Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Στον δρόμο Δεβενοχωρίων -Ελευσίνας:
Με μια ανορθόγραφη πινακίδα η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος έκανε το καθήκον της….
Με τις φωτιές του καλοκαιριού «αναδείχθηκαν» τα επικίνδυνα σημεία και περιμένουμε υπομονετικά την επέμβαση των αρμοδίων αρχών….
Προσευχόμεθα για να μην θρηνήσουμε κάποιο θύμα ..ο Θεός μας είναι φιλέσπαχνος.. οι Αρχές ;
Εμείς οι μυημένοι
Γνωρίζουμε για ποιόνα εγράφησαν οι στίχοι.
Οι ανίδεοι Αντιοχείς διαβάζουν Εμονίδην!!
{χωρίς ποτέ να συναντά τον Εμονίδη, που παραμένει ως το τέλος εμμονικά απών}
Πρόκειται για τρόπο γραφής που χρησιμοποίησαν οι πρώτοι υπερρεαλιστές ποιητές* προκειμένου να καταγράψουν ό, τι ανέβλυζε από το υποσυνείδητό τους χωρίς να υποβάλουν το «προϊόν» αυτό σε κανέναν λογικό ή αισθητικό έλεγχο».
Με βάση τα διδάγματα της ψυχανάλυσης που καθιέρωσε ο Φρόιντ, με την αυτόματη γραφή οι ποιητές φιλοδοξούσαν να φέρουν στην επιφάνεια τις πρωταρχικές δυνάμεις του ασυνείδητου, αντλώντας στοιχεία από τον εσωτερικό τους κόσμο τα οποία παρέθεταν χωρίς λογικό ειρμό επιθυμώντας να δημιουργήσουν ένα κείμενο-όνειρο…
* ο Μπρετόν, Αραγκόν και ο Ελιάρ είναι οι πιο γνωστοί από τους ξένους και ο Ανδρέας Εμπειρίκος από τους πιο αντιπροσωπευτικούς Έλληνες υπερρεαλιστές.
Γράφει ο Ελύτης για την γνωριμία του μαζί του:
Η συνδιάλεξή μας ήταν περισσότερο μια σειρά από επιφωνήματα εκπλήξεων παρά ένας κανονικός διάλογος. Εγώ έβλεπα στο πρόσωπό του ένα πλάσμα περίπου μυθικό που είχε φάει και πιεί με τους θεούς μου. Εκείνος, πάλι, το απροσδόκητο λαχείο ενός νέου ομοϊδεάτη μέσα στη φιλολογική έρημο των Αθηνών. Ήταν γραφτό, ήταν φυσικό μάλλον, να γίνουμε φίλοι». Να, λοιπόν, που, ενώ αλλού επικρατεί ο χλευασμός και η κοφτερή σαν λεπίδα ειρωνεία, εδώ ανθίζει μια νέα φιλία μαζί με μια νέα ποίηση. Την άλλη μέρα έγινε η διάλεξη μπροστά σε βλοσυρούς αστούς που μάταια προσπαθούσαν να κρύψουν τη δυσαρέσκειά τους. Ανάμεσα σε όλους αυτούς ήταν, λέγεται, και ο Bretοn, τον οποίο ο ομιλητής είχε γνωρίσει τον Γενάρη του 1933.
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.
Δεν «ευδοκιμεί» ο καθείς,
στην οικογένεια της ασφαλιστικής μας αγοράς.
Για μία ακόμη φορά, πολλοστή θα λέγαμε, ο Οργανισμός, η Αγορά, αποβάλει ένα φιλόδοξο «επιβάτη».
Δυστυχώς ,ο χρόνος που απαιτείται είτε για να καταλάβει κάποιος από μόνος του ότι δεν αντέχει, είτε να του επιβληθεί η αποβολή του, κοστίζει και σε άλλους άτυχους.
Εκείνους ,που βρίσκονται στο δρόμο του κάθε μαθητευόμενου Μάγου.
Θυσίες, απαιτεί το επάγγελμα του ασφαλιστή.
Σεβασμός, λοιπόν, σε αυτούς που αντέχουν.
Περισσότερος σεβασμός!
Για εμάς, που γράφουμε για τον όμορφο αυτόν Κόσμο, προτείνουμε επιλέγουμε, λιγότερα….χειροκροτήματα και, γιατί όχι επιφυλακτικότητα.
Οι διάττοντες αστέρες μπορεί να είναι αξιοθέατοι,όχι όμως και αξιόλογοι.
Δημήτρης Ρουχωτάς
Εκδότης της «ασφαλιστικής αγοράς».
2020 στο κάστρο του Καλίου (Βελούχι)
Ο Peter Drucker* είπε ότι:
«η κουλτούρα τρώει την στρατηγική για πρωινό!»
*Αυστριακός γκουρού του management
Δεκαετία 80,interamerican. Δυστυχώς η πλειοψηφία των εικονιζομένων έχει ταξιδέψει για άλλους τόπους….
Ἀντώνης Ν. Παπαβασιλείου
ΚΑΠΟΤΕ –καὶ πότε ἦταν;– διαβάζοντας τὴν Φόνισσα σημείωνα σὲ ἕνα φύλλο χαρτὶ (ἀπὸ πεντάγραμμο) τὰ τοπωνύμια. Ἀνὰ κεφάλαιο, γέμιζε σιγὰ-σιγὰ το λευκό, ὁδοιπορῶντας τὴν ὕπαρξη, ρίχνοντας τὸν κουβᾶ στὰ βαθιά, τὰ δύσκολα. «Σκιὰν ἀντὶ φωτὸς» γράφω στὴν ἀρχή. Εὐτυχῶς τὸ βρῆκα διπλωμένο στὰ σκιαθίτικα ράφια. Μὲ τὸν καιρό, τὰ χρόνια, τὶς ἔγνοιες, τὰ χαρτιὰ μεγαλώνουν, πολλαπλασιάζονται, χάνονται, σβήνουν μέσα σὲ ρωγμὲς κρυφές. Ὅταν ὅμως ἀληθινὰ τὰ χρειαστεῖς ἔρχονται καὶ σὲ βρίσκουν, σὲ πιάνουν κουβέντα, ἴσως νὰ σοῦ ψήσουν καὶ καφέ. Τὰ ὀνόματα τῶν ἀνθρώπων, τῶν τόπων εἶναι τὸ πιὸ δυνατὸ χαρτί. Σαρώνει φιλοσοφίες καὶ κοινωνιολογίες (ἀπαραίτητες ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς οἱ καημένες) καὶ μᾶς πιάνουν ἀπὸ τὸ χέρι, μολογῶντας ἀλήθειες, ὀδύνες, χαρές, λεπτὲς σκιὲς καὶ πετάμενα φῶτα καὶ ἄντε κυνήγησέ τα. Ἀντιγράφω ὀλίγα, πατήματα στὸν χάρτη τῆς ζωῆς: κορυφὴν τ’ Ἅϊ-Θανασοῦ, ὁ πεῦκος τοῦ Μωραΐτη, χωράφι στὸ Στοιβωτό, ἀμπέλι στὴν Ἀμμουδιά, κατὰ τὰ Πηγάδια, Μαμοῦς τὸ ρέμα, Κονόμου τὰ ρόγγια, Μικρὸν Ἀνάργυρον, τὰ Κοτρώνια, Λεχούνι, στὸ Κλῆμα στὸ μονοπάτι, Κακόρεμμα, Γλυφονέρι, τοῦ Πουλιοῦ τὴ Βρύση, τὸν ἁλίκτυπον βράχον (Ἁγ. Σώζοντος).
πηγή:neoplanodion.gr
Η δανειοδότηση του κόμματος ήταν απαραίτητη και αναπόφευκτη επιλογή. Αλλιώς, θα έπρεπε να καταφύγει σε επιχειρηματίες ζητώντας χαρτζιλίκι μέσα σε σακούλα.
Ούτε η ιδέα για τις Σπέτσες ήταν κακή. Είναι όμως η συνολική συμπεριφορά και η ανεπάρκεια του προέδρου Κασσελάκη που εισάγουν το στοιχείο του γελοίου σχεδόν σε κάθε πρωτοβουλία του…
Κώστας Γιαννακίδης/ protagon.