Συντάκτης: Kostas Bertsias

Σκουρτα Βοιωτίας

Βαγγελης Θωμόπουλος, Κώστας Τσίρος, Αννα Καρακατσάνη, Θεόφραστος Λύχρος και πίσω ο Μίνος Μωϋσής

«Άλλαξε τις απόψεις σου, κράτα τις αρχές σου: άλλαξε τα φύλλα σου, κράτα ανέπαφες τις ρίζες σου.»

Βίκτωρ Ουγκώ, γνωστός για τα επικά του μυθιστορήματα, όπως “Οι Άθλιοι” και “Η Παναγία των Παρισίων”, συνδύασε επιδέξια τη ζωντανή αφήγηση με τον κοινωνικό σχολιασμό.

*Βασίλης Καραποστόλης καθηγητής επικοινωνίας και πολιτισμού

ΕΠΩΝΥΜΩΣ / Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης
Το παράδειγμα του Ισραήλ

Τα μεγάλα και δυνατά έθνη συνήθως φαίνονται από το πώς αντιδρούν στα λάθη τους, πώς αντιδρούν μετά την καταστροφή, πώς αντιδρούν μετά από έναν αιφνιδιασμό. Θυμηθείτε τις ΗΠΑ μετά το Περλ Χάρμπορ και τις εξελίξεις που ακολούθησαν. Ταυτόχρονα, ας αναλογιστούμε από τι γλύτωσε τότε ο ελεύθερος κόσμος με την έστω και αργοπορημένη αφύπνιση των ΗΠΑ.
Το Ισραήλ κτυπήθηκε και βιάστηκαν όλοι να εντοπίσουν την αδυναμία του εκεί ακριβώς που είναι παντοδύναμο. Όμως επανήλθε, οργανώνεται, και είναι εντυπωσιακή η υποδειγματική επιστράτευση μέσα σε ελάχιστες μέρες όπως και η παγκόσμια κινητοποίηση των απανταχού ευρισκομένων Ισραηλινών που επέστρεψαν για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους.
Θυμηθείτε απλά την παρωδία της επιστράτευσης του Πούτιν… Η Ρωσία των δεκάδων εκατομμυρίων είχε βάλει στόχο να επιστρατεύσει 300 χιλιάδες στρατιώτες χωρίς να τα καταφέρει και το Ισραήλ των δέκα εκατομμυρίων συγκέντρωσε αυτόν τον αριθμό συντεταγμένα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα ενώ πλέον οι δυνάμεις που δραστηριοποιούνται επί του πεδίου πλησιάζουν το μισό εκατομμύριο. Το Ισραήλ αντί να διαλυθεί, αντί να δημιουργηθεί πολιτική αναταραχή και κοινωνικός πανικός που θα εκμεταλλευόταν ο εχθρός, συγκρότησε αμέσως κυβέρνηση εθνικής ενότητας, κανείς δεν ξεστόμισε ούτε κιχ, πρώην υπουργοί και πρωθυπουργοί ντύθηκαν στο χακί και βρέθηκαν δίχως φανφάρες στο μέτωπο με το όπλο στο χέρι για να υπερασπίσουν τη δημοκρατία και τον τρόπο ζωής τους, την πατρίδα τους, τις οικογένειές τους, τους φίλους τους και τον πολιτισμένο κόσμο.
Δύσκολο να το φανταστώ αυτό για την χώρα μου σήμερα. Το 2010, μια οικονομική κρίση ήταν αρκετή για να διαλυθεί το πολιτικό σύστημα, να τιναχθεί στον αέρα και να μηδενιστεί κάθε επίτευγμα, κάθε πρόοδος, κάθε αδιανόητο επίπεδο ζωής (που δεν μας αναλογούσε και κυρίως δεν μας άξιζε), προς όφελος κυριολεκτικά τυχοδιωκτικών κομμάτων, με αποτέλεσμα η χώρα να περάσει μια εφιαλτική δεκαετία όπου κινδύνευσε σοβαρά η υπόστασή της και η εθνική της ακεραιότητα.

Όλο το άρθρο εδώ: https://www.topontiki.gr/2023/10/13/to-paradigma-tou-israil/