Συντάκτης: Kostas Bertsias

“Μόνο λόγω της βλακείας τους είναι σε θέση να είναι τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους.»
Το καυστικό χιούμορ του Κάφκα λάμπει καθώς αναλογίζεται το παράδοξο της αυτοπεποίθησης που πηγάζει από την άγνοια…

«Γράφω θα πει: συνηθίζω να ζω με τις αβεβαιότητές μου, οι βεβαιότητες δεν μου χρησιμεύουν σε τίποτε»

Αναστάσης Βιστωνίτης συγγραφέας

«Όταν δεν ξέρετε να προσευχηθείτε και νιώθετε την ανάγκη να προσευχηθείτε, να λέτε ένα τραγούδι με νόημα.»

Παρότρυνση του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου σε προσκυνητές, την οποία διασώζει και μαρτυρεί ο ηθοποιός Σταύρος Ζαλμάς στην εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου.

Οι αρχαίοι είχαν εντοπίσει το πρόβλημα των ψευδών ειδήσεων, επειδή αυτές συνήθως έφταναν από ανεπίσημες πηγές, πράγμα που καθιστούσε πολύ δύσκολη την αξιολόγησή τους. Για παράδειγμα:

Οι έμποροι σιτηρών συχνά διέδιδαν φήμες για καταιγίδες και ναυάγια για να αυξήσουν τις τιμές (τακτική που κι οι εχθροί χρησιμοποιούσαν κατά τη διάρκεια πολέμου)

Όταν ένας κουρέας διέδωσε την είδηση της καταστροφής που έπαθαν οι Αθηναίοι στην Σικελία το 413 π.Χ., την οποία άκουσε από έναν επιζώντα στρατιώτη, τον κατηγόρησαν για διασπορά αναταραχής και βασανίστηκε έως ότου κάποια στιγμή επιβεβαιώθηκε η ιστορία του.

Πως προσπαθούσαν λοιπόν να αξιολογήσουν τέτοιες ειδήσεις οι αρχαίοι;

• Πρώτα, εξέταζαν την «ταυτότητα» του ομιλητή: ποια ήταν τα διαπιστευτήριά του;
• Μετά, έβλεπαν τη θέση του ομιλητή. Αν ο παραπάνω φτωχός κουρέας ήταν ένας αριστοκράτης, μπορεί και να τον είχαν πιστέψει.
• Οι αναφορές από πρώτο χέρι ήταν σαφώς πιο αξιόπιστες από διαδόσεις («τα μάτια είναι καλύτεροι μάρτυρες από τα αυτιά»).
• Και τέλος, ποιο θα μπορούσε να είναι το κίνητρο που οδηγεί τον ομιλητή; Μήπως ψάχνει π.χ. για κέρδος;

Ο βέλτιστος τρόπος μιας ελεύθερης κοινωνίας για την διευκρίνηση και επεξεργασία των πληροφοριών, είναι να θέτει τις σωστές ερωτήσεις. Για τους Έλληνες, αυτό ακριβώς διέκρινε τη δημοκρατία από την τυραννία.

***

Πηγή: Από το βιβλίο του Γιώργου Γιώτη οδηγός επιβίωσης στην εποχή της παραπληροφόρησης

Πηγή: αντικλείδι

ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ ἀ­πὸ τὶς κα­θη­με­ρι­νὲς μι­κρο­έ­γνοι­ες τοῦ βι­ο­πο­ρι­σμοῦ κα­τευ­θύν­θη­κα σ’ ἕ­να κρη­τι­κὸ στέ­κι γιὰ μιὰ ρα­κή.

        — Ἡ ρα­κή, εἶ­πε ὁ τα­βερ­νιά­ρης, κε­ρα­σμέ­νη ἀ­πὸ τὸν μπάρ­μπα-Γιάν­νη, ταυ­τό­χρο­να ὅ­μως μοῦ ἔ­κλει­σε τὸ μά­τι μὲ νό­η­μα. Πῆ­ρα τὸ πο­τή­ρι καὶ πῆ­γα στὸ τρα­πέ­ζι τοῦ γέ­ρον­τα, ποὺ ἐ­κεί­νη τὴν ὥ­ρα ἦ­ταν ὁ μο­να­δι­κὸς θα­μώ­νας. Σὲ λί­γο προ­σποι­ή­θη­κα κά­ποι­α δου­λειὰ καὶ πῆ­γα στὴν κου­ζί­να.

        — Ξέ­ρεις ποιός εἶ­ναι, μὲ ρώ­τη­σε ὁ τα­βερ­νιά­ρης.

        — Ὄ­χι, ποι­ός εἶ­ναι;

        — Εἶ­ναι ὁ Γιά­ννης ὁ… δά­σκα­λος ὅ­λων σχε­δὸν τῶν ση­με­ρι­νῶν με­γά­λων λυ­ρά­ρη­δων. Κον­τεύ­ει τὰ ἑ­κα­τό, ἀλ­λὰ τά ‘­χει τε­τρα­κό­σια.

        Γύ­ρι­σα στὸ τρα­πέ­ζι καὶ βάλ­θη­κα νὰ τὸν πε­ρι­ερ­γά­ζο­μαι. Ὁ τα­βερ­νιά­ρης τὸν ρω­τοῦ­σε συ­νέ­χεια γιὰ νὰ τὸν κεν­τρί­ζει νὰ μι­λά­ει.

          Σὲ λί­γο στὸ στέ­κι μπῆ­κε «ὁ Ἀν­τώ­νης ὁ…»

        Θαυ­μά­σιος λυ­ρά­ρης, μα­θη­τὴς τοῦ μπάρ­μπα-Γιά­ννη. Ὁ Ἀν­τώ­νης ἄν­θρω­πος ἀ­μί­λη­τος καὶ βα­ρύς, μό­λις εἶ­δε τὸν δά­σκα­λο, χα­μο­γέ­λα­σε πλα­τιὰ κι ἄ­νοι­ξε τὴν ἀγ­κα­λιά του. Ἀλ­λὰ κι ὁ δά­σκα­λος, πα­ρὰ τὰ χρό­νια του, ση­κώ­θη­κε νὰ τὸν ὑ­πο­δε­χτεῖ ὄρ­θιος. Εἶ­χαν νὰ συ­ναν­τη­θοῦν του­λά­χι­στον δυ­ὸ δε­κα­ε­τί­ες. Σὲ λί­γο ὅ­μως μι­λά­γα­νε σὰ νὰ συ­νέ­χι­ζαν μιὰ κου­βέν­τα, ποὺ τὴν εἶ­χαν ἀ­φή­σει στὴ μέ­ση ἀ­πὸ τὴν προ­η­γού­με­νη μέ­ρα. Κα­μιὰ προ­σπά­θεια τοῦ χρό­νου ποὺ εἶ­χαν νὰ συ­ναν­τη­θοῦ­νε.

        Ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ λί­γη ὥ­ρα ὁ Ἀν­τώ­νης εἶ­πε.

        — Δά­σκα­λε, θὰ μοῦ κά­νεις μιὰ χά­ρη;

        — Ὅ,τι θέ­λεις Ἀν­τώ­νη.

        — Θὰ μοῦ παί­ξεις ἕ­ναν αὐ­το­σχε­δια­σμὸ στὴ λύ­ρα;

        — Νὰ σοῦ παί­ξω, ἀλ­λὰ θά ‘ναι κα­λύ­τε­ρα, λέ­ω, νὰ μὲ συ­νο­δεύ­σεις κι ἐ­σὺ μὲ λα­γοῦ­το. (Ἐ­κτὸς ἀ­πὸ λύ­ρα ἤ­ξε­ραν καὶ οἱ δύ­ο καὶ λα­γοῦ­το.)

        — Κι ἴν­τα λο­γῆς αὐ­το­σχε­δια­σμὸς θά’ ναι αὐ­τός, ποὺ θὰ παί­ζου­νε δύ­ο;

        Νὰ σοῦ πῶ τί θὰ κά­νου­με: Θὰ πι­οῦ­με μα­ζί, θὰ μι­λή­σου­με μα­ζί, θὰ σω­πά­σου­με μα­ζὶ καὶ τέ­λος θὰ παί­ξου­με μα­ζί.

Κι ἔ­τσι ἔ­γι­νε.

ΘΑ­ΝΆ­ΣΗΣ ΜΑ­ΝΙ­ΦΆ­ΒΑΣ

Πηγή: neoplanodion.gr

 

•Όλα είναι θέμα τύχης και τίποτα δεν είναι τυχαίο.Ισχυουν και τα δυο.Όπως ισχύει παράλληλα ότι δεν φτάνει μόνο η τυχη.Συν Αθηνά και χείρα κίνει.Όμως είναι θεμελιος λίθος ότι ο άνεμος των συμπτώσεων πρέπει να ειναι με το μέρος σου για να συμβεί κάτι έξω από κάθε έλλογη πιθανότητα.
•Το όνομα Ντιλαν Γιεσιλκιοζ-Ζεγκεριους,δύσκολο στην εκφορά,αν δεν το έχετε ήδη ακούσει θα το ακούσετε σύντομα.Θα είναι πιθανότατα η επόμενη συντηρητική πρωθυπουργός της Ολλανδιας στη θέση του ατυχησαντος Ρουτε.Την όμορφη Ντιλάν,46 ετών,συνοδεύει το παρατσούκλι «το συμπονετικο πίτμπουλ».
•Σε ηλικία 7 ετών,με βάρκα,κατέφυγε ως πρόσφυγας στην Κω.Ένα παιδάκι κουρδικής καταγωγής από πατερα Κούρδο και μητέρα Τουρκάλα.Πέρασε τα κύματα και το Ελληνικό λιμενικό χωρίς να ξέρει η ίδια το πως.Έτυχε.Από εκεί στο Άμστερνταμ.

Ο πατέρας αριστερός συνδικαλιστής διωκόμενος από τη χούντα Εβρεν.Η μητέρα μια υπερδραστήρια γυναίκα που έγινε διευθύντρια του Οργανισμου Μετανάστευσης της Ολλανδιας.Τίποτα δεν είναι τυχαίο και όλα είναι θέμα τύχης.Η Ντίλαν σπούδασε στη φιλόξενη Ολλανδία του 80.Ξεφρενη πολιτική πορεία.Δημοτική συμβουλος,βουλευτής,υπουργός σε καιριες θεσεις.Δεν την βρήκαν στον κουβά για να γίνει πρωθυπουργός.Είχε πορεία και προφανως πετυχημένη.Το εντυπωσιακό,το απίστευτο

Ενάντια στην ασύντακτη μετανάστευση.Εμβληματικό στοιχείο της παράξενης αυτης ταυτότητας.Κάτι ίσως ξέρει περισσότερο από μας.Δεν έχει βεβαια γίνει γνωστό τι λέει επ αυτού ο μπαμπάς και η μαμά της και ο Εβραίος Ολλανδός σύζυγος Ζεγκεριους με το ονομα του οποίου θέλει να την αποκαλούν μαζί με το πατρικό της.Επιπλέον άθεη και οπαδός φανατική του Άγιαξ.Χαρμάνι που δεν το λες και σύνηθες.

•Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Αρθουρ Καισλερ.Το μηδέν και το άπειρο και κυρίως το άγνωστο λίγο πολύ έργο του «οι ρίζες των συμπτώσεων».Έπεσε στα χέρια μου ως δώρο κάποτε από τη Λινα.Την ευχαριστώ αναδρομικά.Σε αυτό το βιβλίο ο Καισλερ εντρυφεί σε μια παράξενη και άκρως αμφίβολη μεταφυσική της τυχαιοτητας.Ότι οι συμπτώσεις δεν είναι συμπτώσεις.Εμείς τις βλέπουμε ετσι λόγω των βιολογικών νοητικών και αισθητικών περιορισμών μας.Γι αυτόν οι συμπτώσεις είναι εκδήλωση μιας κρυμενης αναγκαιότητας,μιας συμπαντικής νομοτέλειας.Διστάζω να συμφωνησω αν και με γοητεύει η συλλογιστική του.Εμμένω στο «αν έχεις τυχη διάβαινε και ριζικό περπατα».

Πάνος Μπιτσαξής