Άγιος Νικόλαος Αρτέμιδας

Και το όνομα αυτής:Νίκα-Μαρίνα!

Καλότυχη η μικρούλα να την χαίρομαι γονείς και παππούδες !

Μια αλήθεια που λες με κακή πρόθεση, επηρεάζει πιο πολύ απ’ όλα τα ψέματα που μπορείς να επινοήσεις

Γουίλιαμ Μπλέικ Άγγλος ποιητής και ζωγράφος

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει αλλά οι προσδοκίες σου από αυτόν…

Μα ποιος ήταν ο Γιάννης ο φονιάς;

Ο Μανώλης Μητσιάς ερμήνευσε το έξοχο «Ο Γιάννης ο φονιάς» του Μάνου Χατζιδάκι, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, για το άλμπουμ «Αθανασία», που κυκλοφόρησε το 1976, με τη συμμετοχή και της Δήμητρας Γαλάνη.

Ηλίας Μαγκλίνης/Καθημερινή (πηγή)

Ο κύριος Γκρι διαβάζει τη χορταστική συνέντευξη που δίνει στο σημερινό φύλλο ο Μανώλης Μητσιάς στην καλή συνάδελφο Γιώτα Συκκά και θυμάται πόσο τον είχε σημαδέψει στα νιάτα του το περίφημο «Ο Γιάννης ο φονιάς» του Μάνου Χατζιδάκι και του Νίκου Γκάτσου.

«Θυμάμαι τη ρυθμική, επιθετική σχεδόν, ένταση του μπουζουκιού στην εκπληκτική πρωτότυπη εκτέλεση του Μητσιά. Και τη φωνή του: θυμωμένη, στοιχειωμένη, λες και αφηγείται την ιστορία από τη μεριά του φονιά. Θυμάμαι και την πιο λυρική διασκευή για τον διπλό δίσκο της “Λαϊκής Αγοράς”, στην ενορχήστρωση του Νίκου Κυπουργού. Το γλυκόπικρο πιάνο αντικαθιστά το μπουζούκι με τρόπο εξαίσιο. Το κελαρυστό πιάνο και η θλιμμένη φωνή του Βασίλη Λέκκα με κάνουν να νιώθω ότι αυτή τη φορά ακούμε το τραγούδι από τη σκοπιά του κοριτσιού που σερβίρει τον αποφυλακισμένο φονιά. Είναι τώρα σαν να μιλάει το αμίλητο Φροσί». Πώς ένα τραγούδι εγκιβωτίζει μιαν αφήγηση σαν να ήταν διήγημα. Η ασύλληπτη οικονομία και ο αριστοτεχνικός υπαινιγμός του Γκάτσου.

«Και, βέβαια, η περιέργειά μου», λέει ο κύριος Γκρι, «αν ο Γιάννης ο φονιάς υπήρξε ποτέ». Με αφορμή την ωραία συνέντευξη στη σημερινή σελίδα 4, λοιπόν, βάλθηκε να κάνει μιαν υποτυπώδη έρευνα. Ετσι ανακάλυψε, στον ιστότοπο ilialive.gr, ότι ο παραγωγός της ΕΡΑ Γιώργος Μητρόπουλος διηγήθηκε στον Γκάτσο το φθινόπωρο του 1974, στον Φλόκα της Πανεπιστημίου (όπου εργάσθηκε για ένα διάστημα όταν φοιτούσε στη Νομική), ένα έγκλημα τιμής που συνέβη το 1960 στο χωριό του στην Ηλεία.

Τον αληθινό φονιά δεν τον έλεγαν Γιάννη, αλλά δεν έχει σημασία. Ο «Γιάννης», λοιπόν, είχε με τη γυναίκα του έξι αγόρια και μία κόρη, το Φροσί. Ο «Γιάννης» έπαιζε βιολί σε πανηγύρια, όταν ανακάλυψε πως ο κολλητός του βιολιστής διατηρούσε σχέση με τη γυναίκα του.

Ο «Γιάννης» σκοτώνει τη γυναίκα του, μα αθωώνεται λόγω «βρασμού ψυχής». Οπως διηγείται ο Γιώργος Μητρόπουλος, «ο “Γιάννης” ήταν ο μικρός αδελφός του παππού μου και μετά την αθώωση τον υποδέχτηκαν στη σάλα του πατρικού μου μαζί με τα παιδιά του όλοι οι συγγενείς· ήρθε και το 16χρονο Φροσί από την Αθήνα και την ίδια μέρα έφυγε ξανά για την Αθήνα όπου εργαζόταν». Το Φροσί, μην αντέχοντας τον χαμό της μάνας του, αυτοκτόνησε στα 18 του.

Ο Γ. Μητρόπουλος σχολιάζει πως για τους Πελοποννήσιους η σάλα του σπιτιού είναι ο ανοιχτός χώρος κάθε οικογένειας· εκεί η κοινότητα μοιράζεται τις χαρές και τις λύπες της. «Ο Γκάτσος γνωρίζει αυτή τη διάσταση της σάλας από τα γεννοφάσκια του. Στην αποστροφή του λόγου του “μονάχα το Φροσί, με δάκρυ θαλασσί στα μάτια τα μεγάλα του φίλησε βουβά τα χέρια τ’ ακριβά και βγήκε από τη σάλα” δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία: όποιος “βγαίνει” από τη σάλα αφήνει διά παντός πίσω του τον κόσμο – και η λογική συνέπεια “κι ο Γιάννης ο φονιάς στην άκρη της γωνιάς με του καημού τ’ αγκάθι, θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά και τ’ όνειρο που εχάθη”».

Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας πατρινιάς
κι ενός μεσολογγίτη
Προχτές την Κυριακή μετά απ’ τη φυλακή
επέρασ’ απ’ το σπίτι

Του βγάλαμε γλυκό, του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα

Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Τού φίλησε βουβά τα χέρια τ’ ακριβά
και βγήκε από τη σάλα

Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν’ αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη

Κι ο Γιάννης ο φονιάς στην άκρη της γωνιάς
με του καημού τ’ αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά και τ’ όνειρο που εχάθη

youtube.com/watch

Ο μεθυσμένος νομοθέτης..η Ελλάς των ανεύθυνων υπευθύνων και η ΝΔ

•Αν μελετήσει κανείς με προσοχή,σε βάθος και στις λεπτομέρειες ,τον τρόπο οργάνωσης του Κράτους ,το βιαστικό του συμπέρασμα θα είναι ένα.Μόνο μεθυσμένος θα μπορούσε να το φτιάξει έτσι.Μόνο κάποιος που βρίσκεται σε παραζάλη.
Η πραγματικότητα βεβαια δεν είναι αυτή.Είναι βαθειές οι ρίζες.Φτάνουν στο κέντρο της γης.Η Ελλάδα δεν είναι Κράτος.Είναι μια χαλαρή συνομοσπονδία φορέων.Βελτιωμένη κάπως ,σε σχέση με το απώτερο παρελθόν,αλλά αυτό είναι.

• Για το μεγάλο δρόμο η περιφέρεια,για τον εθνικό το υπουργείο,για το μικρό ο Δήμος αλλά αν εφάπτεται μεγάλου η Περιφέρεια η το ΥπουργειοΠοιος θα το κρίνει;κανείς.Αν θέλεις να βάλεις δέντρα στο διάζωμα της Κηφισίας είναι συναρμόδιοι καμία σαρανταρια φορείς.Αυτό μόνο ως παράδειγμα αλλά απλωνεται παντού και στα πάντα.
  •Δέστε το ανεξάρτητο Κρατος της Μυκόνου.Τι κάνει ο Δήμος λέγαν στα ραδιόφωνα.Βγήκε ο Δήμαρχος και είπε.Τα πάντα τα κάνουμε σωστά.Γι αυτό;είναι το τμήμα της πολεοδομίας που πάει στο Υπουργείο ,για το άλλο η αρχαιολογία ,για το τρίτο το άλλο υπουργείο.Στο τέλος προ του χάους εγκατέστησαν μόνιμα στη νήσο Εισαγγελέα , με ρόλο τοπικού πρωθυπουργού του ανεξάρτητου κρατους της Μυκόνου.Κανείς δεν ξέρει ποιος είναι αρμόδιος και για τι.Αυτή η κατάσταση καθόρισε το Ματι και τη Μάνδρα.Στις δίκες ,ως μανδαρίνοι ,προσπαθούσαμε να καταλάβουμε ποιος είναι αρμόδιος και για ποιο πράγμα.Δεν φταιω εγώ,δεν φταις εσυ,φταινε οι άλλοι.Κάθε φορά θα ψαχνουμε τον Χατζηπετρή του Κηλαιδονη για να αναλάβει τις ευθυνες.Οι λοιποί θα έχουν μόνο πολιτικες ευθύνες.Και είναι αληθές.Δεν φταίνε.Είναι παγιδευμενοι στο δίκτυο του μεθυσμένου νομοθετη.
  •Απέναντι στο χάος ο Μητσοτάκης έδωσε μια δική του απάντηση.Αυτό το κράτος έχω και με αυτο θα πορευτώ.Βάζω 4 καλούς υπουργούς στο Μαξίμου,τους δίνω δυναμη για να συντονίζουν και το ονομάζω επιτελικο κράτος.Όταν με ξεπερνούν τα άτιμα τα γεγονότα κάνω και κάποιες επιμέρους διορθώσεις στο νόμο.Όπως έγινε με την πολιτική προστασία.Η προσέγγιση αυτή βελτίωσε τα πράγματα ,σε κάποιο βαθμό.Προφανως όμως δεν αρκεί.Γιατί,γενικωτερα ,παρά την παντοδυναμία έχει παραιτηθεί από την συνολική λύση.Δεν μπορώ να το ακουμπήσω λέει ,δια της σιωπής.Κατανοητό.Αν το ακουμπήσει θα τον φάνε ζωντανό.Εκ των ενοντων λοιπόν και βλέπουμε.Ας περιμένουμε τον Παπαστεργιου και μετά.
  •Η αντιπολίτευση;το Πασοκ ,με τον απόηχο της κυβερνητικής του εμπειρίας ,κάτι πάει να πει αλλά ψελλίζει φοβούμενο τις αντιδράσεις.Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει debate.Που καιρός για τέτοια.
  •Η ουσία είναι μια.Αυτό το Κράτος θα είναι η αιώνια τροχοπέδη.Μπορει να αναδιοργανωθεί με τεχνοκρατικά κριτήρια;Θεωρητικώς ναι.Στη πράξη είναι ηρακλειο έργο.Πρέπει να θέλεις,να μπορείς και να ξέρεις πως να το κάνεις.Δεν το βλεπω στον ορατό ορίζοντα.Τουλάχιστον ας γίνουν τα σωστά μπαλώματα.
• Πάνος Μπιτσαξής