Στον Καύκασο, στη Γεωργία, συναντιούνται δύο ποτάμια που δεν αναμειγνύονται: ο λευκός Αραγβί και ο μαύρος Αραγβί. Ο λόγος που δεν αναμειγνύονται οφείλεται στη σύνθεση, την πυκνότητα, τη θερμοκρασία και την υψομετρική διαφορά που αναπτύσσεται μεταξύ τους, η οποία λειτουργεί σαν ένα λεπτό τοίχωμα που αποτρέπει την ανάμειξη.
Πιο νότια, το ποτάμι που σχηματίζεται από τα νερά του Αραγβί του Pshavi και εκείνου του Khevsureti, παίρνει το μοναδικό όνομα Αραγβί και στη συνέχεια εκβάλλει στον ποταμό Μτκβάρι, στην πόλη Μτσχέτα, την αρχαία πρωτεύουσα της Γεωργίας.
Στη Μτσχέτα, από το μοναστήρι Τζβάρι (του Σταυρού), μπορεί κανείς να απολαύσει την πανοραμική θέα των δύο ποταμών που συνδέονται μεταξύ τους.

Ο φόβος είναι ένα από τα πιο δυνατά και καθοριστικά βιώματα του ανθρώπου. Η φιλοσοφία προσπάθησε για αιώνες να χρησιμοποιήσει όλους τους πιθανούς μηχανισμούς για να τιθασεύσει αυτή τη δύναμη που μπορεί να φτάσει το άτομο ακόμη και στην πλήρη παράλυση.

Ο Ουρουγουανός συγγραφέας, Εδουάρδο Γκαλεάνο μύρισε τον φόβο και κατέγραψε μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι βιώνουμε. Ο ψυχαναγκασμός του ελέγχου είναι εδώ και πηγάζει σίγουρα από τον φόβο που τρέφουμε μέσα μας. Όπως έλεγε και ο Αισχύλος στις «Ευμενίδες»: «Μέμνησο μη σε νικάτω φόβος τας φρένας» (Θυμήσου να μην νικήσει ο φόβος το μυαλό).

Εθνική Εβδομάδα Εξυπηρέτησης Πελατών, για 9η χρόνια στη ΜΙΝΕΤΤΑ Ασφαλιστική!

#

.•Εντυπωσιάζει η ένταση και το παθος της αυτοκαταστροφικής διαδικασίας που εξελισσεται.Γιατι συμβαίνει αυτό;
•Από τη στιγμή που ο Κασσελακης μίλησε για «μαύρα ταμεια» στο ΣΥΡΙΖΑ ,επεκτεινόμενος στη Τράπεζα Αττικής και αλλά διηγήματα είχε τελειώσει.Χτυπαγε κάτω από τη ζώνη τον Τσίπρα και τη φρουρά του στην ηθική τους υποσταση.Μονομερώς.Δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό.Υπερεκτιμησε τις δυναμεις του,πέρασε τις κόκκινες γραμμές.Γιατι τα μαύρα ταμεία είναι η πραγματικότητα σε όλο το κομματικό σύστημα και στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά κανείς δεν μιλάει γι αυτό.Ειναι η πιο σκληρή καθολική ομερτά του πολιτικού μας συστήματος.Σιγα μη θέλει ο χορηγός απόδειξη.Αυτα γίνονται με συμφωνίες κυρίων.Αγραφες.Προφορικές.Σε δείπνα,σε σαλόνια,σε απόμερες ταβέρνες.Υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη ότι τα συμφωνηθέντα θα τηρηθούν.Και πάντα τηρούνται.Κρατα με να σε κρατώ.Διαπλοκή ονομάζεται αυτό.Ετσι λειτουργεί το πράγμα σε όλο το σύστημα.Το ξέρουμε όλοι.Και όταν κάτι γίνεται και τσακώνονται στο τέλος τα βρίσκουν.
•Έτσι άρχισε και εξελίσσεται το κατς.Ποιος είσαι εσυ που θα μιλήσεις.Ακόμα δεν βγήκες από το αυγό.Εκπτωτος εδώ και τώρα.Δια συνοπτικών διαδικασιών.Ακομα κι αν εξαφανιστεί όλος ο ΣΥΡΙΖΑ.Αν χρειαστεί θα διαγράψουμε και όσους σε ψήφισαν.Μεχρις εσχάτων,μέχρι τελικής πτώσεως.Προυποθεση συμμετοχής το πόθεν εσχες.Και μετά πρωτοσέλιδο να σε ξεσκίζει.Γκριζες ζώνες.Υπαινιγμοί.Που τα βρήκες τα λεφτά;Εσυ θα μιλήσεις για μας;Εσύ ο θολός ,ο ύποπτος; που κρύβεις τα λεφτά στον Τάιλερ; άντε γεια.Μίλα τώρα για αστακοκαραβα,δάνεια,οφειλές πατρός,πόθεν τα 2 εκ. δείξε το μπανιο σου,την πισίνα σου κάνε εξώδικα.Εσυ θα μας πεις για μαύρα ταμεία;
•Τι βλακεία κι αυτό το εξώδικο.Οταν δίνεις τα στοιχεία τι περιμένεις;Να μείνει μυστικό;μεταξύ μας;
•Κατς.Οι νέοι ίσως δεν ξέρουν τι είναι.Ειναι κάτι μεταξύ πάλης και θεατρικής παράστασης.Ολα τα χτυπήματα επιτρέπονται.Αλλά τα ματς είναι σικέ.Το γνωρίζουν οι θεατές αλλά έχει γοητεία το θέαμα και πήγαιναν.Στη Λεωφόρο τις δεκαετίες του 60 και του 70.Ο Μασιστας,Κουταλιανός,ο Σουγλάκος,ο Τρομάρας και άλλοι σταρ των σικέ αερολαβων και των πτώσεων.

Πάνος Μπιτσαξής

Του Αρχιμ. Θεόφιλου Λεμοντζή Δρ. Θεολογίας

 

Ποια είναι όμως τα κυριότερα μεθοδολογικά και φιλοσοφικά λάθη στα οποία υποπίπτει η Woke κουλτούρα τα οποία ακυρώνουν τόσο την ίδια όσο και το θεωρητικό της οικοδόμημα;

Πρώτον, η Woke κουλτούρα δεν είναι επιστήμη, αλλά είναι ιδεολογία και ως εκ τούτου είναι υποκειμενική κατασκευή έστω και αν οι οπαδοί την  ταυτίζουν με την απόλυτη αλήθεια. Δεν είναι το αποτέλεσμα  απροκατάληπτης έρευνας και μελέτης,  χρήσης ορισμένης επιστημονικής μεθόδου,  αλλά υιοθέτηση   προσωπικών πεποιθήσεων, θεωριών  και απόψεων όπως της Gayle Rubin και της Judith Butler οι οποίες υποστήριζαν  ότι το «αρσενικό» και το «θηλυκό» είναι εξ ολοκλήρου κοινωνικές κατασκευές. Και όταν  έγινε προσπάθεια να αποδειχθεί η εν λόγω θεωρία  επιστημονικά με τα πειράματα που έκανε ο υποστηρικτής  του «κοινωνικού φύλου»,  Νεοζηλανδός  γιατρός  John Money στο Πανεπιστήμιο Τζων Χόπκινς,  κατέρρευσε παταγωδώς.

Ο   John Money έπεισε τους γονείς του μικρού David Reimer να τον μεγαλώσουν σαν κορίτσι, εξαιτίας της καταστροφής του πέους του παιδιού από ιατρικό λάθος όταν ήταν βρέφος,  χωρίς να του πουν ποτέ  ότι γεννήθηκε αγόρι. Συνταγογραφεί στο παιδί, το οποίο μετονομάστηκε σε Μπρέντα, μια ορμονική θεραπεία. Οι γονείς ντύνουν το παιδί με φουστάνια, του χαρίζουν κούκλες, του μιλούν στο θηλυκό γένος. Ο γιατρός θέλει να αποδείξει ότι το φύλο διδάσκεται και δεν είναι βιολογικό,  ότι μόνο η εκπαίδευση κάνει τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται ως άνδρες ή γυναίκες. Όμως η φύση εκδικείται διότι  όταν η  Μπρέντα μπαίνει στην εφηβεία, η φωνή της  γίνεται ανδρική, εξομολογείται ότι έλκεται από τα κορίτσια. Σταματά  τη θεραπεία, καταφεύγει  στο αλκοόλ, γίνεται και πάλι Ντέιβιντ, αποσταθεροποιείται ψυχολογικά και αυτοκτονεί  τελικά το  2004. Γι’ αυτό το τραγικό τέλος ο John Money δεν κάνει καμία δήλωση και βέβαια όλα αυτά αποσιωπούνται και από την Woke κουλτούρα. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα οι Βρετανοί γιατροί και οι  νομοθέτες στη Φλόριντα των Η.Π.Α απαγόρευσαν πια να δίνονται ορμονικά φάρμακα ως αναστολείς εφηβείας σε ανηλίκους που θέλουν να αλλάξουν φύλο.

Δεύτερον, κατά την ανθρωπολογική ερμηνεία που κάνει η Woke κουλτούρα συγχέει, ειδικά στη θεωρία περί φύλου, τη φύση με τη βούληση, την αναγκαιότητα με την ελευθερία. Το να αποδείξουμε  ότι διακρίνεται η φύση από την ελευθερία και τη βούληση δεν χρειάζονται ιδιαίτερα θεωρητικά επιχειρήματα, επειδή η κοινή εμπειρία και η απλή παρατήρηση  το αποδεικνύει. Η ίδια η γέννηση ενός ανθρώπου είναι αποτέλεσμα φύσεως και όχι βούλησης. Κανένας δεν μας ρώτησε εάν θέλουμε, ή πότε θέλουμε να γεννηθούμε ή ποιοι θέλουμε να είναι οι γονείς μας ή ποια χαρακτηριστικά θέλουμε ή ποιο φύλο θέλουμε  να έχουμε  διότι η φύση και η βιολογία επιβάλλει μια αναγκαιότητα και αδήριτη ανάγκη  που υπερβαίνει τη βούληση και την ελευθερία του ανθρώπου. Το σπίτι του, λ.χ. παρατηρεί ο Μ. Αθανάσιος, το κατασκευάζει κανείς αφού πρώτα σκεφτεί και αποφασίσει για το πώς θα γίνει. Τον υιό του όμως δεν μπορεί να τον προσδιορίσει οντολογικά με τη σκέψη και τη βούλησή του, αλλά απλώς τον γεννά «κατά φύσιν» υπακούοντας σε μια αναγκαιότητα της φύσεως. Το ίδιο συμβαίνει και με τα βιολογικά χαρακτηριστικά (κοντός, ψηλός, έγχρωμος, λευκός, κ.ο.κ.) τα οποία δεν είναι δυνατόν να οριστούν ούτε να ακυρωθούν από την σκέψη και τη βούληση. Και το φύλο είναι έκφραση της φύσεως και όχι της βουλήσεως,   το οποίο υπόκειται σε μια αδήριτη αναγκαιότητα και νομοτέλεια και δεν είναι αντικείμενο αυτοπροσδιορισμού όπως νομίζει η  Woke θεωρία.

Τρίτον, η προσπάθεια εξάλειψης  των διακρίσεων, όπως διατείνεται από την Woke ιδεολογία αποβαίνει σε εξάλειψη σε οντολογικό επίπεδο,  όλων των ειδοποιών διαφορών (φύλο, φυλή,  ανατομία, φυσιολογία κ.α.) που  δίνουν ταυτότητα στο ανθρώπινο  πρόσωπο και ταυτόχρονα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Έτσι, π.χ. για  την Woke ιδεολογία δεν είναι σωστή η φράση «γυναίκες με έμμηνο ρύση» αλλά  μόνο «πρόσωπα με έμμηνο ρύση»  (μία ειδοποιός διαφορά που διακρίνει την γυναίκα από τον άντρα είναι η έμμηνος ρύση), ούτε «μητρικό γάλα» αλλά μόνο «γάλα στήθους»  (μία ειδοποιός διαφορά που διακρίνει την μητέρα από τον πατέρα είναι η δυνατότητα θηλασμού), αγνοώντας εσκεμμένως ότι  δεν υπάρχει ούτε «πατρικό γάλα» ούτε «άντρες με έμμηνο ρύση». Εξαλείφοντας η Woke ιδεολογία τις ειδοποιούς διαφορές  οδηγείται σε μια ουσιοκρατία, όπου οι άνθρωποι δεν διακρίνονται ως  ιδιαίτερα πρόσωπα, με ετερότητα χαρακτηριστικών (π.χ. άντρας-γυναίκα, πατέρας-μητέρα, κλπ.),  αλλά αποτελούν αόριστες και απρόσωπες ανθρώπινες ουσίες, ένας «χυλός»,   όπου απαλείφεται η ιδιαιτερότητά  τους, χάριν μιας καταθλιπτικής ισοπεδωτικής ομοιομορφίας,  με σκοπό  να διασωθεί δήθεν μια ισότητα η οποία ναι μεν είναι μαθηματική αλλά δεν είναι οντολογική και κοινωνική. Οι άνθρωποι δεν είμαστε αριθμοί μιας μαθηματικής εξίσωσης που πρέπει να επιτυγχάνεται η μεταξύ τους  ισότητα απαλείφοντας τις ειδοποιούς διαφορές που μας χαρακτηρίζουν ως πρόσωπα αλλά όντα με ξεχωριστή, μοναδική ταυτότητα και ιδιαιτερότητα.

Τέταρτον,  η  θεώρηση και ερμηνεία της ιστορίας, της λογοτεχνίας και εν γένει της πνευματικής παράδοσης του παρελθόντος από την Woke κουλτούρα είναι  αναχρονιστική. Ερμηνεύει το παρελθόν με τα «γυαλιά» του παρόντος, με κριτήρια και δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Έτσι εκδοτικοί οίκοι, υπέρμαχοι της Woke κουλτούρας, επιστρατεύουν λογοκριτές, «αναγνώστες ευαισθησίας» όπως ονομάζονται, που αναλαμβάνουν την προσαρμογή των λογοτεχνικών έργων στις επιταγές της νέας συμπεριληπτικής γλώσσας, ακτιβιστές για το κλίμα επιτίθενται συμβολικά σε έργο του Βαν Γκόνγκ,  ο Καραγάτσης, ο Μολιέρος και ο Γκαίτε εξοβελίζονται, μνημεία και αγάλματα καταστρέφονται και πανεπιστημιακοί ενοχοποιούν την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα για τη διάδοση της δουλείας, των εθνικών διακρίσεων, τον ρατσισμό και  την αποικιοκρατία. Το να αποδίδονται τα αρνητικά του σύγχρονου πολιτισμού μας στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους  και Λατίνους είναι σαν να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι ο εφευρέτης του αυτοκινήτου ευθύνεται για τα δυστυχήματα που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, ο εφευρέτης του αεροπλάνου για τα αντίστοιχα αεροπορικά, κ.ο.κ. Άραγε, ποια σχέση μπορεί να έχει η αρχαία ελληνική φιλοσοφία με την απληστία και την ακόρεστη δίψα για πλούτο των συγχρόνων αποικιοκρατών; Δεν υπάρχει ουδεμία αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα σε αυτά τα γεγονότα και μεγέθη και η αιτιώδης σύνδεσή τους είναι τόσο  αντιεπιστημονική όσο και  αναχρονιστική. Το κάθε λογοτεχνικό έργο, το κάθε  ιστορικό γεγονός, το κάθε πολιτισμικό γεγονός, πρέπει να ερμηνεύεται αυστηρά μέσα στο κοινωνικοϊστορικό περιβάλλον που το γέννησε, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής που το εξέθρεψε και η ερμηνεία οφείλει να είναι πολυπαραγοντική, πολυδιάστατη  και απαλλαγμένη από ιδεολογικές προκαταλήψεις και στερεότυπα.

Πηγή:πεμπτουσία



…..Αύριο πάλι, είναι ενδιαφέρον πώς λέμε αντίο κάθε μέρα της ζωής μας, λέμε και ακούμε, αύριο πάλι, και αναπόφευκτα μια από αυτές τις μέρες θα είναι η τελευταία για κάποιον, ή το άτομο στο οποίο το είπαμε δεν θα υπάρχει πια, ή εμείς που το είπαμε δεν θα υπάρχουμε πια…..

Ζοζέ Σαραμάγκου.

«…κάθε άνθρωπος είναι μια προσωπική ύπαρξη που μπορεί να υποστασιάσει τη ζωή ως αγάπη, δηλαδή ως ελευθερία από τους περιορισμούς της κτιστής του φύσης, ως ελευθερία από κάθε αναγκαιότητα – όπως και ο άκτιστος Θεός».

Χρ. Γιανναράς, «Ανθρωπολογικές προϋποθέσεις», Σύναξη, τ. 2, Άνοιξη 1982, σ. 40.