Συντάκτης: Kostas Bertsias

Βαγγέλης Στεργιόπουλος 

Ο Πασαλίδης αγωνίστηκε με συνέπεια και εντιμότητα για την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, την ελευθερία του πνεύματος και της έκφρασης, υπηρετώντας τα αξιακά προτάγματα τής τότε Αριστεράς για ειρήνη, δημοκρατία και αμνηστία

Ο ποντιακής καταγωγής Γιάννης Πασαλίδης υπήρξε ένας μετριοπαθής πολιτικός της Αριστεράς με ήθος και αρχές, ο οποίος κατάφερε, πράγμα σπάνιο, να κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση τόσο των συντρόφων του όσο και των αντιπάλων του.

Ο Πασαλίδης αγωνίστηκε με συνέπεια και εντιμότητα για την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, την ελευθερία του πνεύματος και της έκφρασης, υπηρετώντας τα αξιακά προτάγματα τής τότε Αριστεράς για ειρήνη, δημοκρατία και αμνηστία.

Γεννημένος από σανταίους (με καταγωγή από τη Σάντα της Τραπεζούντας) φτωχούς αγρότες στην Κουταΐδα (Κουτάισι) του Καυκάσου το 1885, ο Πασαλίδης, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε, κατόρθωσε να σπουδάσει ιατρική στα πανεπιστήμια της Οδησσού και του Βερολίνου.

Το 1914 νυμφεύτηκε τη Μαρία Σπυράντη, με την οποία έμελλε να αποκτήσει τρία παιδιά.

 Πασαλίδης εγκαταστάθηκε στο Σοχούμι του Καυκάσου, όπου έγινε γνωστός και αγαπητός χάρη στην εργασία του και την εν γένει κοινωνική προσφορά του.

Έχοντας υιοθετήσει από νεαρή ηλικία επαναστατικές ιδέες, ο Πασαλίδης τάχθηκε στο πλευρό των μενσεβίκων κατά την περίοδο των επαναστατικών αλλαγών στη Ρωσία και διετέλεσε μέλος της εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Γεωργίας από το 1918 έως το 1921.

Ήταν, μάλιστα, μεταξύ εκείνων των βουλευτών που υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Γεωργίας, ανέλαβε δε το χαρτοφυλάκιο των Εξωτερικών Υποθέσεων στην κυβέρνηση των μενσεβίκων. 

Μετά την εισβολή των μπολσεβίκων και τη βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης των μενσεβίκων ο Πασαλίδης αρχικά κατέφυγε στο Βερολίνο και ακολούθως εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Εκεί υπηρέτησε ευόρκως ως μαιευτήρας το ιατρικό λειτούργημα και έγινε ευρέως γνωστός ως ο γιατρός του λαού ή των φτωχών, καθώς παρείχε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του.

Πέραν της ιατρικής προσφοράς του, ο Πασαλίδης αναμίχθηκε στα κοινά και εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης υπό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου το 1923.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση ως μέλος του ΕΑΜ, με αποτέλεσμα να συλληφθεί από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις και να φυλακιστεί στο Επταπύργιο (Γεντί Κουλέ).

Μετά την απελευθέρωση ο Πασαλίδης προέβη στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος, παίρνοντας αποστάσεις από την επιλογή του Ζαχαριάδη για ένοπλο αγώνα.

Το 1951 ορίστηκε ομοφώνως πρώτος πρόεδρος της ΕΔΑ (υπήρξε ένας εκ των συνιδρυτών της), η οποία έλαβε μέρος στις εκλογές εκείνης της χρονιάς ως εκλογικός συνασπισμός κομμάτων της Αριστεράς και εξέλεξε δέκα βουλευτές.

Στις εκλογές του 1958 η ΕΔΑ, που χάρη στον Πασαλίδη είχε αποκτήσει ιδιαίτερη δυναμική και είχε καταφέρει να συγκεντρώσει στα ψηφοδέλτιά της ακόμα και εκπροσώπους του αστικού κόσμου, αναδείχθηκε δεύτερη πολιτική δύναμη με ποσοστό 24,42%.

Έτσι, ο Πασαλίδης κατέστη αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με 79 βουλευτές.

Στα κατοπινά χρόνια, μέσα στο ταραχώδες πολιτικό κλίμα που επικρατούσε, τα εκλογικά ποσοστά της ΕΔΑ μοιραία υποχώρησαν.

Λίγες ημέρες πριν από το απριλιανό πραξικόπημα του 1967 ο Πασαλίδης πρότεινε στο βασιλιά Κωνσταντίνο το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, κάτι που δεν κατέστη δυστυχώς εφικτό.

Επί χούντας ο Πασαλίδης παρέμεινε σε κατ’ οίκον περιορισμό, στη Θεσσαλονίκη, έως ότου άφησε την τελευταία του πνοή, στις 14 Μαρτίου 1968.

(Πηγή: pontos-news.gr)

Σύμφωνα με την επιθυμία του, ο Πασαλίδης ετάφη στο κοιμητήριο της Καλαμαριάς, το οποίο θεωρούσε προέκταση της γης του Πόντου.

Να ξεκινήσουμε κ. Καθηγητά με μία υπέροχη λέξη που έμαθα χάρη στο τελευταίο σας βιβλίο «Ας αναστοχασθούμε εαυτούς και αλλήλους», που είναι ο κύκλος των δέκα διαλεξεών σας παλαιότερα στο Megaron plus. Η λέξη οτρηρός.

Ο εργατικός άνθρωπος είναι ο οτρηρός. Ξέρετε, οι λέξεις τρίβονται, φορτίζονται και στο τέλος καταντούν ανέκφραστες. Γι αυτό χρειάζονται ένα ζωντάνεμα καμιά φορά. Η φυσική «δεξαμενή» για να το κάνεις αυτό, είναι όλες οι μορφές της ελληνικής γλώσσας. Πας λοιπόν σε μία παλαιότερη μορφή ή πας σε έναν δημοτικό όρο, το κάνω πολύ συχνά, κι έτσι με αυτή τη διαποίκιλση γίνεται οξύτερη η σαφήνεια με την οποία προβάλλεται η έννοια. Ωραία βλέπω, φιλολογικώς ξεκινήσαμε…

Οτρηρός λοιπόν, ο εργατικός. Οι Έλληνες είμαστε εργατικοί;

Είμαστε εργατικοί, δεν είμαστε αποδοτικοί. Πιθανώς δεν είμαστε αρκετά μεθοδικοί. Ίσως να μην πιστεύουμε και στη σημασία της εργασίας καθαυτή. Ωστόσο, είναι ανακριβές αυτό που λένε, ότι είμαστε τεμπέληδες.

Από τα Πανεπιστήμια βγαίνουν οι αυριανοί εργατικοί πολίτες. Οι εικόνες που βλέπουμε διαχρονικά στα Πανεπιστήμια βοηθούν σε αυτή την κατεύθυνση;

Ο χώρος του Πανεπιστημίου έχει να κάνει με μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά, να πάρει η ευχή! Αυτό είναι που «μου τη δίνει» σχεδόν 40 χρόνια τώρα. Πρέπει να πάρει τα παιδιά που πέρασαν τη γενική Παιδεία, άρα διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα τους (μην μου πούνε τώρα ότι τα παιδιά 19 ετών πρέπει να διαμορφώσουν χαρακτήρα) γιατί ακούγονται και τέτοιες κουταμάρες. Και τώρα πρέπει να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, δάσκαλοι, φιλόσοφοι. Υπάρχουν συγκεκριμένα λειτουργήματα τα οποία πρέπει να υπηρετηθούν.

Συνέντευξη στον ΑΡΓΥΡΗ ΚΩΣΤΑΚΗ

Πηγή:iselida

Η Ιστορία έχει κέφια: ο Πούτιν α λα Μάο και ο Σι α λα Στάλιν!

Οπως ο «πατερούλης» δεν βοήθησε παρά μόνο με συμβουλές τον αυθεντικό «τιμονιέρη» το 1949, έτσι και σήμερα ο κινέζος ηγέτης δεν μπορεί να συγκρουστεί με τις ΗΠΑ για το χατίρι του «τσάρου»

Ο έρωτας είναι σημαντικός στη ζωή σου; Όσο σημαντικός φαίνεται να είναι μέσα από την ποίησή σου;

«Είναι πάρα πολύ. Βασικά, δεν μπορώ να υπάρξω αν δεν είμαι ερωτευμένη. Οπότε, στις φορές που η ζωή μου το πήρε αυτό για κάποιους λόγους, πένθησα πολύ. Η έμπνευση, όπως είπα, του πρώτου βιβλίου ήταν φίλος ο οποίος έφυγε και με τον οποίο εγώ ήμουν ερωτευμένη. Και σε αυτή τη δεύτερη συλλογή, οι εκδοχές της ζωής είναι η δική μου και η δική του – του απέναντι υποκειμένου. Ο έρωτας αποτελεί έμπνευση, αλλά στη ζωή μου δεν έχει να κάνει μόνο με το υποκείμενο. Έχει τύχει να μην είμαι ερωτευμένη και να είμαι εξαιρετικά παραγωγική γιατί είμαι, για παράδειγμα, κοντά σε φιλικά μου άτομα και νιώθω αυτή την έλξη που δεν είναι πάντοτε ερωτική. Προσωπικά, θεωρώ πολύ σημαντικό να υπάρχει αυτή η έλξη σε όλες τις σχέσεις. Δεν μπορώ να κάνω ούτε φίλους αν δεν νιώθω μια έλξη. Μου συμβαίνει επίσης με τη φύση. Όταν είμαι στη φύση νιώθω σαν να είμαι ερωτευμένη.»

Έχεις έναν τρόπο να παίρνεις κάτι το κοινό, το πεζό, το αδιάφορο και να το κάνεις ποίηση…

«Είναι κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω γιατί πιστεύω ότι οι ιστορίες κρύβονται στα πράγματα που δεν λέγονται και που δεν φαίνονται. Αυτές τις ιστορίες μου αρέσει να βρίσκω και να τις καταγράφω. Μου αρέσει πολύ να παρατηρώ. Θα δώσω ένα παράδειγμα. Έμενα κάποτε στη Θεσσαλονίκη, στον έβδομο όροφο μιας πολυκατοικίας, και για κάποιο λόγο άκουγα όλα τα διαμερίσματα. Οι αποκάτω κάθε μέρα βρίζονταν. Ουρλιάζανε, φωνάζανε. Ηρεμία ποτέ. Κι ένα βράδυ μόνο τους άκουσα να κάνουν έρωτα. Αυτή η μικρή ιστορία έγινε ένα χαϊκού και βρίσκεται στις “Εκδοχές της Ζωής”.»

Η δεύτερη ποιητική συλλογή της Φιλίας Κανελλοπούλου «Εκδοχές της Ζωής» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οροπέδιο.

Εφημερίδα το ΒΗΜΑ

η κοιλάδα της φωτογραφίας είναι η σκηνή όπου “διαδραματίστηκαν” οι ιστορίες που ο συγγραφέας αφηγείται ….