Συντάκτης: Kostas Bertsias

Φράση που προέρχεται από έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, σε κάποια μικρή ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το νερό όμως που θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες, βρίσκονταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή, για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά.

Ήταν η φωνή ενός κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό. Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή.

Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα, και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα, και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων. Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν.

Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, και ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή, με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται.

Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους. Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα.

Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα, και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας.

Πλατεία Σκούρτων

 

Γέμισε ο τόπος ρουφιάνους

άνθρωποι που πουλιούνται φτηνά

για 5 ευρώ

για ένα καφέ

και μια τυρόπιτα

κάνουν θελήματα

στ΄αφεντικά τους

εύκολα πουλάνε

τους συναδέλφους τους

στην κυριολεξία ερπετά

κανείς δεν έχασε

την αξιοπρέπεια του

για να τη βρουν αυτοί

και η ατμόσφαιρα

είναι μαύρη και θολή

από κάτι ανθρωπάρια

σαν κι αυτούς.

Γρηγόρης Σακαλής

Πηγή:katiousa.gr

“Το μεγαλείο της ζωής βρίσκεται για πάντα σε αναμονή γύρω από τον καθένα μας σε όλη του την πληρότητα, αλλά καλυμμένο από τη θέα, βαθιά κάτω, αόρατο, μακρινό. Είναι εκεί, όμως, όχι εχθρικό, όχι απρόθυμο, όχι κουφό. Αν το καλέσετε με τη σωστή λέξη, με το σωστό του όνομα, θα έρθει. “
Τα ελπιδοφόρα λόγια του Κάφκα απηχούν την ιδέα ότι η ομορφιά της ζωής είναι πάντα παρούσα, περιμένοντας να ανακαλυφθεί μέσα από μια βαθύτερη κατανόηση και αντίληψη.

*Φραντς Κάφκα ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Γερμανόφωνος και εβραϊκής καταγωγής, έζησε στη σημερινή Τσεχία και έγραψε όλα τα βιβλία του στη γερμανική γλώσσα

Μινος Μωυσής

Έξι χρόνια πριν, το απαράδεκτο αυτό δημοσίευμα του Στέφανου Χίου στο ΜΑΚΕΛΕΙΟ, σήμανε την αφετηρία ενός μακρού δικαστικού αγώνα. Ο Χίος και ο εκδότης του ΜΑΚΕΛΕΙΟ έχουν ήδη καταδικαστεί και στους δύο βαθμούς στα αστικά δικαστήρια. Χθές το ποινικό δικαστήριο σε πρώτο βαθμό τους έκρινε ενόχους για συκοφαντική δυσφήμιση και τους καταδίκασε σε φυλάκιση 8 μηνών με τριετή αναστολή. Μαζί με τους άξιους δικηγόρους μου Ovis Namias και Ηλία Κωνσταντόπουλο και τους μάρτυρες Victor Eliezer και Panos Psomas, όλοι τους αγαπητοί φίλοι, συνεχίζουμε αυτή τη μάχη μέχρι τέλους.

Μινος Μωυσής