Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
«Υπάρχουν αναρχικοί, άναρχα άτομα δεν υπάρχουν. Έχω τις προσωπικές μου αρχές που άλλες συμφωνούν κι άλλες δεν συμφωνούν με αυτές της κοινωνίας. Δεν είμαι απόλυτος πάνω σ’ αυτές τις αρχές. Είμαι ρευστός και αυτό εξαρτάται από την καθημερινή μου ζωή και από τις εμπειρίες. Για να μη γίνει ρευστότητα, διάλυση, αυτοκαταστροφή, ισορροπώ αυτή τη ρευστότητα με μια συνέπεια που φαίνεται στις σχέσεις μου με τους άλλους.»
Παύλος Σιδηρόπουλος
ήταν δισέγγονος του Ζορμπά, και έχει σπέρμα από την γενιά των Αλεξίου. Της Έλλης της Αλεξίου, η οποία ήταν θεία του. Κι έτσι είχε μέσα του τον διανοούμενο και τον αλήτη. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο έβγαινε άλλοτε η καταστροφή κι άλλοτε η δημιουργία, όπως δήλωνε ο ίδιος..
Δημοσιεύτηκε στισ
Δημιουργία: ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή.
Ο Πελέ θεωρείται (κυρίως από τους παλαιότερους) ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου. Οι πιο νέοι έχουν να προτείνουν τον Μαραντόνα και τον Κρόιφ και οι αρκετά νεώτεροι τον Μέσι και τον Ρονάλντο. Κανείς όμως ποδοσφαιρόφιλος δεν διανοείται να αφήσει εκτός οποιασδήποτε δεκάδας με τους ημίθεους της στρογγυλής θεάς τον Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα.
Αθλητής μετρίου αναστήματος (ύψος 1,73 μέτρα και βάρος 72 κιλά), συνδύαζε όλα τα γνωρίσματα ενός μεγάλου ποδοσφαιριστή: ακρίβεια στην πάσα, ισχυρό σουτ, απίθανη ντρίμπλα και προβλεπτικότητα στις κινήσεις των αντιπάλων του. Τον αποκαλούσαν «Perola Negra» («Μαύρο Μαργαριτάρι») και η ποδοσφαιρική του αίγλη τον κατέστησε εθνικό ήρωα της Βραζιλίας. Η απουσία της τηλεόρασης την εποχή που μεσουρανούσε το άστρο του φούντωσε ακόμη περισσότερο τον μύθο του.
Ο Πελέ γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1940 στην πόλη Τρες Κορασόες (Τρεις Καρδιές) της πολιτείας Μίνας Ζεράις της Βραζιλίας. Ο πατέρας του Ζοάο Ράμος ντο Νασιμέντο ή Ντοντίνιο ήταν ποδοσφαιριστής σε μικρές ομάδες της περιοχής (με εξαίρεση ένα διάστημα στην Ατλέτικο Μινέιρο) και τον μύησε στα μυστικά της μπάλας. Το παρατσούκλι Πελέ, που δεν σημαίνει κάτι στα πορτογαλικά, του το κόλλησαν οι συμμαθητές του στο σχολείο, όταν είχε αποκαλέσει κατά λάθος Πελέ τον Μπιλέ τον τερματοφύλακα της Βάσκο Ντα Γκάμα που ήταν ο αγαπημένος του ποδοσφαιριστής.
Η ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του άρχισε στην εφηβική ομάδα της Μπαουρού, στην πολιτεία του Σάο Πάουλο, όπου ο πατέρας του είχε κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Το 1956 η Σάντος εκτίμησε το ταλέντο του και τον ενέταξε στη δύναμή της. Με την ασπρόμαυρη φανέλα αγωνίστηκε στη θέση του επιθετικού μέσου, το διάστημα 1956-1974, σε 638 παιγνίδια επιτυγχάνοντας 619 γκολ. Με τη Σάντος ο Πελέ κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Βραζιλίας και 6 διεθνείς τίτλους (3 Διηπειρωτικά και 3 Κόπα Λιμπερταδόρες). Στις 20 Νοεμβρίου 1969, στην 909η συμμετοχή του σε αγώνα Α’ Κατηγορίας της Βραζιλίας, σημείωσε το 1.000ό τέρμα του.
Την εποχή εκείνη δεν είχε δημιουργηθεί ακόμη το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα. Έτσι η Σάντος, προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί με τον καλύτερο τρόπο το «προϊόν της», έκλεινε φιλικούς αγώνες ανά τον κόσμο με αντάλλαγμα αρκετές χιλιάδες δολάρια. Σ’ ένα τέτοιο πέρασμά της από την Αθήνα, η Σάντος με τον Πελέ στη σύνθεσή της έπαιξε και με τις τρεις μεγάλες ομάδες του κέντρου. Νίκησε την ΑΕΚ με 3-0 και τον Παναθηναϊκό με 3-2, αλλά ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό με 2-1. Ήταν ένα κατόρθωμα κοσμοϊστορικής σημασίας, που αναφέρεται και στον ύμνο της ομάδας (…κι ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ…).
Ο Πελέ έγινε παγκοσμίως γνωστός με την Εθνική Βραζιλίας, τη φανέλα της οποίας φόρεσε 92 φορές επιτυγχάνοντας 77 γκολ. Οδήγησε τη «Σελεσάο» στην κατάκτηση τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων (1958, 1962, 1970) και στη μόνιμη κατοχή του επάθλου Ζιλ Ριμέ.
Το 1974 ο Πελέ ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, αλλά τον επόμενο χρόνο συμφώνησε να υπογράψει τριετές συμβόλαιο ύψους 7 εκατ. δολαρίων με την ομάδα «Κόσμος» της Νέας Υόρκης και να συμβάλλει στην προαγωγή τού αθλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1977 κρέμασε οριστικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, αφού οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος των ΗΠΑ. Με τους «Κόσμος» αγωνίστηκε σε 56 παιχνίδια, σημειώνοντας 31 γκολ. Συνολικά στην καριέρα του αγωνίστηκε σε 1363 αγώνες και πέτυχε 1281 γκολ, ρεκόρ ακατάρριπτο μέχρι σήμερα.
Ο Πελέ τιμήθηκε με πλήθος πολιτικών και αθλητικών βραβείων. Το 1994 ονομάστηκε πρεσβευτής καλής θελήσεως της UNESCO και το 1999 «Ποδοσφαιριστής του Αιώνα» από τη FIFA. Περιοδεύει συνεχώς στο κόσμο και φροντίζει πάντα να διατηρεί τη φήμη του αλώβητη. Στην προσωπική του ζωή είχε νυμφευτεί τρεις φορές και είχε αποκτήσει επτά παιδιά.
Ο Πελέ έφυγε από τη ζωή στις 29 Δεκεμβρίου 2022, σε ηλικία 82 ετών. Νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Σάο Πάολο με καρκίνο του εντέρου
Με αφετηρία τη Πόμπια, φεύγουμε ακολουθώντας την παλιά διαδρομή προς το μοναστήρι Κουδουμά. Παλιά έκαναν τρεις μέρες να φτάσουν οι άνθρώποι απ’ το χωριό Πόμπια Η οροσειρά Αστερούσια ή Κόφινας, ύψ. 1231μ., είναι μία μεγάλη σε μήκος αλλά χαμηλή οροσειρά της επαρχίας Μονοφατσίου, που οι πλαγιές της πέφτουν στο Λυβικό πέλαγος. Με βάση το κεφαλοχώρι Πόμπια, οδηγούμεθα ανατολικά. Συναντάμε ένδειξη χωριό Αληθινή 2 χλμ. και Πλάτανος 7 χιλ. Θα καλύψουμε την παλιά διαδρομή, αυτή που έκαναν τότε με τα μουλάρια. Καθώς διασχίζουμε το πεδίο, οι κορφές μπροστά μας είναι γυμνές με χαμηλή μακία, …. βράχια, με όμορφες γραμμές και σχήματα. Μια κορφή πάνω απ’ το χωριό Πόμπια είναι η Βίγλα 659 μ., Τσούρος 593 μ. Κ589 μ. και Βίγλα 685 μ. Το επόμενο χωριό είναι το Πέρι. Απ’ εδώ έχουμε μία πανοραμική άποψη της πεδιάδας της Μεσσαρά, με τις ελιές. Στην άκρη του χωριού Πέρι, τοποθεσία Δασάκι και συνεχίζουμε. Παλιά σπιτάκια, μικροί οικισμοί με πολλά παλιά στοιχεία ανάμεσά τους. Ξεχωρίζουν βρύσες, εκκλησιές, σπίτια μεσοπολέμου και παλιότερα χαμηλά ή αρχοντικά. Απ’ εδώ βγαίνουμε σε πιο κεντρικό δρόμο, όπου Πλάτανος 4 χλμ. και Λέντας 20 χιλ. Μοίρες 4 χιλ. και Μάταλα 20 χλμ. πίσω μας.
Στα Αστερούσια του νομού Ηρακλείου
Η περιοχή της οροσειράς Αστερούσια είναι πολύ ιστορικό κομμάτι από παλιά και στην αρχαιότητα ήταν ένα κομμάτι πολύ πυκνοκατοικημένο. Πίσω απ’ τα Αστερούσια βρίσκεται το επίνειον της Γόρτυνος Λεβήν, ο σημερινός Λέντας, με τα ερείπια του περίφημου αρχαίου Ασκληπιείου. Συνεχίζουμε και περνάμε το χωριό Πλάτανος. Πλησιάζουμε το επόμενο χωριό Πλώρα, 2 χλμ. δεξιά στην εκκλησία, και τα κορίτσια, που ρωτάμε για τον Κόφινα μάλλον τα μπλέξαμε!. Ακολουθούμε την οδό Αστερουσίων και διασχίζουμε το χωριό. Είναι ωραίο χωριό με παλιά σπίτια άλλα ερειπωμένα, γερό χωριό καμωμένο από πέτρα. Στην συνέχεια φτάνουμε σε διασταύρωση, όπου έχουμε δεξιά ένδειξη για το χωριό Αντισκάρι 11 χλμ. και Πλατιά Περάματα 17 χλμ. (μέσω Αγίου Κυρίλλου). Στην ευθεία, Απεσωκάρι 1 χλμ. Για Λέντα πάει αριστερά, διχαλώνει. Βγαίνουμε από το χωριό Πλώρα και διαβάζουμε Μιαμού 11 χλμ. (από τον κόμβο του χωριού Απεσωκάρι), Κρότος 14 χιλ. Λέντας 25 χλμ. στα δεξιά. Αγιος Κύριλλος 7 χλμ., και Μονή Απεζανού 10 χλμ. πίσω μας. Συνεχίζουμε αριστερά στον κόμβο για το χωριό Απεσωκάρι, όπου και φτάνουμε. Κάνουμε φώτο της εκκλησίας της Παναγίας και το παλιό εργοστάσιο, σήμερα καφενείο (ανακαινισμένο), στενόμακρο και πίσω ο ορεινός όγκος των Αστερουσίων. Στην συνέχεια φτάνουμε στο χωριό: Φλιαθιάκες και ένδειξη για Βασιλικά Ανώγεια, ευθεία επάνω 3 χλμ. Φτάνουμε στο χωριό Βασιλικά Ανώγεια και στην είσοδο του χωριού, επάνω δεξιά συστάδα από παλιά σπίτια εντυπωσιακά. Δίπατα σπίτια με οντά, πολύ όμορφα. Στην συνέχεια περνάμε το χωριουδάκι Καμβύλα, σπίτια παλιά με αυλές, και γεμάτα παλιά στοιχεία που κρατούν ακόμη την εικόνα τους. Οι πόρτες, τα παράθυρα, τα ρείθρα τους, στοιχεία πολύ εντυπωσιακά που αμέσως ξεχωρίζουν. Να όπως αυτό το παλιό λιοτρίβι, πέτρα, η γούρνα και πιο κει η θολωτή διπλή βρύση-στέρνα. Αυτές οι βρύσες είναι πολύ αξιόλογες, εντυπωσιακές, με στοιχεία ανατολής και ενετικά. Φωτογραφίζω την πόρτα του 1919, όπως γράφει. Εντυπωσιακές καμινάδες στα σπιτάκια. Φτάνω στο χωριό Βασιλική, όπου στη συνέχεια συναντάμε κόμβο και διαβάζουμε: Κρότος 8 χιλ. και Λέντας 15 χιλ. Ενδεικνυόμενη διαδρομή: για σύντομη και «καθαρή» προσέγγιση της κορφής των Αστερουσίων, Κόφινας, ύψ. 1.231 μ. είναι: Μοίρες – Άγιοι Δέκα και απ’ εκεί στην Βαγιονιά – Λούκια – Καπετανιανιά, απ’ όπου πορεία για την κορφή Κόφινας των Αστερουσίων. Οδηγούμεθα στο χωριό Λούκια, δεξιά 8 χιλ. Μπαίνουμε στο χωριό, που είναι απλωμένο, στους πρόποδες της οροσειράς και από πάνω αριστερά υπάρχει ένα εντυπωσιακό βραχώδες σύμπλεγμα, το Μάρμαρο, ύψ. 900μ. Στη συνέχεια συναντάμε πινακίδα, που αναφέρει: Ασήμι 15 χιλ. Και Πύργος 20 αριστερά. Κουμάσα 2 χιλ δεξιά, συνεχίζουμε ευθεία, όπου Καπετανιανά 8 χιλ. και Άγιος Ιωάννης 15 χιλ. Διαβάζουμε πινακίδα σχετικά με τις εργασίες διάνοιξης και βελτίωσης του δρόμου: Λούκια – Καπετανιανά 36.000.000 δρχ. Το πεδίον είναι γυμνό, αλλά όμορφο, θυμάρι και χαμηλή βλάστηση, ντάλα καλοκαίρι, δύο αρπακτικά πετούν από ψηλά μας στην κορφή. Ανεβαίνουμε πια στην οροσειρά των Αστερουσίων, σε καινούργια άσφαλτο, εκκλησάκι, άσπρο θολωτό. Εντυπωσιακά φοντάρουν αυτά τα κτίσματα στο σκληρό – γυμνό και παράξενο ολόγυρα πεδίο και πίσω τα χαρακτηριστικά βράχια Μάρμαρο. Στη συνέχεια συναντάμε βρυσούλα, Στυλιανός Αποστολάκης, 1991, όμορφη, παλιά δεξιά στον δρόμο. Γίδια γύρο μας, φωτογραφίζουμε την κορφή του Κόφινα. Απ’ εδώ ένας δρόμος φεύγει και οδηγεί αριστερά στο εκκλησάκι και πιο πίσω η εντυπωσιακή κορφή Κόφινας.
Όρνια στα Αστερούσια
Φτάνουμε στο χωριό Καπετανιανά, ένα πολύ όμορφο χωριό, ορεινό, που κρατάει ακόμη τα στοιχεία του απομονωμένου χώρου. Οικισμός με σπίτια παλιά, πέτρινα, γκρέμια, μπαχτσέδες, και ένας δρόμος – πάει δεν πάει – κατά μήκος του φαραγγιού, που βγάζει στην παραλία της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου. Απ’ το χωριό και κάτω, πεζούλια κλιμακωτά, βγαίνει σε ρεματιά, όαση από βλάστηση (παρουσία νερού), μονοπάτι παλιό, κάνει σκάλα και καταλήγει στον Άγιο Ιωάννη. Συνεχίζουμε πάνω απ’ το χωριό και κινούμεθα προς την ψηλή κορφή, μέσω χωματόδρομων, όπου η πορεία μας γίνεται μέσα από δρόμους που ελίσσονται επί της κορυφογραμμής. Καθώς κινούμεθα ανατολικά, πέφτουμε πάνω σε κοινωνία από 80! Όρνια (προσπάθησα να τα μετρήσω) τους μέτρησα τους γυπαετούς, δίπλα στην ποτίστρα. Εδώ πρέπει να είναι μία απ’ τις κυριότερες εστίες συγκέντρωσης των αρπακτικών, όπου ο τόπος απομονωμένος, τα κρατάει. Το θέαμα είναι εντυπωσιακό, ποτέ άλλοτε δεν είχα δει τόσα πολλά αρπακτικά, να είναι καθισμένα στην ποτίστρα και πηγή στην και μόλις σκάμε μύτη αμέριμνοι – πού να φανταστούμε τι μας περίμενε δίπλα μας – νάσου και απογειώνονται όλα, μαύρισε ο ουρανός, σκοτείνιασε ο τόπος, καθώς είναι μεγάλα πουλιά. Το εντυπωσιακά ωραίο ήταν ότι πετούσαν χαμηλά, σχετικά κοντά μας Απίστευτες εικόνες, μείναμε εκεί αποσβολωμένοι, αμίλητοι.. Συνεχίζουμε επί της κορυφογραμμής, όπου συναντάμε ξύλινη πινακίδα, που αναφέρει Κουδουμά αριστερά και δεξιά ένδειξη για την ανάβαση της κορφής. Φτάνοντας στο τέλος της δεξιάς πορείας μας, όπου ξωκλήσι, απ’ εδώ θα ανέβουμε στην κορυφή του Κόφινα Αστερουσίων.
Σύγκριση στα Αστερούσια
Ανάβαση κορφή Κόφινας 1.231μ. Αστερουσίων, Ακολουθώντας τα σημάδια, αρχικά ανεβαίνουμε ένα σαθρό πετρώδες πεδίο μέχρι να φτάσουμε στα ριζά των βράχων. Η διαδρομή είναι σημαδεμένη και εντυπωσιακή, διότι θυμίζει κάτι από όρος Σινά και κάποια απ’ τα βουνά της Ελλάδας, όπου τα τελευταία μέτρα για την κορφή, χρειάζεται να βάλει κανείς και το χέρι του. Είναι σημαδεμένη με μεγάλα σημάδια η πορεία – όπου αυτή γίνεται ανάμεσα από βράχια – ανεβαίνοντας και περνώντας «πόρτες» διαδοχικές. Η διαδικασία της ανάβασης, απ’ τα ριζά των βραχωμάτων κρατά 00.20 – 00.30ω. και ακολουθώντας τα σημάδια σε φέρνει στο επάνω ομαλό πλάτωμα της κορφής, όπου εξωκλήσι πολύ όμορφο. Λόγω του ότι είναι νότια και αμέσως μετά την θάλασσα, ο καιρός το πιάνει και γι’ αυτό διαθέτει και αλεξικέραυνο. Το μέρος είναι εντυπωσιακά όμορφο, καθώς στα πόδια σου απλώνονται όλα τα νότια παράλια της Κρήτης, κάτω φαίνεται η όαση που φωλιάζει το μοναστήρι του Κουδουμά και πάει λέγοντας. Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό. Επιστρέφουμε απ’ την κορφή του Κόφινα, απ’ την ίδια διαδρομή και κατεβαίνουμε στο εκκλησάκι της βάσης. Εδώ σταματούν οι προσκυνητές, που έρχονται στη γιορτή του Σταυρού για να ανέβουν στην κορφή του. Οικογένειες, παιδιά έχουν τάμα και πραγματώνουν κάθε χρόνο την ανάβαση στην κορφή, σκαρφαλώνοντας μέσα απ’ το βραχώδες πεδίο, γι’ αυτό και τα σημάδια στα βράχια, είναι ανθρώπινα, δεν είναι ορειβατικά. Καλή η κορυφή αλλά το μάτι μας έσκυψε χαμηλά στην ρεματιά, εκεί που είναι το μοναστήρι του Κουδουμά.
Αυτός που δεν είναι όμορφος στα 20, ούτε δυνατός στα 30, ούτε πλούσιος στα 40, ούτε σοφός στα 50, ποτέ δεν θα γίνει όμορφος, δυνατός πλούσιος και σοφός…
Ο πόνος για μια μάνα που χάνει το παιδί της, είναι ο ίδιος. Δεν έχει σημασία αν είναι Εβραία η Παλαιστίνια (Στην Παλαιστίνη ζει και η Εβραία, αλλά τέλος πάντων). Για τις μάνες που τους στέρησαν τα παιδιά τους στι 7 Οκτωβρίου οι ΝΑΖΊ της Χαμάς, δεν έγινε ούτε μια διαδήλωση. Οι Έλληνες Προοδευτικοί διανοούμενοι, κλαίνε μονάχα για τις μανάδες των παιδιών της μιας πλευράς της Παλαιστίνης… Κολλάνε ένσημα προοδευτικότητας φαίνεται!
Αγνόησε το 99% των συμβουλών που σου δίνουν οι άλλοι.Θα ακούσεις πολλές συμβουλές κατά την διάρκεια της διαδρομής σου. Τις περισσότερες από αυτές δεν πρέπει να τις ακούσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που στις λένε έχουν κακές προθέσεις. Ωστόσο μπορεί να μην βρίσκονται στην θέση που θες να πας εσύ. Απέφυγε να ακούς συμβουλές από ανθρώπους που βρίσκονται σε διαφορετικό σημείο από εκείνο που θες να φτάσεις. Μπορεί οι συμβουλές και οι απόψεις τους να βρήκαν εφαρμογή στην δική τους ζωή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ταιριάζουν και στην δική σου….
Ήταν λοιπόν τρία αδέρφια, ο Γιόναταν (Γιόνι), ο Μπέντζαμιν (Μπίμπι) και ο Ίντο, όλοι με σπουδές στα καλύτερα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Χάρβαρντ, ΜΙΤ κλπ), από τα οποία γύριζαν όταν η πατρίδα τους κινδύνευε για να πολεμήσουν. Ο πατέρας τους ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Κορνέλ.
Ο Γιόνι ξεκίνησε να σπουδάζει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Χάρβαρντ αλλά γύρισε στο Ισραήλ, συνέχισε τις σπουδές του στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και υπηρέτησε στην ελίτ των ειδικών δυνάμεων του Ισραήλ,την Sayeret Matkal. Έγινε Διοικητής της Μονάδας. Ο Αντισυνταγματάρχης Γιόναταν Νετανυάχου σκοτώθηκε στην επιχείρηση «Αστραπιαίο Χτύπημα» στο Έντεμπε της Ουγκάντα και είναι από τους μεγαλύτερους ήρωες του Ισραήλ.
Ο Ίντο, ο μικρότερος, είναι ακτινολόγος και θεατρικός συγγραφέας, υπηρέτησε κι αυτός στην ίδια μονάδα και είχε πολεμική δράση.
Ο άλλος αδερφός, ο Μπέντζαμιν,ο Μπίμπι, όπως τον φωνάζουν, σπούδασε κι αυτός στην Αμερική. Το 1967 κατατάχθηκε στους Αλεξιπτωτιστές. Διακρίθηκε στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, υπηρέτησε στην Sayeret Matkal υπό τις διαταγές του Εχούντ Μπάρακ και αμέσως μετά, όντας ήδη Λοχαγός, ανέλαβε Διοικητής της μονάδας.
Στις 9 Μαΐου 1972, δεκαέξι άνδρες της Μονάδας εισέβαλαν αστραπιαία στο αεροσκάφος της πτήσης SABENA 572, που τέσσερις παλαιστίνιοι αεροπειρατές, δυο άνδρες και δυο γυναίκες, είχαν οδηγήσει από την Βιέννη στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίδ. Σκότωσαν τους δυο άνδρες αεροπειρατές και συνέλαβαν τις δυο γυναίκες απελευθερώνοντας τους 90 επιβάτες και το πλήρωμα. Στην επιχείρηση συμμετείχαν δύο μελλοντικοί Πρωθυπουργοί του Ισραήλ, ο Εχούντ Μπάρακ και ο Μπέντζαμιν Νετανυάχου, ο οποίος μάλιστα τραυματίστηκε από φίλια πυρά. Εκλέγεται εδώ και πολλά χρόνια βουλευτής, ήταν Πρεσβευτής του Ισραήλ στις ΗΠΑ, διιετέλεσε κατ’ επανάληψη Υπουργός και τώρα είναι για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός.
Συμπέρασμα: Τίποτα δεν είναι τυχαίο στο σύμπαν.Τα πάντα είναι σχέση αιτίας κ αποτελέσματος.
