
Στο κονάκι του Στράτου


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.




Κατάβαση από την κορυφή Πυργάρι στην βόρεια Πάρνηθα!








Ζωοδόχου Πηγής στο οροπέδιο Τσιγκουρατίου .
Όσοι πιστοί προσέλθετε..

Ένα ακόμη βιβλίο από τα παλιά της βιβλιοθήκης μου (1977).
Όταν η εξέγερση γίνεται σύστημα και πιστό αντίγραφο αυτού που ήθελε να ανατρέψει..
Το «Αντεπανάσταση και Εξέγερση» του Marcuse δεν μιλά μόνο για επαναστάσεις.
Μιλά για κάτι πιο ύπουλο:
πώς κάθε εξέγερση κινδυνεύει να απορροφηθεί, να εξημερωθεί, να γίνει μέρος του ίδιου του συστήματος που θέλησε να ανατρέψει.
Σ’ έναν κόσμο όπου η αντίσταση γίνεται μόδα
και η αμφισβήτηση προϊόν,
το ερώτημα παραμένει ενοχλητικά επίκαιρο:
Μπορεί η εξέγερση να μείνει ζωντανή ή είναι καταδικασμένη να μετατραπεί σε «αντεπανάσταση»;



Μια μικρή μαργαρίτα ξεπροβάλλει ανάμεσα στις άγριες πέτρες τις φθαρμένες από την πολυκαιρία..
Και όμως στέκεται όρθια.
Δεν έχει χώμα, δεν έχει άνεση, δεν έχει «συνθήκες». Έχει μόνο επιμονή.
Αν το δεις λίγο πιο βαθιά, είναι μια εικόνα σχεδόν συμβολική:
η ζωή δεν ζητά το τέλειο περιβάλλον· ζητά μια χαραμάδα.
Κι εκεί σε μια σχισμή ανθίζει!