Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ευτυχώς είμαστε ψηλά!!

Δεν ξανακάνω φυλακή
με τον Καπετανάκη
που ‘χει ντούγκλα στο μουστάκι
τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Τη δόλια τη μανούλα μου
την πότισες φαρμάκι,
αχ, εσύ Καπετανάκη.
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια.

Ξυπνώ και βλέπω σίδερα,
στη γη στερεωμένα
τα παιδάκια τα καημένα
τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

ξεκινάω από τον τρίτο στίχο, όπου το ερώτημα αφορά το μουστάκι του Καπετανάκη. Έχει ντούγκλα στο μουστάκι, όπως ακούγεται στο τραγούδι; Και τι είναι η ντούγκλα;

Εκ πρώτης όψεως τέτοια λέξη δεν υπάρχει και εύλογα  κάποιοι που ακούνε το  τραγούδι νομίζουνε ότι λέει “μπούκλα” στο μουστάκι, δηλαδή φουντωτό μουστάκι. Αλλά αυτό είναι παράκουσμα.

Έχει υποστηριχτεί ότι υπήρχε στη δεκαετία του 1930 ένα  καλλυντικό για τα μουστακια, μάρκας Douglas, το οποίο οι Έλληνες, σε μια εποχή όπου ελάχιστοι ήξεραν αγγλικά το διάβαζαν γαλλοπρεπώς,  Ντούγκλας. Οπότε ο Καπετανάκης είχε βάλει αλοιφή “Ντούγκλας” στο  μουστάκι του.

Πράγματι τον παλιό καιρό,  που όλοι σχεδόν είχαν μουστάκια, υπήρχαν ειδικές αλοιφές για την περιποίησή τους. Ο γενικός όρος για την αλοιφή του μουστακιού ήταν  “μαντέκα”. Ωστόσο, η εκδοχή αυτή προσκρούει στο ότι δεν υπάρχουν τεκμήρια για την ύπαρξη μάρκας Douglas.

Όμως το όνομα Douglas, Ντάγκλας,  συνδέεται  με άλλον τρόπο με το μουστάκι.

Υπάρχει, βλέπετε, ο αρχαίος κινηματογραφικός αστέρας Ντάγκλας (γαλλιστί Ντούγκλας) Φέρμπανξ (Douglas Fairbanks, 1883-1939) που πρωταγωνίστησε σε θρυλικές ταινίες, όπως ο Κλέφτης της Βαγδάτης. Όπως βλέπετε, το διάσημο μουστάκι του, επονομασθέν «μουστάκι ντούγκλα(ς)» ήταν ψιλό ψιλό μουστακάκι, ποντικομούστακο (σαν του Μανόλη Χιώτη). Φαίνεται πως και ο Καπετανάκης είχε “ντούγκλας το μουστάκι”, που ακούγεται ακριβώς όπως και το “ντούγκλα στο μουστάκι”.

Ότι το μουστάκι του Ντάγκλας Φέρμπανξ ήταν διάσημο, το ξέρουμε από πολλές αναφορές κειμένων της εποχής. Μάλιστα, στο βιβλίο Cultural journeys into the Arab world, παρατίθενται αναμνήσεις  κάποιου  ο οποίος θυμάται “that was the  preferred type of moustache in those days, the Douglas”.

Για να τα λέμε όλα, δεν είναι απολύτως βέβαιο τι είδους μουστάκι ήταν το “Ντούγκλας”. Εγώ λέω λεπτό, αλλά σε πρόσφατο τηλεπαιχνίδι θεωρήθηκε σωστή απάντηση το τσιγκελωτό. Βέβαια, ένα λεπτό μουστάκι μπορεί να είναι και τσιγκελωτό.

Πηγή:

Απόσπασμα από: sarantskos.wordpress.com

“Μην απελπίζεσαι, ούτε καν για το γεγονός ότι δεν απελπίζεσαι. “

Κάφκα

Για τον θάνατο: Τι μπορεί να γίνει γι’ αυτό;

Αλλάξτε την εστίαση. Πρέπει να σκεφτούμε ότι, ενώ είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας, το γήρας είναι και η λύση. Τα γηρατειά είναι απολύτως επαναστατικά αν είμαστε ικανοί να βιώσουμε τη διαδικασία του να γίνουμε τίποτα -του να πηγαίνουμε προς το θάνατο- ως μια φυσική και ευχάριστη διαδικασία.

Πρέπει να είμαστε ικανοί να βιώσουμε το ξεθώριασμα του σώματος και του νου μας ως ένα εξαιρετικό γεγονός. Αν το πετύχουμε αυτό – αν ανταλλάξουμε την παραδοσιακή κουλτούρα της παραίτησης μπροστά στο θάνατο με μια νέα κουλτούρα αποδοχής του να γινόμαστε τίποτα – θα κάνουμε ένα υπερβατικό βήμα για να ξεφύγουμε από τη μαζική τρέλα στην οποία είμαστε βυθισμένοι. Τώρα, πολύ, πολύ αμφιβάλλω ότι ο λευκός πολιτισμός είναι ικανός να το κάνει αυτό*.

*Φράνκο Μπεράρντι, φιλόσοφος.

Ο 74χρονος Μπεράρντι αποτελεί σημείο αναφοράς του αριστερού αυτόνομου κινήματος της δεκαετίας του 1970-1980, μιας ομάδας με μικρή πολιτική σημασία αλλά σημαντική καλλιτεχνική και πνευματική βαρύτητα. Ο Bifo -το παρατσούκλι του από παιδί- σκεφτόταν για την πολιτική με κλασικούς πολιτικούς όρους επί δεκαετίες. Αλλά καθώς προχωράει στην ηλικία, έχει αρχίσει να σκέφτεται την πολιτική με ψυχολογικούς όρους, σαν ο κόσμος να μην είναι πλέον απλώς ένα ανισόρροπο και άδικο σύστημα σχέσεων εξουσίας. Περισσότερο από ποτέ, αισθάνεται ότι η Γη είναι ένα συναισθηματικό και σοβαρά άρρωστο νευρικό σύστημα.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ