Τίνος είναι ο δισκοβόλος, ρε παιδιά; Αλλοτε φωνάζει «σι» κι άλλοτε φωνάζει «για». Ο οποίος δισκοβόλος είναι άγαλμα. Δεν είναι βέβαια το θαυμάσιο χάλκινο πρωτότυπο που έφτιαξε ο Μύρων περί το 450 π.Χ. Αυτό δεν υπάρχει πια. Υπάρχουν ωστόσο μαρμάρινα ρωμαϊκά αντίγραφα (όχι πολλά). Ενα από αυτά βρίσκεται (πού άλλου;) στο Βρετανικό Μουσείο. Μια μινιατούρα του 1ου π.Χ. αιώνα βρέθηκε το 1964 στους Αμπελοκήπους και τώρα ανήκει στη συλλογή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Οπως εξηγεί όμως στη γαλλική εφημερίδα Liberation ο ελληνιστής Γάλλος ιστορικός Πιερ Βεσπερινί, το ωραιότερο μαρμάρινο αντίγραφο βρέθηκε το 1781 στον Εσκουιλίνο λόφο της Ρώμης και πέρασε στην κατοχή της ονομαστής οικογένειας των Λανσελότι, δαπάνη της οποίας κατασκευάστηκε τότε και μια μαρμάρινη βάση. Το 1938 ωστόσο οι απόγονοι αποφάσισαν να το πουλήσουν, κατά προτίμηση σε Αμερικανούς ή Γερμανούς.

Οι Γερμανοί αρχαιολόγοι έπεισαν τότε τον Χίτλερ πως αν αγοράσει τον δισκοβόλο, θα αποδειχθεί πως η ναζιστική Γερμανία είναι η γνήσια κληρονόμος της αρχαιοελληνικής παράδοσης, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ο Χίτλερ το πήρε προσωπικά και πήγε και συνάντησε στην Ιταλία τον Μουσολίνι. Λίγες ημέρες μετά υποδέχθηκε ο ίδιος τον δισκοβόλο στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου.

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1948, οι Ιταλοί πείθουν τους Αμερικανούς ότι η θέση του δισκοβόλου είναι στη Ρώμη. Οπερ και εγένετο. Ο δισκοβόλος επέστρεψε εκεί που τον βρήκανε, αλλά όχι πλήρης. Η βάση του ξέμεινε, άγνωστο γιατί, στο Μόναχο. Την οποία βάση, οι Ιταλοί αποφάσισαν να ζητήσουν πίσω τον περσινό Ιούλιο, για να λάβουν μια απάντηση του στιλ «όχι μόνο δεν σας την επιστρέφουμε, αλλά χάρη σας κάνουμε που δεν ζητάμε πίσω το άγαλμα, το οποίο το γερμανικό κράτος αγόρασε και δεν έκλεψε».

Η συνέχεια είναι αυτονόητη. Οι Ιταλοί θύμισαν στους Γερμανούς ότι το 1938 το γερμανικό κράτος ήταν ναζιστικό και οι Γερμανοί ότι το ιταλικό κράτος ήταν φασιστικό. Και τούμπαλιν. Στο μεταξύ ο δισκοβόλος παραμένει ακίνητος, αλλά και ασταθής στη μέση μιας διαμάχης που δεν τον αφορά και στην οποία ενεπλάκη λόγω των αγριοτήτων του 20ού αιώνα. Αλλωστε αυτός, όταν ξεκίνησε, προς την αρχαία Ολυμπία πήγαινε.

Πηγή:ΕΦΣΥΝ/Μανώλης Σπινθουράκης

Στάινμπεκ*: «Κανένας δε θέλει συμβουλές, μόνο επιβεβαίωση»

*βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1962. Ανάμεσα στα επιφανή έργα του, το τρίο “Άνθρωποι και ποντίκια”, “Τα σταφύλια της οργής” και “Ανατολικά της Εδέμ”

Η συνέπεια είναι το κλειδί για την επιτυχία. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι το ξέρουν αυτό και μένουν πιστοί στις δεσμεύσεις τους, ακόμα και όταν είναι δύσκολο.

Γνωρίζουν ότι η επιτυχία δεν είναι κάτι που συμβαίνει… σε μία νύχτα, αλλά το αποτέλεσμα συνεπών προσπαθειών σε βάθος χρόνου. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος. Αλλά χρειάζονται σταθερά βήματα προς τους στόχους σου.

Παραμένοντας συνεπής, χτίζεις πειθαρχία, αναπτύσσει ανθεκτικότητα και προχωρά σταθερά προς την επιτυχία

Το Τσιγκουράτι ευγνωμονεί Σπύρο και Νίκο Γκίκα για το άνοιγμα των δρομων στο οροπέδιο Τσιγκουρατίου! Να ειναι πάντα καλά!

Ορεινός

Κάθε φυσική παρουσία επιθυμεί την προσοχή του περίγυρου. Και για να αποσπάσει αυτή τη γύρωθεν προσοχή μετέρχεται κάθε εφικτό τρόπο. Συνήθως εφευρίσκει συμπεριφορές και σχήματα στη γλώσσα της αισθητικής, για να προκαλέσει το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό. Εδώ συναντάμε αυτό το άνθος της γλάστρας, που μας δίνει μαθήματα σφαιρικού σχεδιασμού. Μας δείχνει ή μας λέει με τον εικονικό του τρόπο πώς γίνεται η σφαίρα. Σε λίγο που θ’ ανθίσουν όλα τα μπουμπούκια του θα είναι μια κατάλευκη μπάλα καθισμένη στο στόμιο ενός πήλινου πιθαριού. Κι έτοιμη να κυλήσει προς το μέρος μας. Επειδή η αίσθηση δεν αργεί να γίνει παραίσθηση.

Πηγή:neoplanodion.gr//Ηλιας Κεφαλάς

Πατρίδα μερικών από τα πιο δημιουργικά μυαλά όλων των εποχών, όπως ο Ντα Βίντσι, ο Δάντης και ο Μποτιτσέλι, η Τοσκάνη είναι γνωστή για τους όμορφους λόφους της, την τέχνη, τη γαστρονομία, αλλά και τα υπέροχα κρασιά της. Με μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά έτσι όπως αποτυπώνεται στα πολυάριθμα μνημεία της UNESCΟ, αλλά και τα μουσεία, τα χωριά και τις πλατείες της, η περιφέρεια αυτή της κεντρικής Ιταλίας προσελκύει εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο που έρχονται να δουν μερικές από τις ωραιότερες πόλεις στον κόσμο, όπως για παράδειγμα την Φλωρεντία, αλλά και για να κάνουν τον γύρο του κρασιού στο Chianti.

Το Chianti είναι η παλαιότερη αμπελουργική περιοχή της Ιταλίας με πρωταγωνιστή εδώ και εκατοντάδες χρόνια το σταφύλι Sangiovese. Εκτός από αυτή τη σημαντική ποικιλία της Τοσκάνης, που χρησιμοποιείται στα κρασιά Chianti, Brunello di Montalcino και Vino Noble di Montepulciano, άλλες ερυθρές ποικιλίες είναι το Colorino, το Canaiolo και η Malvasia Nera. Τα λευκά κρασιά της περιοχής γίνονται από σταφύλι Vermentino, Trebbiano και τη λευκή Malvasia.

H Τοσκάνη χαρακτηρίζεται από ζεστές μέρες και δροσερές νύχτες, κλίμα που βοηθάει τα κρασιά που φυτεύονται σε ψηλές πλαγιές να αποκτήσουν μια λεπτή ισορροπία μεταξύ φρεσκάδας και φρουτώδους γεύσης. Στους λόφους της συναντά κανείς τόσο τοπικές, όσο και διεθνείς ποικιλίες, καθιστώντας την περιοχή μια από τις καλύτερες για οινοτουριστικές περιηγήσεις στην Ιταλία.

Εδώ θα βρείτε μερικά από τα πιο εμβληματικά κρασιά της χώρας όπως το Sassicaia και το Ornelaia και θα ακούσετε ιστορίες για βραβευμένα κρασιά και τολμηρές επιλογές, που καθιέρωσαν την Τοσκάνη ανάμεσα στους πιο ενδιαφέροντες wine tasting προορισμούς στην Ευρώπη. Η Τοσκάνη φημίζεται επίσης για το γλυκό επιδόρπιο κρασί της το Vin Santo που παρασκευάζεται κι αυτό από τις τοπικές ποικιλίες Trebbiano και Malvasia. Τέλος, η γευσιγνωσία του κρασιού στην Τοσκάνη δεν θα είχε το ίδιο ενδιαφέρον αν δεν συνοδευόταν από την εξαιρετική απλότητα της τοπικής κουζίνας που συνοδεύει με τον καλύτερο τρόπο τα μοναδικά κρασιά της

Γύρω στο 600 π.Χ. στην Αρχαία Ελλάδα, ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος, ένας από τους πρώτους δυτικούς φιλοσόφους, είχε ένα ισχυρό όραμα για το σύμπαν. Πίστευε ότι τα πάντα ήταν φτιαγμένα από μια αρχέγονη ουσία και ότι όλα όσα βλέπουμε στον κόσμο και στον ουρανό – από βατράχια μέχρι τα δέντρα, από τους ανθρώπους μέχρι τα αστέρια ήταν προσωρινές δομές, που “κατά την εκτίμηση του Χρόνου” επανέρχονται σε αυτή την αρχέγονη κόλλα. Ο Αναξίμανδρος ονόμασε αυτή την ουσία «άπειρον», που μεταφράζεται ελεύθερα ως “Απέραντο”. Ό,τι κι αν ήταν το Απέραντο, ήταν τμήμα όλων όσων υπήρχαν.

Στην δική του κοσμολογία ο Αναξίμανδρος οραματίστηκε μια αέναη ροή ύλης, ένα συνεχές γίγνεσθαι πραγμάτων, που όλα συνδέονται με την υλική τους ουσία. Επειδή επρόκειτο για την Αρχαία Ελλάδα, δεν υπήρχαν λεπτομέρειες για το πώς συνέβαινε αυτό ή για τη σύνθεση αυτής της ύλης. Αλλά μερικούς αιώνες μετά τον Αναξίμανδρο, οι Έλληνες Ατομικοί φιλόσοφοι πρότειναν μία άλλη ιδέα για την κοσμολογία: ότι τα πάντα ήταν φτιαγμένα από αδιαίρετα κομμάτια ύλης, τα οποία ονόμαζαν “άτομα”.

Για τους Ατομικούς φιλοσόφους, η εμφάνιση και η διάλυση της ύλης που βλέπουμε οφειλόταν σε άτομα που ενώνονταν ή διαλύονταν. Η διάχυτη έννοια εδώ είναι η ροή της ύλης σε διαφορετικές δομές: μια ανακύκλωση της ύλης που δεν σταματά ποτέ.