Αυτός που δεν είναι όμορφος στα 20, ούτε δυνατός στα 30, ούτε πλούσιος στα 40, ούτε σοφός στα 50, ποτέ δεν θα γίνει όμορφος, δυνατός πλούσιος και σοφός…

George Herbert, Άγγλος ποιητής

Ένας άνθρωπος που είναι καλός μαζί σου αλλά αγενής με τον σερβιτόρο, δεν είναι καλός άνθρωπος….

Ο πόνος για μια μάνα που χάνει το παιδί της, είναι ο ίδιος. Δεν έχει σημασία αν είναι Εβραία η Παλαιστίνια (Στην Παλαιστίνη ζει και η Εβραία, αλλά τέλος πάντων). Για τις μάνες που τους στέρησαν τα παιδιά τους στι 7 Οκτωβρίου οι ΝΑΖΊ της Χαμάς, δεν έγινε ούτε μια διαδήλωση. Οι Έλληνες Προοδευτικοί διανοούμενοι, κλαίνε μονάχα για τις μανάδες των παιδιών της μιας πλευράς της Παλαιστίνης… Κολλάνε ένσημα προοδευτικότητας φαίνεται!

Δημήτρης Κανελλόπουλος συγγραφέας

Αγνόησε το 99% των συμβουλών που σου δίνουν οι άλλοι. Θα ακούσεις πολλές συμβουλές κατά την διάρκεια της διαδρομής σου. Τις περισσότερες από αυτές δεν πρέπει να τις ακούσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που στις λένε έχουν κακές προθέσεις. Ωστόσο μπορεί να μην βρίσκονται στην θέση που θες να πας εσύ. Απέφυγε να ακούς συμβουλές από ανθρώπους που βρίσκονται σε διαφορετικό σημείο από εκείνο που θες να φτάσεις. Μπορεί οι συμβουλές και οι απόψεις τους να βρήκαν εφαρμογή στην δική τους ζωή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ταιριάζουν και στην δική σου….

Νίκος Καλογεράτος

Ήταν λοιπόν τρία αδέρφια, ο Γιόναταν (Γιόνι), ο Μπέντζαμιν (Μπίμπι) και ο Ίντο, όλοι με σπουδές στα καλύτερα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Χάρβαρντ, ΜΙΤ κλπ), από τα οποία γύριζαν όταν η πατρίδα τους κινδύνευε για να πολεμήσουν. Ο πατέρας τους ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Κορνέλ.

Ο Γιόνι ξεκίνησε να σπουδάζει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Χάρβαρντ αλλά γύρισε στο Ισραήλ, συνέχισε τις σπουδές του στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και υπηρέτησε στην ελίτ των ειδικών δυνάμεων του Ισραήλ,την Sayeret Matkal. Έγινε Διοικητής της Μονάδας. Ο Αντισυνταγματάρχης Γιόναταν Νετανυάχου σκοτώθηκε στην επιχείρηση «Αστραπιαίο Χτύπημα» στο Έντεμπε της Ουγκάντα και είναι από τους μεγαλύτερους ήρωες του Ισραήλ.

Ο Ίντο, ο μικρότερος, είναι ακτινολόγος και θεατρικός συγγραφέας, υπηρέτησε κι αυτός στην ίδια μονάδα και είχε πολεμική δράση.

Ο άλλος αδερφός, ο Μπέντζαμιν,ο Μπίμπι, όπως τον φωνάζουν, σπούδασε κι αυτός στην Αμερική. Το 1967 κατατάχθηκε στους Αλεξιπτωτιστές. Διακρίθηκε στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, υπηρέτησε στην Sayeret Matkal υπό τις διαταγές του Εχούντ Μπάρακ και αμέσως μετά, όντας ήδη Λοχαγός, ανέλαβε Διοικητής της μονάδας.

Στις 9 Μαΐου 1972, δεκαέξι άνδρες της Μονάδας εισέβαλαν αστραπιαία στο αεροσκάφος της πτήσης SABENA 572, που τέσσερις παλαιστίνιοι αεροπειρατές, δυο άνδρες και δυο γυναίκες, είχαν οδηγήσει από την Βιέννη στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίδ. Σκότωσαν τους δυο άνδρες αεροπειρατές και συνέλαβαν τις δυο γυναίκες απελευθερώνοντας τους 90 επιβάτες και το πλήρωμα. Στην επιχείρηση συμμετείχαν δύο μελλοντικοί Πρωθυπουργοί του Ισραήλ, ο Εχούντ Μπάρακ και ο Μπέντζαμιν Νετανυάχου, ο οποίος μάλιστα τραυματίστηκε από φίλια πυρά. Εκλέγεται εδώ και πολλά χρόνια βουλευτής, ήταν Πρεσβευτής του Ισραήλ στις ΗΠΑ, διιετέλεσε κατ’ επανάληψη Υπουργός και τώρα είναι για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός.

Συμπέρασμα: Τίποτα δεν είναι τυχαίο στο σύμπαν.Τα πάντα είναι σχέση αιτίας κ αποτελέσματος.

Νίκος Καλογεράτος

Η σχέση μου με την Μουσική δεν είναι επαγγελματική, ούτε συνεχής και απρόσκοπτη. Περισσότερο τέρπομαι από τα ακούσματά της, χωρίς να είμαι φανατικός κάποιου συγκεκριμένου είδους της.

Οι παρακάτω σκέψεις μου, μπορεί να είναι και λάθος. Βρέθηκα κάποτε κοντά στον κόσμο των Μουσικών, Συνθετών και Τραγουδιστριών, αλλά απομακρύνθηκα διότι με κέρδισαν άλλοι προσανατολισμοί. Οι παρακάτω σκέψεις μπορεί να είναι και λανθασμένες. Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη αν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι ωστόσο σκέψεις δικές μου και θέλω, σήμερα πρωί πρωί να σας τις εξομολογηθώ…

Ο τρόπος που διευθύνουν οι Έλληνες συνθέτες «έντεχνης» Μουσικής με είχε απασχολήσει πολύ στα νιάτα μου και μετέπειτα, όταν παρακολουθούσα συναυλίες τους σε μπουάτ ή ανοιχτούς χώρους. Χαρακτηριστικά, όταν πήγα για πρώτη φορά στην Μπουάτ ΛΗΔΡΑ, στην Πλάκα για να παρακολουθήσω την παρουσίαση του Κύκλου τραγουδιών «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» του Γιάννη Μαρκόπουλου, κατάφερα και κάθισα πολύ κοντά στην ορχήστρα, με μια φίλη εκείνης της εποχής. Το θεωρούσα σπουδαία δουλειά να βρισκόμαστε πολύ κοντά στον Συνθέτη και την Ορχήστρα. Καμάρωνα για το κατόρθωμά μου! Ικανοποιημένος, και κάνοντας τον καμπόσο, στην φίλη μου, κάθισα σ’ ένα μικρό και άβολο σκαμνάκι κι αφού παραγγείλαμε τα ποτά και πλήρωσα, περιμέναμε, να αρχίσει το πρόγραμμα και να απολαύσουμε την ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ, με τα περίφημα τζουμπελέκια, που είχε φέρει ο Μαρκόπουλος από την Κρήτη. Πέφτει σκοτάδι στην στενή αίθουσα. Και αίφνης ακούγονται οι μουσικές. Αργά στην αρχή και σιγά σιγά η ένταση δυναμώνει. Αλλά μόλις άρχισε ο συμπαθής συνθέτης να διευθύνει, τρέχοντας πέρα δώθε και να παίζουν δυνατά τις μουσικές τα κρητικά όργανα που είχε φέρει στη ΛΗΔΡΑ, τρελάθηκα: νόμιζα ότι θα με λιώσει πέφτοντας απάνω μου. Με ξέρανε, πατώντας μου τα νύχια κάνα δυο φορές. Όσες φορές ξαναπήγα, καθόμουν σε ασφαλή απόσταση από τον σπουδαίο συνθέτη.

Ο Μικρούτσικος στην Μπουάτ ΧΝΑΡΙ, πάλι στην Πλάκα αλλά σε άλλο σημείο της, μας είχε γυρισμένη την πλάτη, έπαιζε στο πιάνο και, πού και πού, γύριζε προς την Δημητριάδη το κεφάλι του και της έκανε νοήματα. Ήταν ήσυχος και ποτέ δεν τον θυμάμαι να διευθύνει όρθιος.

Ο Δήμος Μούτσης, έχω την εντύπωση ότι είναι ο σπουδαγμένος Έλληνας μουσικός και μουσικοσυνθέτης μαζί με τον Μαρκόπουλο. Αυτός που γνωρίζει Μουσική, συνθέτει Μουσική, αλλά γνωρίζει και να διευθύνει την Ορχήστρα. Όπου κι αν τον είδα, στον ΖΥΓΟ επί δικτατορίας και στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ μετά την πτώση της χούντας, ήταν ένας μάγος που οι παραμικρή σχέση του σώματός του, σήμαινε κάτι, για κάποιο όργανο της Ορχήστρας. Ο ευγενής της Μουσικής, μάλλον των Μουσικών. Διότι οι Μουσικές του, δεν περιορίζονται στον μονότονο και σκληρό, μερικές φορές, ήχο του μπουζουκιού. Ο Μούτσης ξεπερνά τον στενό, ελληνικό μουσικό ορίζοντα και διαχέεται στον Παγκόσμιο ορίζοντα των Μουσικών. Οι γκάμα των μουσικών του σπουδαγμάτων, τον κάνει παγκόσμιο κι ας μην τον προώθησαν οι εταιρίες, που εκμεταλλεύτηκαν κατά καιρούς το ταλέντο του, στην παγκόσμια σκηνή…

Άλλη περίπτωση μουσικού, που δεν με αφήνουν ασυγκίνητο οι μουσικές του, είναι ο Σταύρος Ξαρχάκος. Ποτέ δεν παρακολούθησα συναυλία του σε μπουάτ, δεν ξέρω αν παρουσίασε σε τέτοιους τόπους τις Μουσικές του. Παρακολούθησα μερικά λεπτά, ίσως ένα τέταρτο της ώρας, μια Συναυλία του το καλοκαίρι του 1973, στον Παναθηναϊκό, που ξεκίνησε αλλά διεκόπη από τα όργανα της χούντας, όταν άρχισαν από τις κερκίδες, τα αντιδικτατορικά συνθήματα. Ωστόσο, από αυτό το λίγο, μου έδωσε να καταλάβω ότι είναι άριστος άλτης επί σκηνής και δεινός ξιφομάχος, εκτός από σπουδαίος μουσικός.

Άφησα τελευταίους τους δύο μεγάλους. Τον Θεοδωράκη και τον Χατζηδάκη. Ο μεν Μίκης, που τον γνώρισα προσωπικώς στην μεταδικτατορική ΕΔΑ, της οποίας έγινα μέλος μετά την οδυνηρή έξοδό μου από το Κόμμα, όσο πράος και δεινός συνομιλητής ήταν στις συζητήσεις του, τόσο έτρεμε σύγκορμος πάνω στη σκηνή όταν διηύθυνε(;) τις Ορχήστρες.

Για τον ευφυή κι ευαίσθητο Μάνο Χατζηδάκι, στου οποίου της μουσικές βρίσκω καταφύγιο της ώρες της περίσκεψης, δεν μπορώ να εκφράσω προσωπική γνώμη. Έχω όμως την πληροφορία, ότι δεν τα πήγαινε καλά, στη Διεύθυνση της Ορχήστρας. Μάλιστα, κάτι για περί Συναυλίας του που ματαιώθηκε, εν Ολλανδία, λόγω μη κατανοήσεως των Ολλανδών οργανοπαικτών στα της Διευθύνσεως της Ορχήστρας,, δεν τα λαμβάνω υπόψιν μου ως γενόμενα, διότι τα έχω ακούσει μόνον από έναν Έλληνα μουσικό, μέλος εκείνης της Ορχήστρας, μετέπειτα μεγάλο Μουσικοσυνθέτη, αλλά δηλητηριώδη όφι, στα σχόλιά του, για άλλους Μουσικούς.

Υπάρχει άλλη μία κατηγορία, η λεγόμενη των αντιγραφέων της Θεοδωρακικής Διεύθυνσης Ορχήστρας και των Θεοδωρακικών Ακουσμάτων και Συνπεριφορών επί Σκηνής, αυτή των “καπνισμένων τσουκαλιών” ή των μπαξέδων της “τρίτης Σεπτέμβρη να περνάς”, αλλά και μία μικρότερη ακόμη, η οποία εξασκείται στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και στις περιφερειακές της εκδηλώσεις ή στις αγωνιστικές διαμαρτυρίες, την οποία δεν έχω παρακολουθήσει πολλά χρόνια τώρα και η οποία χάθηκε σιγά σιγά από το προσκήνιο…

Δημήτρης Κανελλοπούλος συγγραφέας

Και ο δικός μας ο Αλέκος πρωταγωνιστής!

Τι να κάνουμε, η ζωή προχωράει χωρίς να κοιτάζει τη δική μας φρίκη!

Καλημέρα πατριώτες!

Σοβιετικός βαλλιστικός πύραυλος R-12

Ήταν 15 Οκτωβρίου του 1962, όταν ο αμερικανός πρόεδρος Τζον Κένεντι πληροφορήθηκε από τις υπηρεσίες κατασκοπίας ότι 42 σοβιετικοί βαλλιστικοί πύραυλοι με πυρηνικές κεφαλές, βρίσκονταν εγκατεστημένοι στην Κούβα και μπορούσαν μέσα σε λίγα λεπτά να πλήξουν οποιαδήποτε πόλη των ΗΠΑ. Την ανάπτυξή τους είχε επιτρέψει ο Φιντέλ Κάστρο, φοβούμενος αμερικανική επέμβαση.

Οι δεκατρείς μέρες που ακολούθησαν ήταν οι πιο επικίνδυνες που πέρασε η ανθρωπότητα. Στις 22 Οκτωβρίου ο πρόεδρος Κένεντι ανακοίνωσε ότι το αμερικανικό Ναυτικό θα επέβαλλε αποκλεισμό της Κούβας και θα προχωρούσε στην «κατάσχεση επιθετικών όπλων και συναφούς υλικού» που σοβιετικά σκάφη θα επιχειρούσαν ενδεχομένως να τα παραδώσουν στην Κούβα. Τις επόμενες ημέρες σοβιετικά πλοία που κατευθύνονταν προς την Κούβα άλλαξαν πορεία και απομακρύνθηκαν από τη ζώνη του αποκλεισμού.

H ένταση κλιμακωνόταν διαρκώς και ο κίνδυνος του πυρηνικού ολέθρου πλησίαζε ολοένα, καθώς ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις ανταλλάσσονταν πυρετώδη μηνύματα. Η κρίση κορυφώθηκε στις 27 Οκτωβρίου, όταν ένα αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος U2 καταρρίφθηκε στον εναέριο χώρο της Κούβας, ενώ ένα άλλο αναχαιτίστηκε πάνω από τη Ρωσία.

Η σύρραξη αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή, στις 28 Οκτωβρίου, όταν ο σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ δέχτηκε να σταματήσουν οι εργασίες για την εγκατάσταση των πυραύλων και να αποσυρθούν όσοι βρίσκονταν ήδη στο νησί. Σε αντάλλαγμα, ο Κένεντι δεσμεύθηκε ότι ουδέποτε οι ΗΠΑ θα εισέβαλλαν στην Κούβα, ενώ έδωσε και μυστική υπόσχεση για την απομάκρυνση των πυρηνικών πυραύλων που είχαν εγκατασταθεί κατά το παρελθόν στην Τουρκία.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν οι δύο υπερδυνάμεις άρχισαν να πραγματοποιούν τα υπεσχημένα και ως το τέλος Νοεμβρίου η κρίση είχε ξεπεραστεί. Ο ηγέτης της Κούβας Φιντέλ Κάστρο αρνήθηκε να δεχθεί παρατηρητές του ΟΗΕ στη χώρα του, δυσαρεστημένος από το γεγονός ότι είχε αποκλεισθεί από τις επαφές Κένεντι – Χρουστσόφ και όντας εξοργισμένος με τον σοβιετικό ηγέτη για τη στάση του.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/