Συντάκτης: Kostas Bertsias

*Δ. Σαββόπουλος

Δεν σταματά για να σε περιμένει. Δεν συγκινείται από τις αναβολές σου. Δεν επιβραδύνει επειδή εσύ κουράστηκες.

Ο χρόνος δεν έχει ενσυναίσθηση. Έχει μόνο κίνηση..

«Ηγέτης  είναι κάποιος που μπορεί να πετυχαίνει αποτελέσματα μέσω των άλλων.»

Οι περισσότεροι ηγέτες συμφωνούν με το απόφθεγμα. Και έπειτα συνεχίζουν να κάνουν το αντίθετο.

Πολλοί managers παρεμβαίνουν, διορθώνουν οι ίδιοι τα λάθη ή μπαίνουν σε αποφάσεις που η ομάδα τους θα μπορούσε να χειριστεί.

Με τον καιρό, γίνονται σημεία συμφόρησης (bottlenecks) αντί για πολλαπλασιαστές απόδοσης.

Η φράση του Buffett είναι ξεκάθαρη: Η πραγματική ηγεσία δεν αφορά το status ή τον έλεγχο. Αφορά τη δημιουργία των συνθηκών ώστε οι άλλοι να αποδίδουν εξαιρετικά — χωρίς ο ηγέτης να “αιωρείται” διαρκώς από πάνω τους.

•Στο στοίχημα που σας έλεγα πριν δύο μέρες με το φίλο μου το Πρεσβυ,έχασα.Παταγωδως.Η λογική ανάλυση με οδήγησε σε λάθος μονοπάτι.Πιστευα ότι τα αμερικανικά επιτελεία δεν θα αναλάμβαναν μια επιχείρηση με μεγάλη πιθανότητα αποτυχίας και μεγάλη αβεβαιότητα.Το έκαναν.Υποτιμησα αρκετές παραμέτρους και υπερτίμησα άλλες.
•Τώρα;δεν ξέρω τι θα γίνει μεσοπρόθεσμα.Ο μουσικός σηκώνει τα χέρια και δεν εμπιστεύομαι πια τη λογική ανάλυση.Παντως ότι και αν συμβεί οι Ιρανοί θα περιμένουν την έλευση του Μανγκτι,του 12ου Ιμάμη αν το λέω καλά,που θα βάλει τάξη στο μάταιο κόσμο μας και εμείς τη Δευτέρα παρουσία.Οι λειτουργικές πλάνες δεν πεθαίνουν ποτέ όσο και αν προχωρά η τεχνολογία.
•Εύχομαι να τελειώσει το φρικτό αυτό καθεστώς που τυραννάει έναν ιστορικό και ευγενικό λαό.Σκεπτομαι και τη φρίκη των 115 μαθητριών που θάφτηκαν στα ερείπια μιας βόμβας.Σκεπτομαι το πόσο παράξενες και τραχειες,πόσο απρόβλεπτες ,είναι οι ατραποί της ιστορίας.
•Και όπως ο γιος μου αισθάνομαι πολύ τυχερός που όταν άρχισε η τρέχουσα πολλοστή φάση ευτυχω να ζω σε μια υπέροχη χώρα την Ελλάδα ,που το 112 εξέδιδε οδηγίες για τους κινδύνους από το πέταγμα χαρταετού τη Καθαρά Δευτέρα.Μακρια από μας οι διάφοροι απερίσκεπτοι,επιπόλαιοι και αμετροεπείς εγχώριοι «πολέμαρχοι» που χαϊδεύουν το θυμικό.Το μεγαλύτερο αγαθό και ελπίζω κεκτημένο της μεταπολίτευσης είναι η ειρήνη.Που είναι σαν τον αέρα και το νερό.Καταλαβαινεις τη σημασία τους όταν τα χάνεις.

Πάνος Μπιτσαξής

Τζεημς Τζόις μας λέει: Αν θες να μάθεις ποιος είσαι, μην κοιτάς μόνο τις μεγάλες σου αποφάσεις. Κοίτα τις μικρές, ασύνδετες σκέψεις που κάνεις ενώ περπατάς στον δρόμο, κοίτα πώς η μνήμη ενός νεκρού μπορεί να αλλάξει το παρόν σου, και αποδέξου ότι ο εαυτός σου είναι ένας ατελείωτος, πολυφωνικός εσωτερικός μονόλογος.

Η φράση του Jamie Paolinetti —«Οι περιορισμοί ζουν στο μυαλό μας. Εάν δοκιμάσουμε τη φαντασία, οι πιθανότητες δεν έχουν όρια»— δεν είναι απλώς ένα αισιόδοξο απόφθεγμα. Είναι μια υπενθύμιση ότι τα σύνορα της ζωής δεν χαράσσονται πρώτα στο έδαφος, αλλά στον νου.

Οι πιο βαριοί φραγμοί δεν είναι οι οικονομικοί, οι κοινωνικοί ή οι σωματικοί. Είναι οι εσωτερικοί. Εκείνοι οι ψίθυροι που μας λένε «δεν γίνεται», «δεν είναι για σένα», «είναι αργά». Κι όμως, κάθε ανθρώπινη πρόοδος —από ένα μικρό αμπελοτόπι που έγινε κρασί μέχρι μια ιδέα που έγινε βιβλίο— ξεκίνησε με μια πράξη φαντασίας. Με κάποιον που τόλμησε να δει πέρα από το ορατό.

Η φαντασία δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα. Είναι εργαλείο μετασχηματισμού της. Ο γεωργός που φυτεύει γνωρίζει ότι σήμερα βλέπει χώμα, αλλά αύριο θα δει καρπό. Ο συγγραφέας που γράφει γνωρίζει ότι σήμερα βλέπει λέξεις, αλλά αύριο θα δει νόημα. Ο άνθρωπος που επιμένει γνωρίζει ότι σήμερα βλέπει εμπόδια, αλλά αύριο μπορεί να δει δρόμο.

Στον κόσμο της ταχύτητας και της σύγκρισης, οι περιορισμοί πολλαπλασιάζονται μέσα μας ως φοβισμένες σκιές . Όμως οι σκιές υπάρχουν μόνο όταν υπάρχει φως. Και το φως είναι η δημιουργική μας δυνατότητα — η ικανότητα να σκεφτούμε διαφορετικά, να φανταστούμε εναλλακτικά, να πιστέψουμε πριν δούμε.

Ίσως, τελικά, το πιο ριζοσπαστικό βήμα δεν είναι να καταργήσουμε τα όρια του κόσμου. Είναι να αμφισβητήσουμε τα όρια του νου μας.

Και τότε, το αμπελοτόπι της ζωής μεγαλώνει και καρποφορεί

ΚΜ

χωριό Συκιά

η ζωή μοιάζει με αμπέλι!

Αφού

Θέλει σκάψιμο. Θέλει κλάδεμα. Θέλει υπομονή.

Κι όταν έρθει ο καιρός, θέλει και ξερίζωμα.

Και στο τέλος, μένει λίγο κρασί στο ποτήρι.

Λίγο κατακάθι στον πάτο.

Και μια βεβαιότητα πως άξιζε ο κόπος!

Η «Θεωρία του Νεκρού Αλόγου» (Dead Horse Theory) είναι μια σατιρική μεταφορά που περιγράφει την ανθρώπινη – και κυρίως οργανωσιακή – τάση να επιμένουμε σε κάτι που έχει αποτύχει ολοκληρωτικά, αντί να αποδεχθούμε την πραγματικότητα και να προχωρήσουμε.

Αντί να παραδεχτούμε ότι το «άλογο» είναι νεκρό (ένα αποτυχημένο project, μια λανθασμένη στρατηγική, μια πολιτική που δεν αποδίδει), κάνουμε τα εξής:

Αγοράζουμε καλύτερο μαστίγιο. Αλλάζουμε αναβάτη. Φτιάχνουμε επιτροπή για να μελετήσει το άλογο. Ορίζουμε ομάδα εργασίας για «βελτίωση της απόδοσης». Συγκρίνουμε το άλογο με άλλα νεκρά άλογα. Αναθεωρούμε τον ορισμό του «νεκρού». Δηλώνουμε ότι «το άλογο έχει στρατηγική αξία».

Δηλαδή, επενδύουμε περισσότερη ενέργεια στο να δικαιολογήσουμε την αποτυχία, παρά στο να την αναγνωρίσουμε.

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αρετή της επιμονής και στην τραγικότητα της άρνησης.

Η πρώτη γεννά δημιουργούς· η δεύτερη συντηρεί ψευδαισθήσεις.

Ο άνθρωπος έμαθε να θαυμάζει την αντοχή. Από τον Οδυσσέα έως τον σύγχρονο επιχειρηματία, η επιμονή παρουσιάζεται ως προϋπόθεση επιτυχίας. Και πράγματι είναι. Κανένα αμπέλι δεν καρπίζει χωρίς υπομονή, κανένα έργο δεν ολοκληρώνεται χωρίς ανθεκτικότητα.

Όμως η ίδια αρετή, όταν αποσπαστεί από την αλήθεια, μετατρέπεται σε πείσμα. Και το πείσμα έχει μια ιδιότυπη ηθική: αρνείται να παραδεχθεί ότι το έδαφος άλλαξε, ότι οι συνθήκες δεν είναι πια οι ίδιες, ότι αυτό που κάποτε είχε ζωή, τώρα έχει εξαντληθεί.

Το λάθος δεν είναι εχθρός της αξιοπρέπειας· είναι μέρος της πορείας.

Η άρνηση του λάθους είναι που τραυματίζει.

Η επιμονή έχει νόημα μόνο όταν υπηρετεί έναν ζωντανό σκοπό. Όταν όμως υπηρετεί το εγώ, τότε γίνεται άρνηση της πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα, αργά ή γρήγορα, απαιτεί τον λογαριασμό της.

Στην ουσία, η σοφία δεν βρίσκεται ούτε στην εύκολη εγκατάλειψη ούτε στην τυφλή συνέχιση. Βρίσκεται στη διάκριση:

να ξέρεις πότε να κρατάς το τιμόνι και πότε να το αφήνεις.

Διότι μερικές φορές, το πιο γενναίο βήμα δεν είναι να συνεχίσεις.

Είναι να σταματήσεις — και να αρχίσεις ξανά