Φώτης Κόντογλου

Ἡ πίστη τοῦ χριστιανοῦ δοκιμάζεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν τὸ χρυσάφι στὸ χωνευτήρι. Ἀπ ̓ ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πλέον ἀπίστευτο πράγμα, ὁλότελα ἀπαράδεκτο ἀπὸ τὸ λογικό μας, ἀληθινὸ μαρτύριο γιὰ δαῦτο. Μὰ ἴσια-ἴσια, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα πράγμα ὁλότελα ἀπίστευτο, γιὰ τοῦτο χρειάζεται ὁλόκληρη ἡ πίστη μας γιὰ νὰ τὸ πιστέψουμε. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι λέμε συχνὰ πὼς ἔχουμε πίστη, ἀλλὰ τὴν ἔχουμε μονάχα γιὰ ὅσα εἶναι πιστευτὰ ἀπ ̓ τὸ μυαλό μας. Ἀλλὰ τότε, δὲν χρειάζεται ἡ πίστη, ἀφοῦ φτάνει ἡ λογική. Ἡ πίστη χρειάζεται γιὰ τὰ ἀπίστευτα.

Οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι εἶναι ἄπιστοι. Οἱ ἴδιοι οἱ μαθητάδες τοῦ Χριστοῦ δὲν δίνανε πίστη στὰ λόγια τοῦ δασκάλου τους ὅποτε τοὺς ἔλεγε πὼς θ ̓ ἀναστηθῆ, μ ̓ ὅλο τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν ἀφοσίωση ποὺ εἶχαν σ ̓ Αὐτὸν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη στὰ λόγια του. Καὶ σὰν πήγανε οἱ Μυροφόρες τὴν αὐγὴ στὸ μνῆμα τοῦ Χριστοῦ, κ ̓ εἴδανε τοὺς δυὸ ἀγγέλους ποὺ τὶς μιλήσανε, λέγοντας σ ̓ αὐτὲς πὼς ἀναστήθηκε, τρέξανε νὰ ποῦνε τὴ χαροποιὰ εἴδηση στοὺς μαθητές, ἐκεῖνοι δὲν πιστέψανε τὰ λόγια τους, ἔχοντας τὴν ἰδέα πὼς ἤτανε φαντασίες: «Καὶ ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος (τρέλα) τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς»…

“θα σε κάνω του αλατιού»

Η φράση “θα σε κάνω του αλατιού» βγήκε από τον τρόπο που γίνονται οι σαρδέλες και γενικά όλα τα ψάρια, όταν παστώνονται με αλάτι. Ζαρώνουν και χάνουν την όμορφη εμφάνισή τους. Έτσι λοιπόν, θα τον κάνει όταν τον δείρει, όπως το ψάρι στο αλάτι.

Πάρε μια απόφαση όταν γνωρίζεις το 70% των πληροφοριών που επιθυμείς. Αν περιμένεις να φτάσεις στο 90%, στις περισσότερες περιπτώσεις πιθανόν θα είσαι αργός», λέει ο Jeff Bezos. Πρέπει να συλλέξεις όσες περισσότερες πληροφορίες μπορείς, και στην συνέχεια να κινηθείς γρήγορα για να κάνεις το «μεγάλο βήμα». Ακόμα και αν δεν είσαι απολύτως σίγουρος ότι η απόφαση που παίρνεις είναι η σωστή. Εάν γνωρίζεις με βεβαιότητα ότι η απόφαση σου είναι σωστή, τότε μάλλον… είσαι ήδη πολύ αργός.

Ετοιμάζεται για την παραλαβή του Αγίου φωτός από τον πανάγιον τάφον!

Καλή Ανάσταση!

Καλή Ανάσταση!

•Από την καθέδρα του μαχόμενου αγνωστικισμού , που με διαπνέει από τη νεότητα , απόμακρος και ξενος προς το όποιο δόγμα, στρέφω το βλέμμα με σεβασμό προς το αγνό θρησκευτικό συναίσθημα. Λίγο ζηλόφθονα παρατηρώ πως ηρεμεί η ψυχή , των πιο πολλών από εμας , στους συμβολισμούς με τους οποίους ποτιστήκαμε από παιδιά.Το συμβολισμό της αυτοθυσίας,το συμβολισμό της ελπίδας με το Αγιο Φως, αδιαφορώ το πως ανάβει, και το συμβολισμό της ζωής απέναντι στο θάνατο, την πανάρχαια αυτή αγωνία.
•Καλή Ανάσταση λοιπόν από καρδίας. Να περάσουμε ωραία και αγαπημένα.
•Από ένα άρθρο του Δημήτρη Αθηνάκη στην Εστία της Μεγαλης Παρασκευής αποθησαυριζω το στίχο του καλου μας ποιητή Βαρβερη,για τη μεγαλοβδομαδα.Λίγο μελαγχολικός αλλά βαθύς.
•Ήταν Μεγάλη βεβαια …γεμάτη πάθη,προδοσίες,σταυρώσεις/θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;/Έτσι ακριβώς από τα Βαγια μέχρι σήμερα θάπρεπε κάπως ναχαμε κι εμείς χωρέσει /Όμως το Πάσχα τελείωσε,μητέρα/ κι εμεις τι θ απογίνουμε σ ένα παγκάκι/Αθάνατοι καθώς νυχτώνει.

Πάνος Μπιτσαξής

Μεγάλη Παρασκευή

Μονή Κλειστών

“Ἐπὶ ξύλου βλέπουσα, κρεμάμενον Χριστέ, σὲ τὸν πάντων Κτίστην καὶ Θεόν, ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα πικρῶς· Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; οὐ φέρω καθορᾶν σε, ἀδίκως σταυρούμενον· σπεῦσον οὖν ἀνάστηθι, ὅπως ἴδω κᾀγώ, σοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν, τριήμερον ἐξανάστασιν.”