Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ο Ιταλός οικονομολόγος Vilfredo Pareto (1848-1923) εξέφρασε τη συγκεκριμένη αρχή παρατηρώντας ότι το 80% της γης στην πατρίδα του ανήκε στο 20% του πληθυσμού. Κάτι αντίστοιχο, λοιπόν, συμβαίνει και στις περισσότερες δουλειές.

Είναι εμπειρικά αποδεδειγμένο ότι το 20% των inputs (καταχωρήσεων) αποδίδουν το 80% των outputs (αποτελεσμάτων). Ή για να το πούμε πιο απλά: το 20% των προϊόντων είναι εκείνο το οποίο θα φέρει και το 80% των εσόδων.

«Αν είδα πιο μακριά από άλλους, ήταν επειδή στάθηκα στους ώμους γιγάντων» είχε πει κάποτε ο Νεύτωνας αναφερόμενος στη δική του δημιουργική διαδικασία. Από τότε έχουν περάσει αρκετοί αιώνες και δεν είναι πάντα χρήσιμο να κυνηγάμε την αυθεντικότητα με κάθε κόστος….

Η φράση «Αυθωρεί και παρά χρήμα» χρησιμοποιείται για κάτι που θέλουμε να γίνει ευθύς αμέσως, χωρίς χρονοτριβή. Σημαίνει ευθύς αμέσως, στη στιγμή, πολύ γρήγορα.

Μπροστά από το σπίτι όπου μέναμε στην Κόρινθο κατοικούσε μια φτωχή γυναίκα και ο μοναχογιός της.

Το παιδί ήταν καχεκτικό και ραχιτικό. Πέρασε ένας Βλάχος που έσερνε μια αρκούδα από την αλυσίδα. Έκανε τον γύρο της χώρας με το ζώο του και μάζευε χούφτες τα λεπτά.

Η δύστυχη η γειτόνισσά μας βρήκε αυτό τον άνθρωπο και του έδωσε χρήματα για να πατήσει η αρκούδα πάνω στο σώμα του παιδιού. Αγόρασε έπειτα μερικές τρίχες που διάλεξε η ίδια από την πλάτη του ζώου. Ήλπιζε να φτιάξει ένα φυλαχτό για να ισιώσει το σώμα του γιου της.

Οι Έλληνες της υπαίθρου πιστεύουν στη μαγεία. Κατ’ αυτούς, ο γιατρός είναι ένας μάγος με την άδεια της κυβέρνησης· η ιατρική συνταγή είναι μια συλλογή από λόγια μαγικά. Δεν την πηγαίνουν στον φαρμακοποιό, αλλά τη βουτούν σε βραστό νερό και το πίνουν σαν αφέψημα.

Στο βάθος του μυαλού τους διατηρείται κάποιος παγανισμός. Βλέπει κανείς σε κάποια βρόμικη συνοικία των Αθηνών μία κολόνα, τελευταίο απομεινάρι ενός ναού του Ασκληπιού. Εκείνοι που προσδοκούν να γιατρευτεί ένας άρρωστος παίρνουν μια τρίχα από τα μαλλιά του ή μια κλωστή από τον κνημοδέτη του, δένουν μια μπάλα κερί σε κάθε άκρη και πάνε να την κολλήσουν σε αυτή την κολόνα.

Οι Έλληνες εκείνοι που δεν είναι και τόσο σχολαστικοί σε θέματα εντιμότητας τηρούν πολύ αυστηρά τους κανόνες της Εκκλησίας και υπακούν τυφλά τους παπάδες τους. Όταν μια μητέρα πουλά την κόρη της σε έναν πλούσιο, διευκρινίζει πάντα ότι θα δώσουν τόσα για την κόρη της, τόσα για τους γονείς και τόσα για την Εκκλησία.

Είχα την τιμή να δειπνήσω με έναν δολοφόνο και την ατυχία να τον σκανδαλίσω. Ήμαστε στην Αίγινα και τρώγαμε αρνί κλέφτικο έξω στο ύπαιθρο και εν μέσω Σαρακοστής. Ένας Έλληνας που δεν τον γνωρίζαμε ήρθε και κάθισε μαζί μας, έφαγε το ψωμί μας και τα σύκα μας, ήπιε το κρασί μας και αποχώρησε, αγανακτισμένος από τη συμπεριφορά μας, όταν είχε πια χορτάσει για καλά.

Έμαθα την επομένη ότι ο κατσούφης συνδαιτυμόνας μας κουβαλούσε στη συνείδησή του τον θάνατο ενός ανθρώπου και ότι η δικαιοσύνη τον έψαχνε τόσο προσεκτικά που ποτέ δεν τον έβρισκε, θεωρούσε τον εαυτό του καλύτερο χριστιανό από εμάς.

***

Πηγή:  La Grèce contemporaine – του Εντμόντ Αμπού.

Η νέα ελληνική έκδοση του βιβλίου έχει τον τίτλο «Η Ελλάδα του Οθωνα». Αριστέα Κομνηνέλλη. Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Το βιβλίο εκδίδεται για πρώτη φορά το 1854.

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Πηγή:Stavros Tzimas /ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (12.6.2024): Ευρωεκλογές 2024 – Πώς έφτασε η κυρα-Γαλάτω στην Ευρωβουλή

Η ιστορία της από το ποιμνιοστάσιο στο Κουφόβουνο μέχρι το Στρασβούργο

Από το βράδυ της Κυριακής οι άνθρωποι στον Εβρο ζουν στον πυρετό του μπαϊραμιού και της Γαλάτως. Την Κυριακή 16.6 ξεκινάει το «Πάσχα» των μουσουλμάνων και στην Αλεξανδρούπολη περιμένουν τα καραβάνια των Τούρκων, που αναμένεται να βουλιάξουν την πόλη. Το ενδιαφέρον της κοινωνίας θα μονοπωλούσε η επικείμενη «εισβολή» των Τούρκων επισκεπτών και η τοπική οικονομία θα έψαλλε «ευλογημένοι οι ερχόμενοι», αν δεν είχε ξεπεταχτεί από την κάλπη της Κυριακής ως ευρωβουλευτής μια αόρατη συντοπίτισσά τους, υποψήφια του Βελόπουλου. Η όλη υπόθεση παραπέμπει σε ταινία του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, σε σκηνοθεσία Κυριάκου Βελόπουλου.

Τη γνώριζαν μόνο οι πελάτες στο χασάπικο και κάποιοι γείτονες, έλαβε όμως 51.237 σταυρούς, με κάποιους να κάνουν λόγο για «μεθοδεύσεις Βελόπουλου».

Η Γαλάτεια Αλεξανδράκη εγκαταλείπει μετά τον θάνατο του συζύγου της, τη δεκαετία του ’90, το χωριό Κουφόβουνο στην περιοχή του βόρειου Εβρου, όπου έτρεφε πρόβατα. Παίρνει τα δυο παιδιά της και κατεβαίνει στην Αλεξανδρούπολη όπου ανοίγει μαγαζί με «εντόπια αμνοερίφια». Στην πόλη τη γνώριζαν μέχρι την Κυριακή μόνο οι πελάτες και κάποιοι γείτονες, όχι όμως ως μια δυναμική και δραστήρια γυναίκα που ενδιαφέρεται και ασχολείται με τα κοινά, αλλά ως την καλοσυνάτη κυρα-Τούλα ή Γαλάτω, που διαθέτει στο χασάπικο κρέατα εγγυημένα, «παραγωγής μας». Ώσπου τα μεσάνυχτα της Κυριακής, όταν είχαν ξεκαθαρίσει τα πράγματα ως προς τα πρόσωπα που εκλέγονται στην Ευρωβουλή, έσκασε στον Εβρο η βόμβα από το ψηφοδέλτιο του κ. Βελόπουλου.

Οι πάντες άρχισαν να ψάχνονται. Κανένας δεν είχε δει την 76χρονη να μοιράζει ψηφοδέλτια, να προωθεί την υποψηφιότητά της μέσω τοπικών ΜΜΕ. Οι πιο υποψιασμένοι όμως κάτι άρχισαν να θυμούνται και το σενάριο απέκτησε σασπένς στην τοπική δημόσια σφαίρα. Η ηλικιωμένη κτηνοτρόφος βρέθηκε να είναι στις τελευταίες εθνικές εκλογές στο ψηφοδέλτιο της Ελληνικής Λύσης στην Ανατολική Αττική, όπου χωρίς να πατήσει το πόδι της στην εκλογική της περιφέρεια, όπως λέγεται στον Εβρο, έλαβε 2.151 σταυρούς, 600 λιγότερους από τον βουλευτή του κόμματος που εξελέγη! Οι συζητήσεις για το τι γύρευε να πολιτευτεί στην Αθήνα η κυρία Γαλάτω από το Κουφόβουνο φούντωσαν. Δεν ήταν και μικρό πράγμα: από το ποιμνιοστάσιο στο Κουφόβουνο, παραλίγο στην ελληνική Βουλή και τώρα στο Στρασβούργο. Κάποιοι υποστήριζαν ότι διατηρεί δεσμούς με τον Βελόπουλο, καθώς πολύ κοντινό συγγενικό της πρόσωπο βρίσκεται στο στενό περιβάλλον του, με τον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης να δηλώνει μετά το σούσουρο (ΑΝΤ1) ότι ενεργοποίησε (εργαλειοποίησε) εκλογικά την Αλεξανδράκη, ύστερα από αίτημα των Ελλήνων κτηνοτρόφων.

Μόνο που στην Ανατολική Αττική όπου την κατέβασε υποψήφια δεν έχει κτηνοτρόφους ή έχει ελάχιστους, σε αντίθεση με ομογενείς από την πρώην Σοβιετική Ενωση, που όπως και στον Εβρο αποτελούν μετρήσιμο εκλογικό μέγεθος. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πώς η κυρα-Τούλα, χωρίς να την ξέρει η Αλεξανδρούπολη, ο Εβρος, η Θράκη, η Ελλάδα –ο βουλευτής του κόμματός της στον Εβρο, Πάρις Παπαδάκης, όπως δήλωσε, δεν την έχει δει ποτέ και δεν γνωρίζει καν αν μένει στον Εβρο– συγκέντρωσε 51.237 ψήφους στην κάλπη των ευρωεκλογών και 2.151 στις εθνικές εκλογές;

Δεδομένου ότι η διαρρέουσα εξήγηση, σύμφωνα με την οποία πήρε όλους αυτούς τους σταυρούς ως πρώτη στο ψηφοδέλτιο, μπάζει, τοπικές ιστοσελίδες μιλούν για «μεθοδεύσεις Βελόπουλου και του στενού πυρήνα των συνεργατών του» (evrosnews). Η ίδια, πιεζόμενη και σε αμηχανία βρισκόμενη, περιορίστηκε σε μια δήλωση που έλεγε ότι «ήθελα να προσφέρω». Καθώς το τέλος της «υπόθεσης Γαλάτω» πλησιάζει, αφού σε λίγο θα πρέπει να πάει στις Βρυξέλλες για να ορκιστεί, πολλοί βλέπουν ως πιθανότερο να κλείσει με εθελοντική παραίτηση λόγω ασθενείας, ώστε να προωθηθεί κάποιος εκλεκτός του κ. Βελόπουλου. Όμως, επ’ αυτού εκδηλώνονται ήδη αντιδράσεις σε επίπεδο κοινωνίας, όπου έχει αρχίσει να δημιουργείται κλίμα συμπάθειας για την τέως αόρατη υποψήφια, με αίτημα «να πάει η Γαλάτω στο Στρασβούργο». «Η 76χρονη πρέπει να πάει στην Ευρωβουλή γιατί ο λαός έτσι αποφάσισε. Δεν σηκώνουμε κουβέντα και δικαιολογίες», έγραψε χαρακτηριστικά η ιστοσελίδα thraikinea. Oποιος κι αν είναι ο επίλογος αυτής της υπόθεσης, το βέβαιο είναι ότι μια γυναίκα κτηνοτρόφος έδωσε νόημα στις ευρωεκλογές στον Εβρο, ασχέτως αν υπήρξε προϊόν εσωκομματικής ίντριγκας του προέδρου της Ελληνικής Λύσης.

Ενθυμούμαι ένα περιστατικό κατά την φοίτησή μου στο California State University, Όταν η καθηγήτρια του μαθήματος Εισαγωγή στην Γλωσσολογία παρατήρησε το Ελληνικό μου επίθετο ανάμεσα στα περίπου σαράντα άτομα στο αμφιθέατρο. Αφού με ερώτησε εάν γνωρίζω Ελληνικά και της απήντησα θετικώς, ανακοίνωσε στο υπόλοιπο τμήμα ότι εκτός από εμένα εάν κάποιος άλλος στην αίθουσα γνώριζε την Ελληνική, ο κύριος Τερπάνδρου Ζαχαρίου ήταν ο μονος που θα μπορούσε έχει άμεση πρόσβαση στα έτυμα (αληθινές ρίζες ) των περισσότερων λέξεων.

Πολλοί διαμαρτυρήθηκαν, παρατηρώντας ότι εάν η Ελληνική είναι τόσο εξέχουσα, το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί δεν επικρατεί έναντι της Αγγλικής παγκοσμίως στις ημέρες μας.

Η απάντηση ήταν άμεση: «Εάν αφαιρέσουμε τα Ελληνογεννή λήμματα από κάθε Ευρωπαϊκή γλώσσα, ούτε «τηλέφωνο» θα μπορούσαμε να πούμε.»

Κατόπιν, για να αποδείξει ότι άνευ αναφοράς σε ετυμολογικά λεξικά δεν μπορεί κάποιος να έχει πρόσβαση στα περισσότερα αγγλικά λήμματα, ερώτησε το τμήμα να βρει την ετυμολογική ρίζα των λέξεων clever και smart. Όλοι σπάζαμε τα κεφάλια μας αλλά ουδέν καταλήξαμε σε κάποια απάντηση.

Μετά, απευθυνόμενη σε μένα, μου ζήτησε την αντίστοιχη λέξη Ελληνιστί. «Έξυπνος», απήντησα.

«Μπορείς να μας την αναλύσεις ετυμολογικώς;» ερώτησε.

Δεν το είχα σκεφτεί πριν, αλλά η επιφωτιση ήλθε άμεσα.
«Ένας που βρίσκεται «εκτός ύπνου». Εκ του «Εξω» και «ύπνος».

Η καθηγητρια συνέχισε προσθέτοντας: «Εξ ου και το δικό μας exit και το hypnosis, αγαπητοί μου τάξη…»

Αυτά προ πενηνταετιας εξ Εσπερίας φίλοι μου. Σήμερον, εν Ελλάδι, όχι μόνο ούτε καν αγγίζουμε αυτό το υπερόπλο νοήσεως που λέγεται Ελληνική γλώσσα, αλλά έχουμε και τα Ελληνόφωνα παράσιτα να αμφισβητούν την δύναμη της ως προς την πνευματική ανάπτυξη του συνειδητοποιημένου χρήστη.

Ως εκ τούτων, αναδημοσιεύω:

«Μονάχα στην Ελληνική γλώσσα συναντάμε, το σημαίνον (δηλ. τη λέξη) και το σημαινόμενο (δηλ. την έννοια της λέξεως). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα.
Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο cloud, και το αυτοκίνητο car, από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να είναι και έτσι.
Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πεί «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο.»
Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γη + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποία εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι, συρρικνώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος ως συναίσθημα, σιγά σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» -ελαττώνει σαν ανθρώπους– και μας φθίνει ως και την υγεία μας. Και φυσικά όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει πώς το λέμε; Μα φυσικά «άφθονο».
Έχουμε την λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έρθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι ένα φρούτο ούτε άγουρο ούτε σαπισμένο, και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της.
Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς.
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά).
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη λατινική λέξη για το άγαλμα (που άλλο από λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε σαν λέξη, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο.
Εδω παρατηρείται η τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Επισης μια άλλη σύγκριση. Ο «άνθρωπος στα Ελληνικά ετυμολογείται και ως το ον που κοιτάζει προς τα πάνω (άνω + θρώσκω) ή κατά άλλους, εκ του «ανήρ» και «ωψ». Πόσο σημαντική και συναρπαστική ετυμολογία που μπορεί να αποτελέσει βάση ατελείωτων φιλοσοφικών συζητήσεων. Αντίθετα στα Λατινικά ο άνθρωπος είναι «Homo» που ετυμολογείται από το χώμα. Το ον που κοιτάζει ψηλά στον ουρανό λοιπόν για τους Έλληνες, σκέτο χώμα για τους Λατίνους…»

Κλείνοντας, επειδή πολλοί βραδύνοες επιδιώκουν την απαξίωση της Ελληνικής αναφερόμενοι στην «Ινδοευρωπαϊκή» της προέλευση, θα ήθελα να ειπώ το εξής:
Η «ινδοευρωπαϊκή» θεωρία μπορεί κάλλιστα να υφίσταται, αλλά ουδεμία γλώσσα από αυτές τις «Ινδοευρωπαικες» διαθέτει τα επαναλαμβανόμενα μόρια που συνθέτουν εννοιολογικώς τα Ελληνικά λήμματα. Εξ ου και ο άκρατος δανεισμός από την Ελληνική για να δημιουργηθούν νέες έννοιες όπως «photograph”, telescope, stethoscope κλπ.
Η Ελληνική θυμάται, και όλβιος ο έχων πρόσβαση.

-Παναγιωτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου-

Οι αδύναμοι αρκούνται στο να παίρνουν αποφάσεις, οι ισχυροί, όμως, τις κάνουν πράξη!