσημος ως ένας από τους ιδρυτές του κινήματος «Evidence-based Medicine» (EBM) τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, πίστευε ότι όταν γίνεις ειδικός σε κάτι, πρέπει να… το παρατήσεις. Οι λόγοι του, περιλάμβαναν το γεγονός ότι οι ειδικοί συχνά καθυστερούν την πρόοδο επειδή συνήθως έχουν δημιουργήσει τις φρέσκιες ιδέες τους πολύ πριν γίνουν αποδεκτοί ως ειδικοί. Και μετά την άνοδό τους στην κλίμακα της εξειδίκευσης, περνούν το υπόλοιπο της ζωής τους υπερασπιζόμενοι τις προηγούμενες ιδέες τους. Οι ειδικοί δεν έχουν την τάση να βοηθούν τους τομείς να προοδεύουν. Οι νεότεροι που δεν είναι ακόμη ειδικοί, σκέφτονται νέες ιδέες. Και μετά με τη σειρά τους γίνονται ειδικοί και εμποδίζουν την περαιτέρω πρόοδο.
Εκτός από αυτό το σκεπτικό που λέει να μην κάθεστε στις δάφνες σας ως ειδικός, ο Sackett υποστήριξε ότι μόλις κατακτήσετε έναν τομέα, θα πρέπει να προχωρήσετε σε άλλο, στον οποίο μπορεί να αποδειχθείτε ακόμη πιο σημαντικοί.
«Δεν χρειάζεται να είσαι για πάντα ειδικός στο ίδιο πράγμα. Ποτέ δεν θα μάθεις, στην πραγματικότητα, αν μπορεί να συμβεί το επόμενο σπουδαίο πράγμα, εκτός και αν σταματήσεις να κάνεις το τελευταίο σπουδαίο πράγμα.
Με άλλα λόγια, το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επιτυχία είναι η επιτυχία» σημειώνει το psychology today.
Θα πρέπει να αλλάζετε αυτό που κάνετε ή το πώς ζείτε κάθε δέκα χρόνια. Μπορεί να υπάρξει προσαρμογή. Αν τα πράγματα πάνε χάλια, κάντε μια αλλαγή σε πέντε χρόνια. Εάν τα πράγματα πάνε καλά, μπορείτε να το τραβήξετε για 15 χρόνια. Αλλά κάντε μια αλλαγή.
Πολύ συχνά, πιστεύουμε ότι πρέπει να κάνουμε μια αλλαγή μόνο εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά ή εάν αποτύχουμε με κάποιο τρόπο. Αυτό δεν είναι κακό.
Αλλά αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι ότι πρέπει να κάνουμε αλλαγές ακόμα και όταν τα πάμε καλά. Το πρόβλημα είναι ότι η αποτυχία τείνει να θεωρείται ως ένας καλός λόγος για να κάνετε μια αλλαγή, αλλά οι άνθρωποι θα πιστεύουν ότι είναι περίεργο αν θέλετε να κάνετε μια αλλαγή παρά την επιτυχία που βιώνετε. Πραγματικά δεν έχει σημασία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, θα πρέπει να κάνετε μια αλλαγή, γιατί τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν καλύτερα από ό,τι είναι αν κάνετε αυτήν την αλλαγή. Και δεν θα μάθεις ποτέ μέχρι να κάνεις το βήμα.
Πηγή: it’s possible.gr


Έχουμε μάθει να ζούμε, βαθιά νυχτωμένοι, με την ψευδαίσθηση της σταθερότητας. Χτίζουμε την καθημερινότητά μας, σε θεμέλια και αρμούς, που θεωρούμε αιώνιους, αειπαγείς και αδιατάρακτους.
Τί είναι όμως το κατά Τάλεμπ απρόβλεπτο; Το ορίζει με μία καταπληκτική ταυτολογία. «Απρόβλεπτο είναι αυτό που δεν μπορεί να προβλέψει κανείς». «Το απρόβλεπτο έχει τεράστια επίπτωση στις εξελίξεις». Τέλος, «απρόβλεπτο είναι αυτό που όλοι εκ των υστέρων λένε ότι θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί». Το μόνο βέβαιο, το πυκνό συμπέρασμα της ανάλυσης αυτής, είναι η βεβαιότητα της επέλευσης του απρόβλεπτου, με μόνη συνθήκη ότι δεν ξέρουμε ποιό ακριβώς θα είναι αυτό. Μόνο έτσι μπορούμε να οχυρωθούμε από το απρόβλεπτο. Να το προβλέπουμε, χωρίς να μπορούμε να το προβλέψουμε.
Λατρεύω την γραφή ενός έξοχου μελετητή του απρόβλεπτου, του Λιβανέζου και ήδη Αμερικανού Τάλεμπ. Ο τύπος αυτός, αφού περιηγήθηκε κάνοντας μεγάλη περιουσία στα χρηματιστήρια της Αμερικής, κατέληξε ότι το απρόβλεπτο είναι ο βασικός νόμος της εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας. Το ονόμασε μαύρο κύκνο. Γιατί; Η ιστορία είναι χαριτωμένη. Είπε ότι κάποτε όλοι πίστευαν ότι ο κύκνος είναι άσπρος. Ώσπου κάποιος παρατήρησε έναν μαύρο κύκνο. Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως εκατομμύρια εμπειρίες, που οδηγούν σε ένα «αδιαφιλονίκητο» συμπέρασμα, καταρρέουν με μία μόνο εμπειρία. Ο κύκνος δεν είναι μόνο άσπρος, είναι και μαύρος. Έτσι, ο μαύρος κύκνος, η σπανιότητα που ναρκοθετεί την βεβαιότητα, έγινε συμβολικό συνώνυμο του απρόβλεπτου.
Η απόδειξη του απρόβλεπτου στον Τάλεμπ, γίνεται με την παραβολή της «καμπύλης της γαλοπούλας». Σε έναν κύκλο 365 ημερών, κάθε μέρα που περνάει, η γαλοπούλα εμπεδώνει την πεποίθηση, ότι το ανθρώπινο χέρι έχει δημιουργηθεί για να την ταΐζει. Η επαναλαμβανόμενη καθημερινή εμπειρία, αυξάνει τον βαθμό βεβαιότητας. Όσο πλησιάζουμε προς τα Χριστούγεννα, η βεβαιότητα αυξάνει στο κατακόρυφο. Κάτω, όμως, από την καμπύλη της αυξανόμενης βεβαιότητας, αναπτύσσεται μια ανάστροφη καμπύλη. Η καμπύλη αύξησης του κινδύνου. Την ημέρα της «απρόβλεπτης» σφαγής, στις 24 Δεκεμβρίου, οι επαναλαμβανόμενες εμπειρίες που διαμορφώνουν την βεβαιότητα της γαλοπούλας, καταρρέουν. Ποιο είναι το ενδιαφέρον; Ότι ο κίνδυνος πραγματώνεται ως γεγονός, όταν η βεβαιότητα έχει φτάσει στο μέγιστο βαθμό της. Εκεί οι καμπύλες τέμνονται. Όταν η γαλοπούλα βιώνει την μέγιστη βεβαιότητα, αντιμετωπίζει τον μέγιστο κίνδυνο. Είναι σαν τα δημοσιεύματα της εφημερίδας «Αυγή», στις 20 Απριλίου του 1967. Είχαν πρωτοσέλιδο τίτλο «Γιατί δεν θα γίνει πραξικόπημα».
Απόσπασμα από άρθρο του Πάνου Μπιτσαξή
•Μόλις διάβασα τα μέτρα που θα εξαγγείλει.Με στόχο την ασφαλή επανακυκλοφορία των τρένων σε 10 μέρες. Αυτονόητα μέτρα τα οποία έπρεπε να έχουν λάβει προ πολλού τα golden boys, με τις περγαμηνές, ή να τους επιβληθούν από το Υπουργείο.Μέτρα με δεδομένη την ανικανότητα ολοκλήρωσης της τηλεδιοίκησης. Πως κοιμόντουσαν αμέριμνοι; Σιγά μη χαλάσουν τη ζαχαρένια τους θα μου πείτε.
•Ένα δεν κατάλαβα. Αυτή η Ιταλική Hellenic Trains που πήρε τα τρένα έναντι πινακίου φακή,επί Συριζα λόγω μνημονίου,τι ακριβώς κάνει;Γιατί αυτό που βλέπω και διορθώστε με αν κάνω λάθος είναι ότι επί μια τετραετία της έχει απονεμηθεί μόνο μια αρμοδιότητα.Να εισπράττει.Είχε υποσχεθεί επενδύσεις.Τις έκανε; Γι αυτήν δεν μιλάει κανένας. Μήπως πήρε κι αυτή παράταση για να κάνει τις επενδύσεις με τα λεφτά που θα εισπράξει; λέω τώρα εγώ ο κακόπιστος. Όταν εισέπραττε και έβαζε ανύποπτους επιβάτες δεν ήξερε ότι το δίκτυο είναι ανασφαλές; τι είναι αυτή η εταιρεία;γιατί διαβάζω χωρίς να ξέρω πως ο επικεφαλής της είχε καταδικαστεί για δωροδοκία. Για άλλη υπόθεση βέβαια.Όχι για μας. Εδώ θα ήταν άμεμπτος.
•Όσο ζεσταίνει η επικοινωνιακή μηχανή προβάλλοντας το απίστευτο λάθος τόσο χειρότερο γίνεται για τη διοίκηση του ΌΣΕ και το Υπουργείο.Ο τρόπος της κυκλοφορίας μου θυμίζει μια παλιά ελληνική ταινία όπου κάποιος,σταθμάρχης εξηγούσε τι είναι ο Τηλέγραφος.Κλικ εδώ χαμπερ στο Καρπενήσι. Έλεος πραγματικά.
•Ουδόλως θέλω να υποβαθμίσω το λάθος. Γιατί ο άνθρωπος αυτός είχε δυο επιλογές.Να στείλει το τρένο ή στην άνοδο ή τη κάθοδο.Το έστειλε στη κάθοδο και μετά δε θυμόταν που το έστειλε.Ο τελευταίος τροχονόμος που ανέλαβε χτες στη Κηφισίας όταν έχει κίνηση έχει πιο δύσκολη δουλειά.Αλλά αυτό αφορά τον ίδιο.Το κέντρο ελέγχου της Αθήνας δεν είχε ιδέα ούτε που ήταν το τρένο. Από που το έστειλες ρωτούσαν τηλεφωνικά το σταθμάρχη.Τι να σου πω θα σε γελάσω ήταν η απάντηση όταν μια ώρα μετά πληροφορήθηκε την τράκα.Έτσι το αποκάλεσε.Λες κι ήταν σε λούνα παρκ στα συγκρουόμενα.
Πάνος Μπιτσαξής
Πριν από οποιαδήποτε αναμέτρηση στην γη θα έχουμε πέρα και πρώτα από όλα αναμέτρηση στο διάστημα, ειδικά στην στρατόσφαιρα- Εκεί θα παιχθεί η τύχη του πλανήτη, στο τρομερό σενάριο μιας σύγκρουσης ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας
Η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τουλάχιστον έναν από τους δορυφόρους της για να επιτεθεί φυσικά και εικονικά σε άλλους δορυφόρους που είναι σε τροχιά, όπως αποδείχθηκε πέρυσι όταν εκτόξευσε έναν πύραυλο που μετέφερε έναν δορυφόρο της για να καταστρέψει έναν άλλο δορυφόρο της, δημιουργώντας ένα τεράστιο πεδίο συντριμμιών.
Η Κίνα διαθέτει έναν δορυφόρο εξοπλισμένο με ρομποτικό βραχίονα που προσφέρει τη δυνατότητα να αρπάξει έναν άλλο δορυφόρο με τον ίδιο τρόπο, σύμφωνα με αναφορές.
Δεν είναι σαφές εάν οι ΗΠΑ έχουν παρόμοιες επιθετικές ικανότητες με αυτές της Ρωσίας και της Κίνας, ένα σημείο που τέθηκε σε νέα έκθεση του NBC.