Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Αν θέλεις να είσαι σπουδαίος άνθρωπος, πρέπει να κάνεις το λόγο σου μια δεύτερη θρησκεία και να κρατιέσαι πάνω του σαν να βρίσκεται σ’ αυτόν όλη η τιμή σου.
Ονορε ντε Μπαλζάκ
Η ιδιοφυία του Μπαλζάκ έγκειται στην ικανότητά του να αποστάζει το μέγεθος της πολυπλοκότητας της ζωής σε προτάσεις που μοιάζουν απλές.
Κύπρος συνάντηση με τον πρόεδρο Γ. Βασιλείου.
Όταν μιλάμε για πολυτέλεια, λίγα πράγματα αποπνέουν την αίσθηση της σπανιότητας και της υψηλής κοινωνικής θέσης όσο ένα μπουκάλι από τα πιο ακριβά και συλλεκτικά κρασιά. Ορισμένα από τα πιο ακριβά κόκκινα κρασιά στον κόσμο ξεχωρίζουν για την περιορισμένη παραγωγή τους, την ιστορική τους σημασία και την αξεπέραστη ποιότητά τους.
Ακολουθούν κάποια από τα πιο ακριβά κόκκινα κρασιά που έχουν πουληθεί ποτέ, αποδεικνύοντας την αξία τους στην αγορά του οίνου υψηλής κατηγορίας.
Το συγκεκριμένο κρασί από τη φημισμένη Domaine Leroy της Βουργουνδίας αποτελεί ένα από τα ακριβότερα κρασιά στον κόσμο. Είναι γνωστό για τα περίπλοκα αρώματα και την πλούσια γεύση του, καθιστώντας το ένα από τα πιο περιζήτητα κρασιά από τους συλλέκτες.
Πρόκειται για το απόλυτο σύμβολο πολυτελούς κρασιού, με την ποιότητα του Pinot Noir από τη Βουργουνδία να φτάνει σε αξεπέραστα επίπεδα. Το Domaine de la Romanée-Conti είναι σημείο αναφοράς για κάθε συλλέκτη κρασιών.
To Cheval Blanc 1947 είναι από τα πιο ακριβά κρασιά από την περιοχή του Σαιντ Εμιλιόν. Η σπανιότητα και η αξία του το καθιστούν ανεκτίμητο για τους λάτρεις του καλού κρασιού.
Το Penfolds Grange 1951 είναι ένα σπάνιο κόκκινο κρασί που παράχθηκε στην Αυστραλία σε περιορισμένο αριθμό φιαλών. Πουλήθηκε το 2021 για 142.000 δολάρια, καταγράφοντας μια από τις υψηλότερες τιμές που έχει πιάσει αυστραλιανό κρασί.
Ένα από τα πιο ιστορικά κρασιά του Μπορντό, το Lafite Rothschild του 1869 έσπασε τα ρεκόρ το 2010 όταν πουλήθηκε για 233.972 δολάρια. Η ηλικία και η καταγωγή του αυξάνουν την αξία του, το καθιστούν ένα από τα πιο περιζήτητα κρασιά
Αυτό το κρασί από τη Βουργουνδία είναι γνωστό για την εξαιρετική του ποιότητα και την τελειότητα στη δημιουργία του. Μερικές φιάλες του έχουν φτάσει τα 136.000 δολάρια στην αγορά.
Το Penfolds Ampoule είναι ένα έργο τέχνης που δημιουργήθηκε ως περιορισμένη έκδοση το 2012. Η φιάλη του είναι χειροποίητη και το κρασί μέσα της προέρχεται από την κορυφή της αυστραλιανής παραγωγής.
© Steve Lupton / Getty Images / Ideal Image
Η τιμή αυτών των κρασιών δεν είναι τυχαία, καθώς κάθε φιάλη εκφράζει τη σπανιότητα, την τεχνική των παραγωγών και την παλαιότητα του προϊόντος. Κρασιά όπως το Château Lafite Rothschild από το 1869 ή το Penfolds Grange Hermitage 1951 είναι αναγνωρισμένα για την εξαιρετική ποιότητά τους που βελτιώνεται με την πάροδο των χρόνων.
Αυτά τα κρασιά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία λόγω της περιορισμένης παραγωγής τους και της ιστορικής τους σημασίας. Για πολλούς συλλέκτες, η απόκτηση ενός μπουκαλιού από αυτές τις σοδειές δεν αφορά μόνο την απόλαυση, αλλά και την επένδυση σε ένα αντικείμενο με ιστορική αξία.
Με την αύξηση της ζήτησης για σπάνια και πολυτελή προϊόντα, η αγορά του ακριβότερου κρασιού συνεχώς εξελίσσεται. Πλέον, τα κρασιά υψηλής αξίας θεωρούνται επενδύσεις εξίσου με άλλους πολύτιμους πόρους, όπως τα έργα τέχνης και οι πολύτιμοι λίθοι.
Αναμφίβολα, ο κόσμος των σπανίων και ακριβών κρασιών προσφέρει μοναδικές ευκαιρίες για τους γευσιγνώστες και συλλέκτες που αναζητούν τη θαυμάσια συνύπαρξη ποιότητας, ιστορίας και πολυτέλειας.
Λογικοί είναι αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον εαυτό τους στον κόσμο. Παράλογοι, αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον κόσμο στον εαυτό τους. Γι’ αυτό, το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από τους παράλογους!
Τζορτζ Μπέρναρντ Σω.
Τζορτζ Μπέρναρντ Σο γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1856 και μεγάλωσε σε μια ατμόσφαιρα «ευγενικής φτώχειας», καθώς ο πατέρας του τυπικά άνηκε σε γενιά «ευγενών». Απέκτησε ευρεία γνώση της μουσικής, της τέχνης και της λογοτεχνίας ως αποτέλεσμα της επιρροής της μητέρας του και των επισκέψεών του στην Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας. Το 1876, αποφάσισε να γίνει συγγραφέας και πήγε να ζήσει στο Λονδίνο. Ωστόσο, η πρώτη του συγγραφική απόπειρα απέτυχε. Το ίδιο και τα επόμενα τέσσερα μυθιστορήματά του, τα οποία επίσης απορρίφθηκαν από τους εκδοτικούς οίκους.
Υστερα από όλα αυτά, τη δεκαετία του 1880, ο Σο θα άλλαζε προσανατολισμούς. Διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη Fabian Society, μια μεσοαστική σοσιαλιστική ομάδα η οποία επεδίωκε τον μετασχηματισμό της αγγλικής κοινωνίας μέσω της «διείσδυσης» στην πνευματική και πολιτική ζωής της χώρας. Το 1885, ο επίδοξος συγγραφέας θα ξεκινούσε τη δημοσιογραφική του καριέρα, η οποία αφορούσε από κριτικές βιβλίων μέχρι μουσικές στήλες. Ωστόσο, ξεχώρισε για τις κριτικές θεάτρου στη Saturday Review. Αυτές θα αποτελούσαν και το έναυσμα για τη συγγραφή των δικών του θεατρικών έργων.
Το 1897 παρουσιάστηκε η Κάντιντα, της οποίας η επιτυχημένη παραγωγή ενθάρρυνε τους H. Granville-Barker και J.E. Vedrenne να δημιουργήσουν μια συνεργασία που οδήγησε σε μια σειρά από λαμπρές παραγωγές. Ωστόσο, το άγχος της συγγραφής των θεατρικών αυτών έργων, ενώ η κριτική και πολιτική του δράση συνεχιζόταν αμείωτη, θα επηρέαζε την υγεία του για ένα μικρό διάστημα.
Η επόμενη συλλογή θεατρικών έργων του Σο παρουσιάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει το Καίσαρ και Κλεοπάτρα, που αποτελεί ίσως το πρώτο σημαντικό έργο του. Ο Σο συνέχισε να εξερευνά τη θρησκευτική συνείδηση και να επισημαίνει τη συνενοχή της κοινωνίας στα δικά της κακά. Το 1913, παρουσίασε το έργο Πυγμαλίων, ένα διδακτικό δράμα που ταυτόχρονα σχολίαζε τα ταξικά χαρακτηριστικά της αγγλικής κοινωνίας. Το συγκεκριμένο έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1938, κερδίζοντας Οσκαρ σεναρίου, ενώ μία ακόμη προσαρμογή του αποτελεί το ιδιαίτερα δημοφιλές μιούζικαλ Ωραία μου Κυρία.
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε ορόσημο για τον θεατρικό συγγραφέα. Σταμάτησε να γράφει θεατρικά έργα, δημοσιεύοντας το αμφιλεγόμενο φυλλάδιο, «Κοινή Λογική για τον Πόλεμο», το οποίο αποκαλούσε τη Μεγάλη Βρετανία και τους συμμάχους της εξίσου υπαίτιους με τους Γερμανούς.
Για να μην περιέλθει και πάλι στη φτώχεια, κάτι που φοβόταν, σύντομα ο Σο θα ξεκινούσε εκ νέου τη συγγραφή θεατρικών έργων. Η αγιοποίηση της Ιωάννας της Λορραίνης το 1920 θα οδηγούσε στη συγγραφή του αριστουργήματος Αγία Ιωάννα, το 1923, που του απέφερε την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1925, αν και ο ίδιος αρνήθηκε το βραβείο.
Στα μεταγενέστερα έργα του, ενέτεινε τις εξερευνήσεις του σε τραγικοκωμικούς και μη ρεαλιστικούς συμβολισμούς. Εργάστηκε στη συλλογή του «1930-8» και στο πολιτικό φυλλάδιο «Οδηγός της ευφυούς γυναίκας στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό». Στη συνέχεια, μέσα στις δεκαετίες 1930 και 1940, θα έγραφε ακόμα κάποια έργα, αλλά δευτερεύουσας σημασίας.
Πολλές φορές υπήρξε αυθάδης και ασεβής, όμως πάντα χρησιμοποίησε την εξυπνάδα του για να καταφέρει να παραμείνει στη δημοσιότητα. Εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και έχοντας χάσει τη γυναίκα του, εγκατέλειψε το Λονδίνο και απομακρύνθηκε στο εξοχικό του στο Χερτφορντσάιρ, όπου και τελικά πέθανε το 1950.
