Όταν ο Παττακός συμβούλευε τον Σιδέρη!

22 Νοεμβρίου 1967, μεγάλο ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναίκός. Ο Στυλιανός Παττακός ως φρέσκος αντιπρόεδρος της «επαναστατικής» κυβερνήσεως της χούντας παρακολουθεί το ματς από τις εξέδρες.

Ο Παναθηναίκός κερδίζει 1-0 από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου και από φάουλ του Λουκανίδη το οποίο όμως ενώ ήταν έμμεσο, ο παίκτης του Παναθηναικού το εκτέλεσε απευθείας, βάζοντας έτσι το γκολ, και μάλιστα στις καθυστερήσεις. Μετά από αυτό, το παιχνίδι έχει ξεφύγει και το κλάδεμα πάει σύννεφο, με τον Σιδέρη του Ολυμπιακού να πρωταγωνιστεί στους τσαμπουκάδες. Οπότε κάποια στιγμή μπουκάρει μέσα στο γήπεδο ένας αστυνομικός, πλησιάζει τον διαιτητή και κάτι του λέει στο αυτί. Ο ρέφερι δείχνει να τον αγνοεί οπότε πηγαίνει στον Σιδέρη, ο οποίος σταματάει το παιχνίδι και κατευθύνεται στις εξέδρες που είναι ο Παττακός. Ακολουθεί το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Πανου Γεραμάνη που ήταν αυτήκοος μάρτυρας (στη στήλη του «Για θυμήσου…», στα «ΝΕΑ» (4/12/2004).

– Παττακός: «Ακου, Σιδέρη. Παίξε πιο ήρεμα, γιατί είσαι πολύ σκληρός».

– Σιδέρης: «Μάλιστα, κύριε υπουργέ. Παίζω δυνατά, όχι σκληρά. Το ποδόσφαιρο είναι δυναμικό άθλημα».

«Ο κ. Παττακός συνέστησε εις μίαν στιγμήν εις τον Σιδέρην να αγωνίζεται πιο ήσυχα», ήταν ο τίτλος του ρεπορτάζ την επόμενη μέρα, ενώ το «Φως των Σπορ», που απηχούσε τις θέσεις του Ολυμπιακού, έγραψε πως «η επέμβασις του κ. Παττακού ήταν ευτύχημα» και ότι «ο κ. υπουργός ομίλησε στοργικά προς τον “ερυθρόλευκον” παίκτην».

Ο Παναθηναϊκός θα κερδίσει το ματς τελικά αλλά το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς θα το πάρει η ΑΕΚ. Ο Ολυμπιακός θα περιμένει ως το 1973 για να το ξαναπάρει.

Σωτηροπούλος

Έπος Πολυτεχνείου…

Όπως και να ‘ναι, το «έπος του Πολυτεχνείου» έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για ‘κείνους που για επτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μία νυχτί, καλά προφυλαγμένοι οι περισσότεροι απ’ την πολυκέφαλη μάζα που τους περιέβαλλε πανταχόθεν. Ευτυχώς που η οίηση και ο κομπασμός για ένα έπος ελάχιστα επικό, άρχισε να ξεφουσκώνει σιγά σιγά..

Βασίλης Ραφαηλίδης

Το κενό που άφησε η απομάκρυνσή μου από το αριστερό μου παρελθόν το κάλυψε ο Χριστός και η ορθοδοξία που έχουν τη ρίζα τους από πολύ νωρίς στη ζωή μου. Αν με ρωτήσει κανείς τι σημαίνει για μένα ο Θεός, η απάντηση είναι: Αυτός που με ξεπερνάει.

Η πίστη έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου. Ζούμε σε εποχές που το Ιερό συγκρούεται με το Μηδέν σε μια αμφίρροπη μάχη, ενώ η κατάργηση του Θεού εξαγγέλλεται εδώ και τρεις αιώνες. Και όλα αυτά, επειδή μεριμνούμε και τυρβάζουμε περί πολλών και ξεχάσαμε το ουσιαστικό Ένα, που είναι η αγάπη. Να δίνεις χωρίς όρους.

Στην προσωπική μου πορεία στάθηκαν πολύ σημαντικά τα ανεξίτηλα βιώματα που με συνοδεύουν, όπως και τα μαθήματα χριστιανικής κατήχησης που μου δόθηκαν στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας.

Δημήτρης Νόλλας συγγραφέας

η πληρωμή…έρχεται πάντα στο τέλος, και είναι: τοίς μετρητοίς!

Πηγή: awakengr.com

Στο κυνήγι του χρήματος, της δόξας, της καριέρας και της αναγνωρισιμότητας, ξεχάσαμε τι έχει πραγματική αξία στη ζωή.

Η υποδούλωση στον υλισμό, έφτιαξε στρατιές με ανικανοποίητους και διαρκώς χρεωμένους ανθρώπους, σε ένα παιχνίδι που παίζεται στην πλάτη μας, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Η ακόρεστη δίψα, για το επόμενο στάδιο της καριέρας μας, μας έκανε να χάνουμε πολύτιμες στιγμές από τους ανθρώπους μας.

Στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν. Στιγμές, που θα μείνουν μόνο σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες, που αργοπεθαίνουν σε ένα συρτάρι, και δεν τις ζήσαμε ποτέ.

Η μανία της αναγνώρισης και της επιβεβαίωσης, μας μετέτρεψε πολλές φορές σε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε, προσπαθώντας να κερδίσουμε την αποδοχή και το χειροκρότημα.

Στο παιχνίδι της φήμης και της επιτυχίας, χάσαμε την ευτυχία. Οδηγηθήκαμε αρκετές φορές σε σκοτεινά μονοπάτια και καταπατήσαμε αξίες και ανθρώπους.

Υπάρχουν κάποια πράγματα όμως, που έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από την καριέρα, το χρήμα, την εξουσία, τους ακόλουθους και την δόξα.

Είναι οι άνθρωποι μας. Είναι η οικογένεια μας.
Είναι η υγεία μας, η ηρεμία μας, οι φίλοι μας.
Είναι η ανθρωπιά και η καλοσύνη μας!
Είναι οι στιγμές μας…

Ο επιτυχημένος, δεν είναι απαραίτητα και ευτυχισμένος· ούτε ο πλούσιος.
Διότι για να φτάσει εκεί, αρκετές φορές έχει πουλήσει την ψυχή του ή τους δικούς του ανθρώπους.

Επιτυχία: είναι όλα τα χρήματα στον κόσμο
– ευτυχία όμως, είναι να έχεις εκείνους που σε αγαπούν, για να τα ξοδέψεις μαζί τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν κάθε τρόπο – θεμιτό ή αθέμιτο – για να γίνουν πασίγνωστοι και ισχυροί. Δεν διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων. Ακόμη και να γελοιοποιηθούν, φτάνει να τα καταφέρουν, να γίνουν “κάποιοι”.

Και υπάρχουν και οι “άλλοι”, που παραμένουν ταπεινοί, ρομαντικοί, λιγομίλητοι και ανθρωπιστές· που έμαθαν να δίνουν αγάπη.

Που ο σκοπός της ζωής τους, είναι να βοηθήσουν κι άλλες ζωές, να σώσουν ζωές.

Η πρώτη κατηγορία θεωρείται πετυχημένη.
Η δεύτερη θεωρείται ξεπερασμένη, ανόητη.

Ο καθένας όμως, το ξέρει μέσα του. Η ψυχή του, η καρδούλα του το ξέρει. Και μια μέρα θα φτάσει ο απολογισμός. Τότε θα δούμε, τι άξιζε και τι όχι!

Διότι η πληρωμή…έρχεται πάντα στο τέλος, και είναι: τοίς μετρητοίς!


Γράφει ο Μάνος Σαμοθράκης

Πηγή: awakengr.com

Κάφκα

“Το νόημα της ζωής είναι ότι σταματάει. “
Με το χαρακτηριστικό υπαρξιακό ύφος του, ο Κάφκα συλλογίζεται την πεπερασμένη φύση της ύπαρξης και τη σημασία που προσδίδει η παροδικότητα στην ίδια τη ζωή.

Η πηγή του άγχους βρίσκεται στο μέλλον. Αν μπορείς να κρατήσεις το μέλλον έξω από το μυαλό σου, μπορείς να ξεχάσεις τις στεναχώριες σου

Μίλαν Κούντερα

Αύριο Παρασκευή στις 3 η εξόδιος ακολουθία

Μια εμβληματική προσωπικότητα των Σκούρτων αποχαιρετάμε αύριο στις 3.
Ο Ηρακλής Αγαθης έφυγε από τον κόσμο τούτο σε ηλικία 88 ετών…
Πάλεψε σε δύσκολους καιρούς και τα κατάφερε να αφήσει το έντονο και θετικό αποτύπωμα μου σε αυτή την γήινη διαδρομή ο αγαπημένος μας Ηρακλής.

Θα τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη και νοσταλγία
Καλό κατευόδιο, θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

Η ανεξέλεγκτη και παράλογη λατρεία της προσωπικής ελευθερίας ανήκει στα βασικά στοιχεία της ελληνικής ιδιοπροσωπίας. Δεν λύνουμε τις διαφορές μας με αγάπη ή με διάλογο.

Ζούμε σαν υποκριτές και συνεχώς ως θύματα. Με ενοχλεί, δε, που στη χώρα μας κυριαρχεί η ανικανότητα να αναγνωρίσεις τον καλύτερό σου, εκείνον που σε υπερβαίνει.

Έχουμε μια δυσκολία, νομίζοντας ότι εμείς είμαστε οι καλύτεροι όλων. Φυσικά, αυτό οφείλεται στο υπερτροφικό εγώ μας. Η αναγνώριση του λάθους και η καταστροφή του «εγώ» είναι θεμελιώδη ζητήματα για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Ως λαός πορευόμαστε πάντα κινούμενοι στο μεταίχμιο μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Αιθεροβατούμε διαρκώς πάνω σε ένα σκοινί. Η ιστορία έχει δείξει, όμως, ότι αν και βαριά πληγωμένοι, τελικά επιβιώνουμε. Βγαίνουμε σώοι από τις φουρτούνες.

Η γνώμη μου για τους πολιτικούς δεν είναι η καλύτερη. Από τη στιγμή, όμως, που εμείς βάζουμε τον σταυρό δίπλα από τους εκλεγέντες βουλευτές, έχουμε και την ευθύνη, άρα δεν μπορούμε να γκρινιάζουμε σαν τις κουτσομπόλες στο παράθυρο της κουζίνας. Χρειαζόμαστε εκπροσώπους στις αστικές, μαζικές κοινωνίες.

Στον καθρέφτη που κοιταζόμαστε βλέπουμε τα είδωλα των πολιτικών που εμείς οι ίδιοι εκλέγουμε. Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας πείθουν και εκλέγονται, χωρίς να προτάσσουν το κοινό καλό. Όπως κι εμείς.

Δημήτρης Νόλλας, συγγραφέας