Συντάκτης: Kostas Bertsias

Σάββατο βράδυ: η γνωστή αυγουστιάτικη γιορτή!

Είναι ο Μήτσος με την γκόμενα στο ξενοδοχείο και η γυναικα του στο σπίτι να τον περιμένει. Η γκόμενα να τον έχει φάει να ξυρίσει το μούσι:

«Μήτσο μου δε λέω σου πάει, αλλά θα προτιμούσα να βλέπω το ωραίο σου πρόσωπο» του λέει.

«Θα με σκοτώσει η γυναίκα μου» της λέει αυτός «σε αυτήν αρέσει πολύ και δεν θέλω να χαλάω το χατίρι της καημένης γιατί με αγαπάει πολύ. Βλέπεις που είμαι εγώ εδώ τώρα, αυτή είναι στο σπίτι και με περιμένει».

«Έλα σε παρακαλώ…» να του τριβελίζει τα αυτιά η γκόμενα…. «έλα.. έλα… έλα..»

Τι να κάνει και αυτός πάει στο μπάνιο και ξυρίζεται και γίνεται καινούριος.

Το βράδυ όταν πήγε σπίτι, μπήκε στις μύτες στο δωμάτιο να μην ξυπνήσει η γυναίκα του και χώθηκε σιγά σιγά στο κρεβάτι.

Εκείνη μες τον ύπνο της τον αγκαλιάζει, του πιάνει το πρόσωπο και του λέει:

«Αγάπη μου δε θα ‘πρεπε να είσαι εδώ ακόμα. Όπου να ‘ναι θα γυρίσει ο άνδρας μου.»

Αν ο Τόπος χρειάζεται κάποιους, αυτοί δεν είναι ψευτοδιοικητικοί γραφιάδες της λίθινης εποχής και του αραμπά. Ούτε είναι οι τεμπέληδες και ρουσφετοδιωρισμένοι φαρισαίοι του συν τη παρούση αλληλογραφία διαβιβάζομεν δια τα καθ’ υμάς, που πασσέρνουν διαρκώς ο ένας στον άλλον, οι ασυνείδητοι, ό,τι απαιτεί έργο και αντιμετώπιση ουσιαστική εδωμέσα!

Χρειάζονται δάσκαλοι πρώτα, και πάλι δάσκαλοι, κι όλων των ειδών οι δάσκαλοι – κι όχι αυτοί της παρακμής! Και τεχνικοί, και πάλι τεχνικοί, και μέσοι –πρωτίστως– τεχνικοί, αλλ’ όχι αυτοί οι εκβιαστές, οι θρασύτατοι κι αλαζωνικότατοι, που χρόνια τώρα μαστίζουν τη Χώρα, με τις τελείως πέραν των δυνατοτήτων της («δίκαιες», ίσως, γι’ αυτούς, μα άδικες γι’ αυτήν, και για όλους τους άλλους του Λαού της) απαιτήσεις τους!

Και χρειάζονται τεχνίτες –άσσοι τεχνίτες, σαΐνια τεχνίτες, με συνείδηση ποιότητος τεχνίτες– όχι τούτοι οι μαστροχαλαστήδες, οι εκβιαστές επίσης του συνόλου, που τα φορτώσαν όλα στο πέτο, εν ονόματι «Δημοκρατίας» τώρα-τώρα, και τάχα «ιδεολογίας»!..

(τεύχος 8 των «Νέων Ελληνικών», τον Αύγουστο του ’66)

Ο Ρένος Αποστολίδης, εξέχουσα μορφή της ελληνικής λογοτεχνίας, της φιλολογίας και της λογοτεχνικής κριτικής κοιμόταν αγκαλιά με το έργο του Νίτσε, επιλέγοντας έναν «αντάρτικο» πνευματικό δρόμο, όπως και οι γιοι του Ήρκος και ΣτάντηςΑποστολίδης.

Φορούσε σφυροδρέπανο, για να εκνευρίζει τους δεξιούς και γραβάτα για να εγείρει τους αριστερούς. Αυτός ήταν ο Ρένος Αποστολίδης, ένας γνήσιος Νιτσεϊκός καβαλάρης.