Ποιος είναι ο διάσημος ψυχίατρος Dr. Bessel van der Kolk

Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος παγκοσμίως της κατανόησης και αντιμετώπισης του τραύματος, ιδρυτής του Κέντρου Ψυχικού Τραύματος της Μασαχουσέτης, καθηγητής Ψυχιατρικής του Χάρβαρντ και συγγραφέας του παγκόσμιου best seller «Το σώμα δεν ξεχνά». Το βιβλίο του είναι παγκόσμια επιτυχία, best seller των New York Times, ενώ κατατάσσεται κάθε εβδομάδα στα best sellers του Amazon οκτώ χρόνια μετά από την πρώτη κυκλοφορία του, έχοντας εξασφαλίσει πάνω από 66.000 κριτικές αναγνωστών στο Amazon και 135.000 αξιολογήσεις στο Goodreads.

Ο Dr. Bessel van der Kolk θεωρείται ο «σύγχρονος Σίγκμουντ Φρόιντ» της μετατραυματικής αποκατάστασης, καθώς είναι υπεύθυνος για μια κυριολεκτικά σύγχρονη επανάσταση στον τομέα της ψυχικής υγείας.

Τι λέει ο ψυχίατρος για το τραύμα και την θεραπεία του

Μέσω της πολύχρονης νευροεπιστημονικής του έρευνας, έχει ανοίξει το δρόμο για νέες προσεγγίσεις στο Διαγενεακό και στο Σύνθετο τραύμα και πλέον η δυνατότητα για θεραπεία γίνεται όλο και πιο εφικτή και προσβάσιμη για τα άτομα και τους πολιτισμούς στο σύνολό τους.

Στη σύγχρονη μελέτη της ψυχικής υγείας, το Τραύμα αντιμετωπίζεται ως Πανδημία, γιατί είναι μια μορφή ψυχολογικής και νευρολογικής εκφυλιστικής «λοίμωξης» που αφορά όλο τον πληθυσμό και επηρεάζει την ψυχική και σωματική υγεία των ανθρώπων.

Ο ψυχίατρος και συγγραφέας θα πραγματοποιήσει ένα διήμερο masterclass στην Αθήνα, πάνω στο Διαγενεακό και Σύνθετο τραύμα. Ο αμερικανός ψυχίατρος θα βρίσκεται στην Αθήνα στις 14 και 15 Σεπτεμβρίου 2023, αμέσως μετά τη παρουσία του στο παγκόσμιο συνέδριο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης για το τραύμα και την ψυχική υγεία.

Πηγή: iefimerida.grBessel van der Kolk –

Λάθε βιώσας ή…λάθρα βιώσει;

Βάση της επικούρειας διδασκαλίας και πυρήνας της επικούρειας τέχνης τού ευ ζην υπήρξε η ρήση-παράγγελμα του Επίκουρου λάθε βιώσας, που μνημονεύεται στα «Ηθικά» του Πλουτάρχου (Ει καλώς είρηται το λάθε βιώσας).

Το λάθε είναι β’ ενικό πρόσωπο προστακτικής αορίστου β’ (έλαθον) του ρήματος λανθάνω, που σημαίνει μένω κρυμμένος ή απαρατήρητος, διαφεύγω την προσοχή κάποιου.

Το βιώσας είναι μετοχή (ονομαστική αρσενικού γένους) αορίστου α’ (εβίωσα) του ρήματος βιώ (βιόω-ώ), που σημαίνει ζω, περνώ τη ζωή μου.

Το ρήμα λανθάνω ανήκει σε εκείνη την ομάδα ρημάτων (μεταξύ άλλων, διάγω, διατελώ, οίχομαι, τυγχάνω, φαίνομαι, φθάνω) που, όταν συντάσσονται με κατηγορηματική μετοχή, αποδίδονται με τροπικό επίρρημα, η δε κατηγορηματική μετοχή που εξαρτάται από αυτά με ρήμα.

Βάσει των ανωτέρω, το απόφθεγμα του Επίκουρου λάθε βιώσας σημαίνει ζήσε κρυφά, ζήσε εν κρυπτώ ή στην αφάνεια. Κατ’ επέκταση, ζήσε απαρατήρητος, μακριά από τη δημοσιότητα και χωρίς να προβάλλεσαι.

Δυστυχώς, όπως παρατηρείται και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις χρήσεως παροιμιωδών φράσεων ή τυποποιημένων εκφράσεων στη νέα ελληνική γλώσσα, το λάθε βιώσας απαντά ουκ ολίγες φορές κακοποιημένο: λάθρα βιώσας ή και λάθρα βιώσαι.

Μολονότι το μεν επίρρημα λόγιας προέλευσης λάθρα (κρυφά, χωρίς να γίνεται κανείς αντιληπτός) ανήκει στην οικογένεια τού λανθάνω, το δε βιώσαι είναι απαρέμφατο του προαναφερθέντος αορίστου α’ εβίωσα, το αποτέλεσμα δεν μπορεί ασφαλώς να γίνει αποδεκτό.

Η επιλογή του «λάθε βιώσας», είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή. Απαιτεί την ωριμότητα του ανθρώπου, που έχει «καθαρίσει» εντελώς με τους ετεροπροσδιορισμούς και το μόνο που τον αφορά είναι αποκλειστικά ο αυτοπροσδιορισμός, κυρίως μέσω της πνευματικής του καλλιέργειας. Εν ολίγοις το άτομο που οι θετικές ηδονές συμβιώνουν μαζί του χωρίς όμως να τον προσδιορίζουν, ενώ η γαλήνη του θυμικού του,(καταστηματική ηδονή), είναι η μόνη που τον αφορά.
Σε αντίθεση με τα παραπάνω, ο «λάθρα βιώσας» ενσυνείδητα ή και ασυνείδητα, ζει στο σκότος που είτε έχει επιλέξει, είτε του έχει επιβληθεί, φοβούμενος εσαεί την δαμόκλειο σπάθη της κοινωνικής κριτικής (κατακραυγής κατ’ αυτόν), ακριβώς γιατί σε αντίθεση με τον «λάθε βιώσαντα» ο ετεροπροσδιορισμός αποτελεί τον αυτοπροσδιορισμό του! Τεράστια η διαφορά.

Αν πραγματικά θέλεις να γνωρίσεις έναν άνθρωπο δώσε προσοχή στο πως συμπεριφέρεται: στον σερβιτόρο, στον υπάλληλο του πρατηρίου καυσίμων, και γενικά σε έναν απλό υπάλληλο που απευθύνεται να τον εξυπηρετήσει…..

Άν ό,τι έκανες χθες σου φαίνεται ακόμη σπουδαίο, τότε δεν έχεις κάνει και πολλά σήμερα

Μιχάλης Γκορμπατσώφ

Απόγευμα του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατελείωτη συζήτηση στο
πεζοδρόμιο.

Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα και το κορίτσι του
διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλοροούσε η ακακία κι ευωδίαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σκοινί—
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν απο θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν απο τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

Ν.Χριστιανόπουλος

εφιάλτης ήταν το είδωλο, αλήθεια ήταν το πάθος…

Ο εμφύλιος και οι σκοτεινές όψεις του μετεμφυλιακού κράτους είναι ένα ταμπού.Συνειδητά η ασυνειδητα δεν θελουμε να ξύνουμε εκείνες τις μεγάλες πληγές.Είδαμε και πάθαμε να τις υπερβούμε και ακόμα μένει δηλητήριο στις φλέβες μας. Ένας μαθητής που τελειώνει το σχολείο αμφιβάλλω αν ξέρει ότι έγινε εμφύλιος. Θα έρθει η ώρα να κριθούν όλα μέ τη νηφαλιότητα του πανδαμάτορα χρόνου.


Κυρίως το σμπαραλιασμα της συνείδησης με τις δηλώσεις μετανοίας.Αλλά όχι μόνο αυτό.Τα πάντα.Τις ένθεν και ένθεν εξαρτήσεις,τα μίση,τις εκτελέσεις των απλών αγωνιστών τις φυλακίσεις αλλά και τις πάμπολλες « προοδευτικές» δολοφονίες της ΟΠΛΑ στα χωριά και τις γειτονιές όπως αυτή του Κιτσου Μαλτέζου για την οποία ένα βράδυ άκουγα νε κατάνυξη και προσοχή στο σπίτι μου να μου διηγείται την ιστορία ο ΓΑ Μαγκακης.Αλλά και η φρίκη της Ελένης Παπαδακη.Δυο συναρπαστικές προσωπικότητες.Αυτό που δεν μπορεί να γραφτεί γι αυτη τη γενιά το συμπυκνωνει ο Σαββόπουλος με ένα στίχο: «εφιάλτης ηταν το είδωλο αλήθεια ήταν το παθος».

άτυχη γενιά,πολύπαθη,παγιδευμενη,ονειροπόλος…

Πάνος Μπιτσαξής