Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ο «ασεβής» Ντάριο Φο, ο Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, με την καυστική του σάτιρα σ΄ αυτό το απόσπασμα διαπερνά τους κοινωνικούς κανόνες.

Ο Ντάριο Φο αμφισβητεί την έννοια της ιδιοκτησίας αλλά κυρίως της έννοιά της, πέραν των υλικών αγαθών. Αμφισβητεί την επιβολή ελέγχου και τη δυναμική της εξουσίας που διέπει την κοινωνία. Ο Φο μπορεί να μην κυριολεκτεί με το ακόλουθο απόφθεγμα: «Ακριβαίνετε εσείς τα πράγματα; Ε, κι εμείς, λοιπόν, δεν τα πληρώνουμε, τα απαλλοτριώνουμε» όμως δείχνει την πλήρη συγκρουσιακή του σχέση με όλα τα καταπιεστικά συστήματα που φιμώνουν τον άνθρωπο.

Μια ωραία παρέα από Ιντεραμερικαν:στα δεξιά ο αείμνηστος Γιώργος Φωτόπουλος και στα αριστερά οι αείμνηστοι Γιώργος Ψαρράς και Μάριος Βιτσεντζάτος

Σε πρώτο πλάνο το χωριό Κόκκινος

Ευχαριστώ Άρη!

Άγγελος Πέππας απο τους πρωτοπόρους του έτοιμου σκυροδέματος στην χώρα μας από την Πάνακτο Δεβενοχωρίων

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κάθε ολοκληρωμένη μονάδα του περίφημου Jeep, αποθηκευόταν και μεταφερόταν αποσυναρμολογημένη σε ξύλινα κουτιά για γρήγορη συναρμολόγηση στο πεδίο της μάχης.
Αυτή η μέθοδος αποθήκευσης εξασφάλιζε την άφιξη των οχημάτων σε ακέραια κατάσταση.

Το Jeep αναπτύχθηκε το 1941 από την Willys-Overland Motors για να καλύψει τις ανάγκες του αμερικανικού στρατού.
Με τετρακίνητο στιβαρό σχεδιασμό, το Willys MB και η εκδοχή του που παραγόταν από την Ford, το GPW, είχε καταστεί απαραίτητο για τις στρατιωτικές μεταφορές.

Μετά τον πόλεμο, η Willys άρχισε να κατασκευάζει πολιτικές εκδόσεις, οι οποίες εξελίχθηκαν στη μάρκα Jeep που γνωρίζουμε σήμερα.

Το όνομα “Jeep” πιθανότατα προέρχεται από την προφορά των γραμμάτων “GP” General Purpose (Γενικού Σκοπού), που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή του οχήματος.
Μια άλλη θεωρία υποδηλώνει ότι το όνομα μπορεί να εμπνεύστηκε από τον χαρακτήρα “Ευγένιος το τζιπ” από τα κόμικς του Ποπάι.

Το όνομα Jeep παραμένει εμβληματικό σύμβολο της off-road κατηγορίας.

* Νικολά Γκομέζ Ντάβιλα, 1913-1994

Αθόρυβος συγγραφέας που έζησε για λίγο στο Παρίσι, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στη Μπογκοτά δημιουργώντας μια ιδιωτική βιβλιοθήκη με 30.000 τόμους και εκδίδοντας βιβλία σε ελάχιστα αντίτυπα. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του αποτελείται από αφορισμούς (“escolios“) και αποσπασματικές σημειώσεις.
Προς το τέλος της ζωής του, τη δεκαετία του ΄80, κέρδισε την αναγνώριση, κυρίως μέσα από γερμανικές μεταφράσεις του έργου του. Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ενδιαφέροντες πολιτικούς στοχαστές του 20ου αιώνα

Ένας εύστοχος αφορισμός του είναι:

Η κοινωνία του μέλλοντος: σκλαβιά χωρίς αφέντες.