Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ο Munger μιλούσε συχνά για το πώς πέτυχε ο ίδιος και έδινε συμβουλές για όσους ήθελαν να τον αντιγράψουν.

«Κάποιος στην ηλικία μου έχει ζήσει την καλύτερη και ευκολότερη περίοδο που υπήρξε ποτέ στην ιστορία του κόσμου – τα χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας, η υψηλότερη παραγωγή επενδύσεων, οι μεγαλύτερες αυξήσεις στο βιοτικό επίπεδο των περισσότερων ανθρώπων», είχε πει το 2015. «Αν είσαι δυσαρεστημένος με όσα είχες τα τελευταία 50 χρόνια, δεν έχεις εκτιμήσει καθόλου καλά τη ζωή».

*Τσάρλι Μούνγκερ (Charlie Munger), δισεκατομμυριούχος επενδυτής και δεξί χέρι του Γουόρεν Μπάφετ (Warren Buffett) στην Berkshire Hathaway.

Ο Μούνγκερ έφυγε ειρηνικά από τη ζωή το πρωί της Τρίτης (28/11) σε νοσοκομείο της Καλιφόρνια. Θα γινόταν 100 ετών την Πρωτοχρονιά

 από τον ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

Τέσσερις φίλοι, ένας οινοποιός, ένας γευσιγνώστης, ένας ιστορικός της αμπελουργίας κι ένας απλός εραστής του κρασιού, τα πίνουν.

– «Δοκιμάστε αυτό, φίλοι μου, δεν θα βρείτε καλύτερο. Δική μου παραγωγή!» λέει ο οινοποιός γεμίζοντάς τους με υπερηφάνεια τα ποτήρια. «Και ξέρετε τι λένε: Όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος!»

– «Δεν θέλω να σου πάω κόντρα, αγαπητέ», του απαντάει εύθυμα ο γευσιγνώστης μετά την πρώτη γουλιά. «Το κρασί σου είναι θεσπέσιο πράγματι, όμως ξέρεις τι άλλο λένε: “Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει!” Εμείς στη δική μας τη δουλειά είμαστε πιο αντικειμενικοί επειδή συγκρίνουμε. Άρα πιο αρμόδιοι να κρίνουμε».

– «Φίλτατοι, φίλτατοι, πόσο έξω πέφτετε και οι δύο!», πετάγεται ο ιστορικός. «Επειδή ζείτε κι οι δυο με πάθος το παρόν του επαγγέλματός σας, βασίζεστε στη γνώμη σας, που την θεωρείτε προσωπική και κατακτημένη με άσκηση και με κόπο. Όμως αιώνες πολλοί και αμέτρητες γενιές ανθρώπων εργάστηκαν για να φτιάξουν τις ποικιλίες και τις κράσεις των οποίων αυτήν την έξοχα εκλεπτυσμένη και εξευγενισμένη παραλλαγή έχουμε σήμερα τη χαρά να απολαμβάνουμε. Είναι η παράδοση που αποφασίζει πριν από μας για μας τι μας αρέσει!»

– «Δεν ξέρω τι ’ναι αυτά που τσαμπουνάτε εσείς οι επαγγελματίες», τον διακόπτει ο τέταρτος της παρέας. «Αυτό που ξέρω είναι ότι δίχως εμάς τους απλούς κρασοπότες, όλοι σας τώρα θα ψάχνατε για δουλειά. Έλα!» λέει στον οινοποιό, «ξανακέρνα μας! Τι είναι καλό το αποφασίζουν πάντα κάτι ανίδεοι τύποι σαν κι εμένα. Κι αυτό εδώ, σας δίνω τον λόγο μου, είναι αληθινό νέκταρ!»

Πηγή: neoplanodion.gr

Ίσως ήταν η ωραιότερη μορφή διαμαρτυρίας. Όταν ο πολιτισμός δίνει ρεσιτάλ. EΞΙ ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ
Αυτό που είχε συμβεί ένα Σαββατοκύριακο στο Λονδίνο ξεπέρασε κάθε προηγούμενη εκδήλωση διαμαρτυρίας.
Σάββατο η Ελληνίδα σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου συνοδευόμενη από έξι σύγχρονες Ελληνίδες Καρυάτιδες, ντυμένες με αρχαιοελληνικά φορέματα, μπήκαν στο Βρετανικό Μουσείο για να συναντήσουν την αρπαγμένη από τον Λόρδο Έλγιν Καρυάτιδα του Ερεχθείου της Ακρόπολης των Αθηνών.
Η Σόνια Θεοδωρίδου όσο και οι έξι Καρυάτιδες ταξίδεψαν αεροπορικώς
φορώντας τους χιτώνες τους και ενδεδυμένες με τα παραδοσιακά μας φορέματα έφτασαν στο Λονδίνο, πήραν το Μετρό κι έφτασαν στο Βρετανικό Μουσείο.
Πολλοί από τους ανθρώπους που βρίσκονταν στις αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου έβαλαν τα κλάματα, ενώ η ασφάλεια του Βρετανικού Μουσείου που αρχικά ήταν εχθρική με τη διαμαρτυρία των Ελληνίδων στη συνέχεια άλλαξε στάση και έγινε φιλική, όπως διαβάσαμε στη σελίδα της Σόνιας Θεοδωρίδου στο facebook.
Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου συνοδευόμενη από έξι πανέμορφες Ελληνίδες ντυμένες στα λευκά, ως άλλες Καρυάτιδες, μπήκαν στο Βρετανικό μουσείο αναζητώντας την χαμένη «αδερφή τους», προκαλώντας το ενδιαφέρον τόσο των τουριστών αλλά και όσων επισκέπτονταν εκείνη την ώρα το μουσείο.
Ο κόσμος έκανε στην άκρη για να περάσουν.
Ολοι αναρωτιόνταν τι συμβαίνει. Ακόμη και οι υπεύθυνοι του μουσείου.
Μόλις αντιλήφθηκαν πως έψαχναν μέσα στην σιωπή, την έκτη Καρυάτιδα, αφού δεν την έβρισκαν, οι ίδιοι τις οδήγησαν σε αυτήν.

Από το βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού :“Η Μνήμη Επιστρέφει με Λαστιχένια Πέδιλα”

Μόνο μια τέχνη, ένα επάγγελμα δεν μπορεί να ξεφύγει του καημού του: το συγγραφικό. Διότι σε αυτό αναπαράγεται η ζωή, κι έτσι λησμονιά εύκολα δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και πολλοί συγγραφείς καταφεύγουν σε ξεδόματα ουτιδανά, για να μπορούν να αναπνεύσουν. Κάνουν τον κηπουρό, τον μάγειρα, τον ταξιδευτή, τον εξερευνητή κοραλλιών, τον ψαροτουφεκά. Μα είναι κυρίως πότες. Μόνο με το πιοτί καταφέρνουν να ξεχάσουν το επώδυνο επάγγελμά τους, που είναι η επιστροφή στο κείμενο, είτε διά του κειμένου είτε διά των κριτικών, αναφορών, επιστολών, τηλεφώνων, φαξ, e–mailκαι τηλεοράσεων, είτε διά του πλέον επώδυνου ‘διάβασα το βιβλίο σου που με συγκλόνισε’. Η μόνη φυγή από την κόλαση της γραφής είναι εντέλει ο ύπνος. Μα κι αυτός δεν είναι πάντα εύκολος”.

Βασίλης Βασιλικός

Γιώργος Ψαρράς και Βασίλης Κουμπάρος

Όλοι έχουμε ανάγκη να μας κοιτάνε. Ανάλογα με τί είδους είναι το βλέμμα κάτω απ΄το οποίο θέλουμε να ζούμε, μπορούμε να καταταγούμε σε 4 κατηγορίες:

α) Η πρώτη αναζητάει το βλέμμα ενός ατέλειωτου αριθμού ανώνυμων ματιών, μ’ άλλα λόγια το βλέμμα του κοινού.

β) Στην δεύτερη κατηγορία εκείνοι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς το βλέμμα ενός πλήθους γνώριμων ματιών .

γ) Τρίτη η κατηγορία αυτών που έχουν ανάγκη να βρίσκονται κάτω από το βλέμμα του αγαπημένου προσώπου.

δ) Τέλος η τέταρτη η πιο σπάνια αυτών που ζουν κάτω απ΄τα φανταστικά βλέμματα πλασμάτων που είναι απόντα. Είναι οι ονειροπόλοι.

Μίλαν Κούντερα