Οι κώνοι της χαλεπίου πεύκης και της τραχείας πεύκης μένουν κλειστοί πάνω στα δέντρα και όταν ο κίνδυνος περάσει και ο τόπος κρυώσει, ανοίγουν και ρίχνουν στο έδαφος τους σπόρους που δεν έχουν πληγεί από τη φωτιά.

πάλι θὰ σοῦ τὸ ξαναπῶ
πάλι θὰ μοῦ ζητήσεις
λογικὴ ἐξήγηση
πάλι θὰ σοῦ ἀπαντήσω ὅτι
ν’ ἀντέξεις εἶναι τὸ ζητούμενο
ὄχι νὰ καταλάβεις..

* Κι αν οι ρίμες τύχουν
κιόλας να πετύχουν
γίνουνται ιδέες ευθύς..

Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Φάουστ, μετάφραση: Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Αθήνα, Γράμματα, 1991, σελ. 90.

ο Γιώργος Μπάλιας, Αν. Καθηγητής Περιβαλλοντικής Πολιτικής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο τονίζει ότι «το ζήτημα δεν είναι η ανάπτυξη των ΑΠΕ, καθώς είναι απαραίτητη συνθήκη για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Το ζήτημα είναι το περιεχόμενο του ενεργειακού μείγματος και η ένταξη της κοινωνίας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην ανάπτυξη των ΑΠΕ. Εδώ, λοιπόν, αντιπαρατίθενται δύο πολιτικές προτάσεις: από τη μια η νεοφιλελεύθερη που δίνει προτεραιότητα στις μεγάλες εταιρείες που κατασκευάζουν φαραωνικά έργα εις βάρος των δασών και των δασικών εκτάσεων και από την άλλη η ολιστική οικολογική-κοινωνική στην οποία συνυπάρχουν η προστασία του κλίματος και η προστασία της βιοποικιλότητας (στην οποία περιλαμβάνονται βεβαίως και τα δάση)».

Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Μπάλια:

«Το τελευταίο διάστημα, παρατηρώ ότι ξεπροβάλλει στον ορίζοντα ένας νέος μανιχαϊσμός: από τη μια πλευρά η συνωμοσιολογία και από την άλλη η απεριόριστη χρήση των δασών και των δασικών εκτάσεων για την εγκατάσταση αιολικών σταθμών. Ο μανιχαϊσμός αυτός συντηρείται από τις εταιρείες αιολικής ενέργειας (αρκετές από αυτές μάλιστα έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους και επενδύσεις σε ορυκτά καύσιμα). Οι εν λόγω εταιρείες, αναδεικνύοντας τη συνομωσιολογία επί του ζητήματος (που διακινείται κυρίως από την άκρα δεξιά με την οποία κατά τα άλλα έχουν αγαστή συνεργασία), προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινωνία ότι η μόνη εναλλακτική λύση είναι η εγκατάσταση αιολικών σταθμών απεριόριστα σε δάση και σε δασικές εκτάσεις.

Συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια έχουν την εθνική νομοθεσία και όταν αυτή δεν τους βολεύει χρησιμοποιούν τη δικαιοσύνη, όπως συνέβη με την ΣτΕ Ολομ. 2499/2012 με την οποία για πρώτη φορά αναγνωρίζεται ότι ακόμη και αν δεν έχει αρθεί η πράξη αναδάσωσης, δηλαδή δεν έχει επανέλθει η δασική βλάστηση στην πρότερη κατάσταση, επιτρέπεται η εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Πρόκειται για ευθεία παράβαση του συντάγματος καθώς το δικαστήριο δεν ερμήνευσε την οικεία διάταξη του συντάγματος (άρθρο 117, παρ. 3) αλλά νομοθέτησε κόντρα στη γραμματική και ιστορική ερμηνεία της διάταξης (βλ. μειοψηφία στην απόφαση εννέα δικαστών). Περαιτέρω, οι εταιρείες προσπαθούν να δείξουν ότι το αντιθετικό δίπολο είναι συνωμοσία ή σύνταγμα και επιστρατεύουν για το σκοπό αυτό και νομικούς με επιχειρήματα νηπιαγωγείου (βλ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13.7.2023).

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να θέσουμε εκποδών αυτόν το μανιχαϊσμό. Αν μελετήσουμε τον κλιματικό κανονισμό της ΕΕ (2021/1119) θα διαπιστώσουμε ότι προβλέπει να ενισχυθούν οι φυσικές καταβόθρες του CO2 που είναι κυρίως τα δάση και οι δασικές εκτάσεις. Επίσης, η νέα πρόταση κανονισμού για την αποκατάσταση της φύσης προβλέπει την ενίσχυση των δασών και των δασικών εκτάσεων (είναι η πρόταση που καταψήφισε στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο η ΝΔ και το ΕΛΚ). Επομένως, δεν μπορούμε από τη μια πλευρά να θυσιάζουμε δάση για την ανάπτυξη μέτρων μετριασμού (όπως είναι οι Α/Σ) και από την άλλη, εξ αιτίας αυτής της θυσίας, να μειώνονται οι φυσικές καταβόθρες. Τα επιστημονικά δεδομένα για αυτά που αναφέρω δεν είναι στο μυαλό κάποιου συνωμοσιολόγου, αλλά περιλαμβάνονται στην έκθεση της IPCC (2022) για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.

Σε αντίθεση με την ελληνική νομοθεσία, άλλα ευρωπαϊκά κράτη (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Η.Β., Σουηδία, Δανία κλπ) θέτουν αυστηρές προϋποθέσεις για την εγκατάσταση Α/Σ σε δάση και δασικές εκτάσεις, έτσι ώστε ελάχιστες αιτήσεις να γίνονται δεκτές (κυμαίνονται από 2% μέχρι 6% των αιτήσεων). Οι εν λόγω εθνικές νομοθεσίες είναι σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη νομολογία των δικαστηρίων. Πράγματι, αν δει κανείς τη νομολογία του ομοσπονδιακού Διοικητικού Δικαστηρίου της Γερμανίας, του γαλλικού και του βελγικού conseil d’Etat, όπως επίσης και των γαλλικών διοικητικών εφετείων (όποιος/α ενδιαφέρεται μπορώ να του αποστείλω τη σχετική νομολογία) θα διαπιστώσει ότι είναι πολύ αυστηρές οι προϋποθέσεις για εκχέρσωση των δασών με σκοπό την εγκατάσταση Α/Σ, με συνέπεια η συντριπτική πλειοψηφία των αιτήσεων να μην ικανοποιούνται.

Επομένως, το ζήτημα δεν είναι η ανάπτυξη των ΑΠΕ, καθώς είναι απαραίτητη συνθήκη για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Το ζήτημα είναι το περιεχόμενο του ενεργειακού μείγματος και η ένταξη της κοινωνίας και της Τ.Α. στην ανάπτυξη των ΑΠΕ. Εδώ, λοιπόν, αντιπαρατίθενται δύο πολιτικές προτάσεις: από τη μια η νεοφιλελεύθερη που δίνει προτεραιότητα στις μεγάλες εταιρείες που κατασκευάζουν φαραωνικά έργα εις βάρος των δασών και των δασικών εκτάσεων και από την άλλη η ολιστική οικολογική-κοινωνική στην οποία συνυπάρχουν η προστασία του κλίματος και η προστασία της βιοποικιλότητας (στην οποία περιλαμβάνονται βεβαίως και τα δάση). Άλλωστε, όπως τονίζει επανειλημμένα ο ΟΗΕ, η κλιματική κρίση οξύνει την απώλεια της βιοποικιλότητας, η δε απώλεια της βιοποικιλότητας οξύνει την κλιματική κρίση. Για το λόγο αυτό ο στόχος είναι κοινός και αυτόν οφείλουμε να υπηρετήσουμε.»

Κατασκευή προαυλίου δημοτικού σχολείου στην Δωρίδα

• Της Μαρίας Θερμού

Βασίλης Θεοχαράκης, Σπάνια σχήματα βράχων στη θάλασσα, 2020

---

Οι βραχώδεις ακτές του Βασίλη Θεοχαράκη, τα θαλασσινά τοπία του γενικά, με τα κύματα άλλοτε ορμητικά και βίαια κι άλλοτε σε ήρεμη συνύπαρξη με το περιβάλλον συνιστούν τα τελευταία χρόνια το βασικό κορμό της ζωγραφικής του.

Ως ένα είδος μελέτης, που επανέρχεται διαρκώς, έχοντας να προσφέρει κάθε φορά μια νέα οπτική δημιουργούν έτσι, μία σειρά από έργα που αποτυπώνουν την εξέλιξη μιας σχέσης: Του ίδιου με την «Γλαυκή Θάλασσα», όπως είναι ο τίτλος τη έκθεσης  με περισσότερα από τριάντα έργα του, τα οποία θα παρουσιαστούν από τις 16 Σεπτεμβρίου στο Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας.

Ελαιογραφίες και υδατογραφίες των τελευταίων χρόνων είναι αυτά τα έργα του γνωστού επιχειρηματία και ζωγράφου, για τον οποίο ο Παναγιώτης Τέτσης είχε επισημάνει χαρακτηριστικά:

«Ο Θεοχαράκης βλέπει, δεν φαντάζεται, ούτε καταφεύγει στο προζύμι των αναμνήσεων. Παρατηρεί και αποτυπώνει ό,τι ερεθίζει τα μάτια του. Ορισμένα από τα έργα του δίνουν την αίσθηση, ότι ψάχνει για να αποτυπώσει τη στιγμή, μια στιγμή, τον αφρό της θάλασσας μέσα από τα βότσαλα· δίνει την εντύπωση ότι εξετάζει, ερευνά· να βρει τι; κάτι πολύτιμο και το πολύτιμο τόχει μπροστά του: τον βυθό με τα βότσαλα. Βλέπει όχι από το ύψος του ορίζοντος των ματιών, λίγο πιο ψηλά, από κάποια απόσταση προς τα κάτω, και μελετά με προσοχή το θαλασσινό τοπίο…».

Οι αξίες στην τέχνη         

Μία από τις πρωταρχικές αξίες για την τέχνη του είναι η θάλασσα, όπως επισημαίνει και η προϊσταμένη των Γενικών Αρχείων του Κράτους, κυρία Ντίνα Αδαμοπούλου, και σ΄αυτήν, με την μυστηριώδη και γεμάτη γοητεία ομορφιά της, επενδύει στο έργο του. «Μόνο που οι θάλασσες του Θεοχαράκη», όπως προσθέτει η ίδια «είναι καμωμένες με την εντελώς προσωπική του γραφή, με τη σφραγίδα του δικού του χρωστήρα που με τρόπο μαγικό κατορθώνει να αποδώσει με αδρές γραμμές τη γαλάζια φωτεινότητα, το λαμπερό του ήλιου, το επιβλητικό γκρίζο των βράχων, την αέναη κίνηση του υγρού στοιχείου».

Με πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και αντίστοιχα με τη συμμετοχή του σε πολλές ομαδικές, ο Βασίλης Θεοχαράκης εμφανίστηκε πολύ νωρίς στη ζωγραφική, από το 1957 συγκεκριμένα, όταν τα έργα του παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά, στο Διεθνές Φεστιβάλ Νέων στη Μόσχα, καθώς και στην 5^η Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής στο Ζάππειο.

Ήταν ακριβώς η ίδια χρονιά, που είχε αποφοιτήσει από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, παρακολουθώντας όμως, παράλληλα μαθήματα ζωγραφικής κοντά τον σπουδαίο ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά, τότε καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Οι πιστοί της ζωγραφικής

Όπως είχε πει και πάλι ο Παναγιώτης Τέτσης, ο Θεοχαράκης «διαθέτει εσωτερική θέρμη, που είναι το κίνητρο της ζωγραφικής του». Προσθέτοντας ακόμη ότι « Έχει την αρετή και κατατάσσεται στην μεγάλη οικογένεια εκείνων που έχουν ανοιχτά μάτια και επιμένουν να ζωγραφίζουν. Είναι οι πιστοί της ζωγραφικής, ο αντίπους εκείνων που έχουν κατηχηθεί στην διεθνή συνομοταξία της αρνήσεως. Ο καθένας κάνει ό,τι πιστεύει. Επιβεβαίωση της ελευθερίας στην πράξη».

Έργα του ζωγράφου βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα (Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Μουσείο Βορρέ, Ίδρυμα Πιερίδη, Πινακοθήκη Ρόδου, Πινακοθήκη Κυκλάδων,Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ, MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης κ.ά.), καθώς και στο εξωτερικό.

Έχει τιμηθεί από τη γαλλική κυβέρνηση με τη διάκριση του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, έχει ανακηρυχθεί Μέγας Χαρτουλάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχει λάβει το παράσημο Order of the Rising Sun with Neck Ribbon από τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας καθώς και το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος από την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Το 2007 ίδρυσε το κοινωφελές Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Βασίλη & Μαρίνας Θεοχαράκη, το οποίο στεγάζεται στο πολυώροφο κτίριο της οδού Βασιλίσσης Σοφίας 9, στην Αθήνα.

Η έκθεση στην ΄Υδρα θα εγκαινιαστεί από την υπουργό Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη.

Διπλή υπερπανσέληνος τον Αύγουστο, απόψε η πρώτη – Δεν θα συμβεί ξανά μέχρι το 2037

Η τελευταία φορά που δύο πλήρεις υπερπανσέληνοι κοσμούσαν τον ουρανό τον ίδιο μήνα ήταν το 2018.

Στην Ελλάδα υπάρχουν 100 ψηλά πυροφυλάκια, τα οποία «θα μπορούσαν να ελέγχουν ολόκληρο τον εθνικό μας χώρο». Τα πυροφυλάκια βρίσκονται σε ψηλά στρατηγικά σημεία των δασών θα έπρεπε να είναι επανδρωμένα με έμπειρους παρατηρητές. Τα περισσότερα από αυτά όμως ρημάζουν. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το πυροφυλάκιο στην κορυφή του όρους Όσσας. «Μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι 6 άτομα βάρδιας δύο-τριών ημερών, διέθετε τουαλέτα και μικρή κουζίνα. «Βλέπει» ολόκληρο τον κάτω και τον νότιο Όλυμπο, στα Ανατολικά την Χαλκιδική και φυσικά τον κάμπο της Λάρισας. Λειτούργησε μέχρι το 2000 και τώρα είναι εγκαταλελειμμένο και μισο κατεστραμμένο. Το ίδιο συμβαίνει με όλα τα παλιά υψηλά πυροφυλάκια»,

Πηγή: lifo.gr