Συντάκτης: Kostas Bertsias

Μπορεί οι μεγάλες πόλεις και τα κοσμοπολίτικα νησιά να κερδίζουν τις εντυπώσεις των επισκεπτών τους ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι οι μικροί προορισμοί, παραδοσιακά χωριά και οικισμοί που προσφέρουν υπέροχες εικόνες σε όσους τα επισκεφθούν.

Το περιοδικό Travel+Leisure κάνει μια βόλτα σε άγνωστους ευρωπαϊκούς οικισμούς και αναδεικνύει τους καλύτερους, ανάμεσά τους και δύο ελληνικοί που ήδη αγαπάμε… Δείτε λοιπόν τη λίστα με τα 15 καλύτερα χωριά – και τα 2 ελληνικά, που είναι η Φολέγανδρος και η Καρδαμύλη στη Μάνη, στη 10η και 15η θέση αντίστοιχα.

Ένα οχυρωμένο συγκρότημα από αυστηρά πυργόσπιτα είναι η Παλιά Καρδαμύλη (χτίστηκε το 1807) που αναπτύσσεται γύρω από την εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα με το τετραώροφο καμπαναριό. Όχι μόνο τα κτίσματα αλλά και ολόκληρη η γύρω περιοχή ανήκε στην οικογένεια των καπεταναίων Tρουπάκηδων -Μούρτζινων (Μούρτζινος ήταν προσωνύμιο που πήρε ένα μέλος της οικογένειας και το οποίο στη συνέχεια προστέθηκε στο όνομα ολόκληρης της οικογένειας).

Οι πύργοι είναι αναστυλωμένοι, το μουσείο του Μούρτζινου εξαιρετικό (2721073638) με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την καθημερινή ζωή των Μανιατών αλλά και τη μανιάτικη αρχιτεκτονική μια μεγάλης γκάμας κτισμάτων, από πύργους, μέχρι ελαιοτριβεία και μύλους.

Η αίσθηση που προσλαμβάνεις διαβαίνοντας την τοξωτή πύλη και καθώς κινείσαι μέσα στη σιωπή, είναι αυστηρή. Ο περίκλειστος οχυρός χώρος με την αυτάρκεια που δηλώνει η στέρνα και το ελαιοτριβείο και τα βοηθητικά κτίσματα, η τριώροφη οχυρή κατοικία και ο πολεμόπυργος, μιλούν ηχηρά για τη βαρύνουσα ισχύ των μεγάλων οικογενειών της Μάνης στην Επανάσταση του 1821.

Το γυμνάσιο του Λιδωρικίου

Οροπέδιο στα Σκούρτα

Συράχ,βερτζαμί και μανδηλαριά,

ἀπὸ πίκρα, σεργιάνι
ἀπὸ χρῆμα, σεβντά κι ἡδονή…

Οι ρίζες της ονομασίας του Μανχάταν χάνονται στα βάθη των αιώνων. Πιστεύεται ότι προέρχεται από τη γλώσσα των Αλγκονκούιαν -των παλαιότερων γνωστών κατοίκων της περιοχής- και σημαίνει «λοφώδες νησί». Επί αιώνες, αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες περιοχές αλιείας και κυνηγιού για τους ιθαγενείς.

Από την πρώτη στιγμή που οι Ευρωπαίοι πάτησαν το πόδι του στο Νέο Κόσμο, το Μανχάταν τράβηξε την προσοχή τους. Είδαν ένα τεράστιο λιμάνι, φυσικά προστατευμένο από τις θύελλες του βόρειου Ατλαντικού, αλλά και από κάθε επίδοξο εισβολέα, χωρίς ακραίες καιρικές συνθήκες και με πρόσβαση στο εσωτερικό της αμερικανικής ηπείρου, μέσω του ποταμού Χάντσον.

Το 1624 η ολλανδική εταιρία Dutch West India Company ίδρυσε στο νότιο τμήμα του νησιού το Νέο Άμστερνταμ, ως ένα σταθμό εμπορικών συναλλαγών. Δύο χρόνια αργότερα, έφτασε στην περιοχή ως νέος κυβερνήτης ο Πίτερ Μίνουιτ και η πρώτη ενέργειά του ήταν να αγοράσει το Μανχάταν από τους Ινδιάνους, στις 24 Μαΐου. Ως αντάλλαγμα, προσέφερε εμπορεύματα, αξίας 60 φιορινιών (24 δολαρίων).

Το γεγονός μάς είναι γνωστό από μία επιστολή προς τη διοίκηση της ολλανδικής εταιρίας. Συχνά, τα εμπορεύματα προσδιορίζονται ως μπρελόκ, χάντρες και άλλα φανταχτερά μπιχλιμπίδια, αυτό όμως μπορεί και να μην είναι ακριβές, αλλά να οφείλεται στη φαντασία των συγγραφέων του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία μίας άλλης αγοραπωλησίας, του νησιού Στάτεν, στην οποία συμμετείχε επίσης ο Μίνουιτ, ως αντάλλαγμα δόθηκαν πανωφόρια, κατσαρόλες, τσεκούρια, φτυάρια, βελόνες και άλλα αγαθά.

Σύμφωνα, πάντως, με τους σύγχρονους ερευνητές, οι ιθαγενείς πρέπει να αγνοούσαν την έννοια της μόνιμης ιδιοκτησίας γης, δεδομένου ότι κινούνταν διαρκώς… Δημιουργούσαν καταυλισμούς όπου έβρισκαν τροφή και όταν η εποχή άλλαζε εγκατέλειπαν την περιοχή. Όταν συμφώνησαν στην πώληση του Μανχάταν, στην καλύτερη περίπτωση -λένε οι ιστορικοί- θεώρησαν ότι παραχωρούσαν τα δικαιώματα κυνηγιού και αλιείας στους Ολλανδούς, οι οποίοι με τη σειρά τους κάποια στιγμή θα έφευγαν, όπως έκαναν οι ίδιοι.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/