Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν, δεν έχει να κάνει ούτε με το πυρηνικό του πρόγραμμα, ούτε με το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων, ούτε (και πολύ περισσότερο) με την “απελευθέρωση” του ιρανικού λαού από ένα απολυταρχικό – θεοκρατικό καθεστώς. (Ιστορικά, ειδικά αυτό το τελευταίο, ουδέποτε αποτέλεσε επαρκή λόγο για να επέμβουν σε μια τρίτη χώρα οι δυνάμεις της Δύσης).
Αν τα δύο πρώτα ήταν τα πραγματικά διακυβεύματα, διπλωματική λύση θα βρισκόταν (οι Ιρανοί μάλιστα – μετά την επίθεση που δέχτηκαν – διατείνονται ότι ήταν κοντά στην επίτευξη συμφωνίας).
Το θέμα είναι καθαρά γεωπολιτικό και σχετίζεται με την απόφαση των ΗΠΑ να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να περάσουν σε στοχευμένη δράση, για να ανακόψουν την “προέλαση” της Κίνας σε όλα τα μέτωπα, (οικονομίας, τεχνολογίας πολεμικής και μη, ενέργειας, πρώτων υλών, διακρατικών εμπορικών συμφωνιών κλπ), προσπαθώντας έτσι ν’ αποτρέψουν το σοβαρό ενδεχόμενο να τους στερήσει μέσα στην επόμενη 10ετία την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Οι συμφωνίες του Παναμά με την Κίνα (που αφορούσαν το καθεστώς της Διώρυγας) ήταν οι πρώτες που πετάχτηκαν στο καλάθι (μετά την ανάληψη της Προεδρίας από τον Trump).
Η Βενεζουέλα – λόγω εγγύτητας με τις ΗΠΑ – ήταν η (εύκολη) συνέχεια. Η ροή πετρελαίου προς την Κίνα κόπηκε.
Το καθεστώς της Κούβας – χωρίς το πετρέλαιο της Βενεζουέλας – θα καταρρεύσει, χωρίς να πέσει τουφεκιά…
Όσον αφορά τη Γροιλανδία, στήσανε ένα show, και στο τέλος θα πάρουν τις συμφωνίες που θέλουν, χωρίς ακρότητες…
Η περίπτωση του Ιράν είναι πιο σύνθετη.
Προφανώς, γιατί και οι Κινέζοι (και δευτερευόντως οι Ρώσοι) δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια…
Τους είναι και πιο εύκολο άλλωστε, λόγω της γειτνίασης…
Έχουν αντιληφθεί και αυτοί τί διακυβεύεται, καθώς και το πλάνο των ΗΠΑ να τους αποδυναμώσουν αποστερώντας τους από τους περιφερειακούς τους συμμάχους.
Οδεύουμε λοιπόν προς μία “Ουκρανία Νο 2” με αντεστραμένους τους ρόλους…
Βέβαια, εδώ θα πρέπει να συνυπολογιστεί και ο μεγαλύτερος οικονομικός αντίκτυπος : από τον Περσικό Κόλπο και τα στενά του Ορμούζ διέρχεται το 20% των παγκόσμιων αποθεμάτων σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται σε αυξήσεις τιμών και συνακόλουθες παγκόσμιες πληθωριστικές πιέσεις, αν η σύγκρουση βαλτώσει…
Και ένα tip για να πάρει ο κ. Μπιτσατξής τη ρεβάνς : Ένα μεγάλο μέρος της ιρανικής ηγεσίας έχει ήδη εξοντωθεί. Αν όσοι απομένουν, αφήσουν τους “εγωισμούς” και κάτσουν γρήγορα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (με τη σωστή θεματολογία αυτή τη φορά), το τέλος των συγκρούσεων είναι ορατό. “Γρήγορα” σημαίνει πριν ξοδέψουν όλο το απόθεμα σε πυραύλους και drones, και πριν γίνει αντιληπτό ότι παρά τον όγκο των εκτοξεύσεων, η ζημιά που μπορούν να προκαλέσουν δεν έχει αποφασιστική σημασία (σε σχέση με το μεγαλύτερο γεωπολιτικό διακύβευμα που προαναφέραμε) (ΣΗΜ : Αυτό το δεύτερο θα εξαρτηθεί και από το βαθμό που είναι διατεθειμένοι να τους βοηθήσουν οι Κινέζοι, οι οποίοι σαφώς διαθέτουν πιο προηγμένα βαλλιστικά προγράμματα, που μπορούν να κάνουν τη ζημιά).
Βασικός κανόνας μιας επιτυχούς διαπραγμάτευσης είναι να έχεις να βάλεις κάτι στο τραπέζι.
Αν προσέλθεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σε λάθος timing, κινδυνεύεις, όταν σηκωθείς, να σου λείπουν τα παντελόνια….(πιθανόν και τα σώβρακα).
Καλή υπομονή !
Γ.Λ.
