Συντάκτης: Kostas Bertsias

1970 ο βετεράνος (Κουνάβης -Στρατής Νίκος) στο πρώτο του ράλι Ακρόπολις με τον συνοδηγό του . Ο βετεράνος είναι στα δεξιά, ηλικία τότε 29 ετών

Πνευματική παρέα: το αδιανόητο τίποτα του Στέλιου Ράμφου

Ορεινή Δωρίδα το χωριό Κόκκινος

Θανάσης Φαρμάκης και Λεωνίδας Τσιφτσής

Καλώς τον κύριο Καθηγητή!

Η μνήμη ως γέφυρα και η προσευχή ως δρόμος σε μια μέρα όπου ο χρόνος σταματά για να αγκαλιάσει αυτούς που έφυγαν.

Υπάρχουν Σάββατα που το φως τους είναι διαφορετικό. Δεν είναι ούτε γιορτινό ούτε πένθιμο· είναι βαθύ. Σαν να στέκεται ο χρόνος για λίγο και να δίνει χώρο στη μνήμη. Το Ψυχοσάββατο δεν είναι απλώς μια τελετουργική υποχρέωση· είναι ένας σιωπηλός διάλογος ανάμεσα στους ζωντανούς και σ’ εκείνους που προηγήθηκαν.

Στο ημίφως του ναού ή πλάι στα μνήματα, τα ονόματα διαβάζονται ένα-ένα. Δεν είναι λέξεις· είναι ιστορίες. Είναι πατέρες που μόχθησαν, μητέρες που αγρύπνησαν, φίλοι που γέλασαν δυνατά και έφυγαν ήσυχα, είναι άνθρωποι που άφησαν το αποτύπωμα τους άλλοι θετικό και άλλοι αρνητικό· ο καθένας με πώς βίωσε τον κόσμο τούτο των ζωντανών Κάθε όνομα είναι μια μικρή αναλαμπή αιωνιότητας. Και ανάμεσα στα γνώριμα ονόματα, μια προσευχή υψώνεται και για εκείνους που δεν έχουν πια κανέναν να τους θυμηθεί. Για τους άγνωστους, τους ξενιτεμένους, όσους χάθηκαν στη μοναξιά του χρόνου και όσους, οι πολλοί, έχουν λησμονηθεί με το πέραμα των χρόνων. Μια πράξη απόλυτου σεβασμού που αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα.

Το σιτάρι στα κόλλυβα — απλό, ταπεινό — κρύβει μέσα του όλη τη θεολογία της ελπίδας. Πέφτει στη γη, χάνεται, και όμως καρποφορεί. Έτσι και ο άνθρωπος. Δίπλα του, το αναμμένο κερί τρεμοπαίζει, συμβολίζοντας το φως που νικά το σκοτάδι. Η Ορθόδοξη πίστη δεν αρνείται τον πόνο του αποχωρισμού· τον μεταμορφώνει σε προσδοκία. Δεν μιλά για τέλος, αλλά για πέρασμα.

Στα ορεινά χωριά — εκεί όπου η μνήμη έχει ακόμη ρίζες βαθιές — το Ψυχοσάββατο μοιάζει με σύναξη γενεών. Σαν να κατεβαίνουν για λίγο οι παλιοί στο πεζούλι της αυλής της εκκλησίας να σταθούν δίπλα μας, να μας δουν. Όχι ως αόρατοι -αθέατοι , αλλά ως παρουσία -αόρατη και ζωντανή συνάμα μέσα στην προσευχή.

Το Ψυχοσάββατο μάς θυμίζει κάτι που η καθημερινότητα μάς κλέβει: ότι δεν είμαστε μόνοι στον χρόνο. Κουβαλάμε πίσω μας ρίζες, και μπροστά μας υπόσχεση. Η μνήμη γίνεται γέφυρα και η προσευχή γίνεται δρόμος. Και τότε, μέσα στη ηρεμία ναού, καταλαβαίνεις πως πριν από σένα προηγήθηκαν δισεκατομμύρια όμοιοι σου και θα επακολουθήσουν δισεκατομμύρια και το εγώ σου μετριάζεται…

Ρίσκο χωρίς αυταπάτες δοκίμιο

(Λα Ροσφουκώ – Μακιαβέλι – Εκκλησιαστής – Ντυράν)

Το ρίσκο είναι από τα λίγα πράγματα που κολακεύουν τον άνθρωπο περισσότερο απ’ όσο τον αποκαλύπτουν. Του δίνουν την αίσθηση της υπέρβασης, της ελευθερίας, της ρήξης με το ασφαλές. Κι όμως, αν το κοιτάξει κανείς χωρίς ρομαντισμό, θα δει ότι πολύ συχνά δεν είναι παρά ένας καθρέφτης του εγώ.

Ο Φρανσουα ντε Λα Ροσφουκω μας προσγειώνει απότομα: πίσω από τις περισσότερες τολμηρές πράξεις δεν κρύβεται η αρετή, αλλά η φιλαυτία. Δεν ρισκάρουμε επειδή είμαστε γενναίοι· ρισκάρουμε επειδή δεν αντέχουμε να φαινόμαστε μικροί. Το ρίσκο, λέει ουσιαστικά, είναι συχνά μια πράξη αυτοεπιβεβαίωσης μεταμφιεσμένη σε ηθικό θάρρος.

Ο Νικολο Μακιαβέλι πηγαίνει το συλλογισμό ένα βήμα παραπέρα, στον χώρο της εξουσίας. Εκεί το ρίσκο δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Ο ηγεμόνας που δεν ρισκάρει χάνει την πρωτοβουλία· εκείνος που ρισκάρει απερίσκεπτα χάνει το κράτος. Η τόλμη, για τον Μακιαβέλι, δεν είναι αρετή από μόνη της· αξία αποκτά μόνο όταν υποτάσσεται στη φρόνηση. Το ρίσκο δεν κρίνεται από την πρόθεση, αλλά από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα, στην πολιτική, είναι αμείλικτο.

Πολύ πριν απ’ αυτούς, ο Εκκλησιαστής είχε θέσει το πιο σκληρό πλαίσιο:

«Καιρός παντί πράγματι».

Υπάρχει καιρός του φυτεύειν και καιρός του εκτιλλάν. Όχι κάθε ρίσκο είναι πρόοδος και όχι κάθε αναμονή δειλία. Η σοφία δεν βρίσκεται στην τόλμη αυτή καθαυτή, αλλά στη διάκριση του καιρού. Το μεγαλύτερο σφάλμα δεν είναι ο φόβος — είναι το λάθος timing.

Ο Will Durant , συνοψίζοντας αιώνες ιστορίας, παρατηρεί ότι οι πολιτισμοί δεν καταρρέουν επειδή ρίσκαραν πολύ, αλλά επειδή έπαψαν να καταλαβαίνουν γιατί ρισκάρουν. Όταν η τόλμη αποκόπτεται από την αυτογνωσία και η εξουσία από την ευθύνη, το ρίσκο γίνεται συνήθεια — και η συνήθεια τύφλωση.

Έτσι, το ρίσκο χωρίς αυταπάτες είναι κάτι σπάνιο και απαιτητικό. Προϋποθέτει:

τη διαύγεια του Λα Ροσφουκώ, να αναγνωρίζεις τα κίνητρά σου, τη ψυχρότητα του Μακιαβέλι, να μετράς συνέπειες, τη σοφία του χρόνου του Εκκλησιαστή, και την ιστορική ταπεινότητα του Ντυράν, να ξέρεις ότι κανένα ρίσκο δεν είναι πρωτόγνωρο.

Το αληθινό ρίσκο δεν φωνάζει, δεν επιδεικνύεται και δεν ζητά επιβεβαίωση. Παίρνεται συνειδητά , με επίγνωση ότι μπορεί να αποτύχει — και με την ωριμότητα να αντέξει αυτή την αποτυχία. Όλα τα άλλα είναι αυταπάτη μεταμφιεσμένη σε θάρρος.

2011: Αγία Παρασκευή Σκούρτων. Τα αδέλφια Ευθυμία σύζυγος Γεωργίου Μπερτσιά και Γεώργιος Κοράκης

Γεννήθηκαν και έζησαν σε δύσκολα χρόνια.. οι γονείς τους Νικόλαος και Βασιλική απέκτησαν 10 παιδιά πέθαναν τα 8, η παιδική θνησιμότητα στην κορύφωση της ..

Η περασμένη Δευτέρα στη Μελβούρνη ήταν ημέρα εκπλήξεων για όσους παραβρέθηκαν στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας.

Η μεγαλύτερη;

Η ομιλία του Enver Erdogan, εκπροσώπου της κυβέρνησης της Βικτώριας.
Η αντίδραση του κοινού όταν τον κάλεσε στο βήμα η παρουσιάστρια Ελένη Κάπαλου ήταν ψυχρή, σχεδόν παγωμένη.

Και ποιός να μην σκεφτεί τον πρόεδρο της Τουρκίας, Tayyip Erdoğan, που συχνά πυκνά γίνεται… φόβος και τρόμος για την Ελλάδα;

Όμως ο Enver Erdogan είχε άλλα σχέδια.

Μέσα σε λίγα λεπτά, το ακροατήριο ανακάλυψε έναν άνθρωπο διαφορετικό από ό,τι περίμενε. Χρησιμοποιούσε ελληνικές λέξεις με άνεση και εξήγησε ότι τις έμαθε στο ελληνικό σχολείο Alphington Grammar, όπου και φοίτησε.

Κουρδικής καταγωγής, μίλησε για τους γονείς του από τη Μεσοποταμία— μια περιοχή με ελληνικό όνομα, όπως ο ίδιος τόνισε, που σήμερα ταυτίζεται κυρίως με το Ιράκ — προσθέτοντας μια νότα ιστορικής γοητείας.

Το σημείο-κλειδί ήρθε όταν αναφέρθηκε στον Ξενοφώντα Ζολώτα και τις διάσημες ομιλίες του, όπου ο τότε διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδος είχε χρησιμοποιήσει Αγγλικά γεμάτα… ελληνικές λέξεις, για να δείξει τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας.

Ο κ. Erdogan υπενθύμισε ότι η Ελληνική δεν είναι μόνο η γλώσσα του χθες, αλλά και μια ζωντανή πηγή γνώσης που διαμορφώνει τον επιστημονικό, φιλοσοφικό και λογοτεχνικό λόγο σε όλο τον δυτικό κόσμο.

Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Βικτώριας ολοκλήρωσε την ομιλία του κερδίζοντας θερμό χειροκρότημα από το ακροατήριο. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, Βασίλης Παπαστεργιάδης, τον χαρακτήρισε «καλό φίλο», υπενθυμίζοντας παράλληλα τη σχέση του με την ελληνική εκπαίδευση στο Alphington Grammar.

Ο Enver Erdogan υπηρετεί την κυβέρνηση της Βικτώριας από το 2022, έχοντας αναλάβει τα χαρτοφυλάκια Καζίνο, Τυχερών Παιχνιδιών και Ρύθμισης Αλκοόλ, Νεανικής Δικαιοσύνης και άλλα. Μέλος του Εργατικού Κόμματος, εκπροσωπεί την Northern Metropolitan Region στην πολιτειακή γερουσία από το 2019, όταν παραιτήθηκε ο ομογενής Philip Dalidakis.

Σπούδασε Οικονομικά και Νομική στο Πανεπιστήμιο La Trobe και πριν ασχοληθεί με την πολιτική εργαζόταν ως δικηγόρος, εκπροσωπώντας εργαζόμενους που υπέστησαν τραυματισμούς.

Σήμερα, θεωρεί βασικές προτεραιότητες την πρόσβαση στην εκπαίδευση, τα ασφαλή και προσιτά μέσα μεταφοράς και τον δίκαιο μισθό. Είναι ο πρώτος βουλευτής στην Αυστραλία με κουρδική καταγωγή — και ταυτόχρονα ένας αληθινός… πρεσβευτής της ελληνικής γλώσσας, όπως απέδειξε στη Μελβούρνη.

Αν και κάποιοι στο κοινό ενδεχομένως τον αντιμετώπισαν με προκατάληψη λόγω του ονόματός του, στο τέλος της εκδήλωσης τον χειροκρότησαν θερμά.

Πηγή:neoskosmos.com