Γράφει ο Κώστας Κάπος

Όπως ίσως γνωρίζετε, δεν δήλωσα ποτέ «Τραμπικός» και δεν χόρεψα το YMCA στην ορκωμοσία του, για πολλούς και διάφορους λόγους, αν και αγαπάω τον Αμερικανικό λαό με όλες τις ιδιαιτερότητές του, μια και για 8 χρόνια οι ΗΠΑ ήταν το σπίτι μου και μου έδωσε μια πολύ καλή εκπαίδευση.

Σε πρώτη ανάγνωση, λοιπόν, ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης και πολιτικός, είμαι βέβαιος ότι σοκαρίστηκε με τον καθόλου διπλωματικό τρόπο που ο Αντιπρόεδρος J.D. Vance (εκφράζοντας την πολιτική του Donald) μίλησε στη διάσκεψη για την Ασφάλεια της Ευρώπης.

Βλέπετε, έχουμε μάθει να επικοινωνούμε τις διπλωματικές μας απόψεις διανθισμένες με πολύ «μπλιμπλίκι» και διφορούμενα νοήματα, ενώ στην ουσία πρέπει να δεχτούμε ότι η Ευρωπαϊκή Νομενκλατούρα αποτελείται αυτή τη στιγμή, είτε από λογιστές που κοιτάνε το στενό εθνικό και οικονομικό τους συμφέρον, είτε από υπέρμαχους της Woke ατζέντας, που θεωρούν απόλυτα φυσιολογική την δημογραφική, θρησκευτική και κοινωνική αλλοίωση της Ευρώπης.

Και τι μας είπε ο Vance, στην ουσία, παραβλέποντας τον καθόλου διπλωματικό του τρόπο;

1. Ότι ως Κοινωνίες έχουμε αφήσει την παράνομη μετανάστευση να γίνει ένα ανεξέλεγκτο πρόβλημα που απειλεί την εσωτερική μας ασφάλεια.
2. Ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του Ευρωπαϊκού πληθυσμού ζει σε μία μακάρια χαύνωση, περιμένοντας τις ΗΠΑ να προστατέψει τις δικές μας πατρίδες, ενώ το κύριο μέλημά μας έχει γίνει το να πουλάμε στις διεθνείς αγορές. Και ως Έλληνες, γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο έτοιμη είναι η Ευρώπη να προστατέψει τα σύνορά μας, που αποτελούν και δικά της σύνορα.
3. Ότι ως κοινωνίες δεν έχουμε τη ζωντάνια και τη φιλοδοξία να πρωτοστατήσουμε στις κατακλυσμιαίες αλλαγές που έρχονται από τις εξελίξεις της Τεχνολογίας και μάλιστα από χώρες που ελέγχονται από ανελεύθερα και δικτατορικά καθεστώτα, όπως η Κίνα.
4. Ότι έχουμε υιοθετήσει έναν αριθμό κοινωνικών συμβάσεων μέσω του άκρατου Δικαιωματισμού, που με τον καιρό γίνονται όλο και πιο αυθαίρετες και καταπιεστικές, τόσο στους Ευρωπαίους πολίτες, όσο και στις παρακαταθήκες που κερδίσαμε μετά από 300 χρόνια πολέμων, αγώνων και διαφωτισμού.
5. Ότι τα συστημικά κόμματα της Ευρώπης απορρίπτουν συλλήβδην οποιαδήποτε άλλη φωνή, έχοντας προκαθορίσει τις πορείες των Κοινωνιών τους μέσα από μια Δικαιωματιστική ατζέντα που καμία σχέση δεν έχει με τις ιδεολογικές ζυμώσεις μέσα σε αυτές.

Δεν μπορώ λοιπόν να ισχυριστώ με το χέρι στην καρδιά ότι είχε άδικο σε όλα αυτά, ακόμα κι αν η διπλωματική του επιδεξιότητα είναι νηπιακή.

Αυτό που βλέπουμε, είναι έναν Πρόεδρο Τράμπ, αποφασισμένο να κόψει πολλούς Γόρδιους Δεσμούς, ανεξάρτητα από τις όποιες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, προσφέροντας ίσως και μια δικαιολογία στους διάφορους τοπικούς ηγέτες (όπως ο Ζελένσκι) να αποδεχθούν λύσεις, που διαφορετικά θα τους χαρακτήριζαν «προδότες».

Έτσι, ας μην εκπλαγούμε εάν δούμε στο κοντινό μέλλον να μπαίνουν στο τραπέζι λύσεις συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο (υπό τη σκέπη Αμερικανικών εταιρειών), ή διαχωρισμού της Κύπρου σε 2 ανεξάρτητα κράτη, με τρόπο που κανένας Έλληνας πολιτικός ηγέτης δεν θα μπορεί να αντικρούσει.

Αυτές οι πιθανές εξελίξεις στη γεωπολιτική σκακιέρα, καθιστούν τη συμμαχία μας με το Ισραήλ και (δευτερευόντως) την Αίγυπτο ακόμα πιο σημαντικές και πολύτιμες.

Ο νέος σερίφης μπορεί να φέρει σωτήριες ή καταστροφικές αλλαγές στα επόμενα χρόνια. Προσδεθείτε και μην καπνίζετε….

Κώστας Κάπος

Οι λεγόμενοι φίλοι-ψέμα βρίσκονται εκεί έξω και καλό είναι να τους καταλάβεις πριν να είναι πολύ αργά.

ΝΙΚΗ ΜΠΑΚΟΥΛΗ

Όχι ότι με ρώτησες, αλλά θα σου πω ότι κατόπιν ώριμης σκέψεως αποφάσισα ότι η μόνη περιουσία που έχω στη ζωή μου είναι οι φίλοι μου. Οι άνθρωποι που έχω επιλέξει να είναι στη ζωή μου. Τους νιώθω ως οικογένεια μου, αφού αυτό που μάς δένει είναι η ανιδιοτελής αγάπη.

Δεν ξέρω αν έχεις παρατηρήσει, αλλά ανθρώπους που να είναι δίπλα σου στη λύπη σου βρίσκεις εύκολα. Ανθρώπους που να χαίρονται με τη χαρά σου, not so many. Είναι η ανθρώπινη φύση που έχει τα θεματάκια της, είμαστε κι εμείς που μεγαλώνουμε χωρίς να μπαίνουμε στη διαδικασία να μάθουμε από τα λάθη μας και να κάνουμε τη ζωή μας πιο ουσιαστική. Και κάπως έτσι, σαρανταρίζουμε και συνεχίζουμε να κλαίμε χαμένες φιλίες. Αν είναι φίλοι-ψέμα, τότε δεν είναι απώλεια, αλλά δώρο.

Τι είναι οι φίλοι-ψέμα

Οι φίλοι-ψέμα είναι ατομιστές, χειριστικοί και ανειλικρινείς προς εσένα. Αυτό που τους νοιάζει είναι τι μπορείς να κάνεις για αυτούς. Δεν νοιάζονται για εσένα -αν και κάνουν κάποια πράγματα για να θολώσουν τα νερά. Εννοώ δεν σε εκμεταλλεύονται απροκάλυπτα. Για αυτό δυσκολεύεσαι να τους καταλάβεις, πριν να είναι αργά. Πριν τη μεγάλη προδοσία.

Ακολουθούν 7 πράγματα που κάνουν μόνοι οι φίλοι-ψέμα, σύμφωνα με το Psych2Go, κοινότητα που δημιουργεί περιεχόμενο ψυχικής υγείας και ψυχολογίας.

Μιλούν για εσένα πίσω από την πλάτη σου

Ας το παραδεχθούμε: όλοι έχει τύχει να πούμε μια, δυο, άντε τρεις κουβέντες για έναν φίλο πίσω από την πλάτη του. Κυρίως αν έχει προηγηθεί διένεξη. Μετά μάς περνάει ο θυμός και επανερχόμαστε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις: τους λόγους που έχουμε επιλέξει να είναι αυτός ο άνθρωπος στη ζωή μας. Οι φίλοι-ψέμα σε κουτσομπολεύουν πάντα, όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Διαδίδουν φήμες που σε αφορούν και αποκαλύπτουν τα μυστικά σου. Ανεξάρτητα από το πόσο ζουμερά είναι ή πόσο δημοφιλείς θα γίνουν αν τα μοιράσουν. Ο πραγματικός φίλος δεν ρισκάρει ποτέ τις φιλίες του και δεν εξευτελίζει τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεται.

Σε προδίδουν με χαρακτηριστική άνεση

Όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα, οι φίλοι-ψέμα σε κάνουν αποδιοπομπαίο τράγο, δίχως να το σκεφτούν ιδιαίτερα. Σου χρεώνουν το φταίξιμο, για να σώσουν την πάρτη τους. Δεν εγγυώνται για εσένα, δεν σε υπερασπίζονται και δεν δείχνουν ιχνοστοιχείο πίστης, αν κάποιος σε πληγώσει ή σε μειώσει. Η αλήθεια είναι ότι δεν πιστεύουν πως εσύ ή η φιλία σας αξίζει να ρισκάρουν οτιδήποτε τους αφορά.

Ακυρώνουν συνέχεια τα πλάνα σας

Επένδυσες πολλές ώρες για να σχεδιάσεις ένα ταξίδι που είχες προγραμματίσει να κάνεις με τον φίλο σου, πριν σου πει τελευταία στιγμή πως δεν μπορεί να έλθει μαζί σου. Κανόνισες να πας μαζί του για μπάσκετ, αλλά δεν εμφανίστηκε, μολονότι του έστειλες 2-3 μηνύματα για να του θυμίσεις το ραντεβού. Γενικά, δεν κρατάει το λόγο του και σιγά-σιγά καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να βασίζεσαι πάνω του.

Σε αποκλείουν από τα δικά τους πλάνα

Μήπως ο φίλος σου ξέχασε (για πολλοστή φορά) να σου πει να πάτε μαζί σε ένα πάρτι; Λυπάμαι, αλλά αν σε έχει κάνει να νιώθεις αποκλεισμένος από ομαδικές δραστηριότητες, δεν είναι φίλος. Είναι φίλος-ψέμα.

Σου τηλεφωνούν μόνο όταν θέλουν κάτι

Σκέψου λίγο αν η πρωτοβουλία της επικοινωνίας με τον φίλο σου είναι ισότιμη ή αν είσαι εσύ ο μόνος που στέλνει μηνύματα και παίρνει τηλέφωνα -εκτός και αν εκείνος θέλει να σου ζητήσει μια χάρη, να τον βοηθήσεις με κάτι. Οι φίλοι-ψέμα δεν έχουν κάποιο άγχος να εμφανιστούν για να σου ζητήσουν κάτι, εβδομάδες μετά την τελευταία σας επικοινωνία. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να σε ρωτήσουν πώς είσαι. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να σε χρησιμοποιήσουν για να λύσουν το πρόβλημα τους. Μόλις τους δώσεις ό,τι χρειάζονται, εξαφανίζονται και πάλι.

Δεν είσαι σίγουρος αν σου κάνουν κοπλιμέντα ή σε προσβάλουν

Σου έχει πει φίλος «περιέργως τα πήγες πολύ καλά» ή «σήμερα δείχνεις πολύ καλύτερος από ό,τι συνήθως» ή «αυτό που έκανες ήταν καλύτερο από ό,τι περίμενα από εσένα»; Σου έχω νέα: όταν δεν μπορείς να καταλάβεις αν κάτι που σου λένε είναι κομπλιμέντο ή προσβολή, είναι προσβολή. Και ο φίλος είναι φίλος-ψέμα και στάζει χολή, κεκαλυμμένα. Δεν κάνει χιούμορ.

Μιλούν μόνο για τον εαυτό τους

Πηγαίνεις για έναν καφέ με τον φίλο σου και δεν προλαβαίνεις να σταυρώσεις λέξη. Τον ακούς να μιλάει ακατάπαυστα για τα προβλήματα του, την καθημερινότητα του και ό,τι άλλο τον απασχολεί, χωρίς το παραμικρό διάλειμμα για να σε ρωτήσει έστω τι κάνεις -αν είσαι καλά, αν σε απασχολεί κάτι. Κάθε φορά που τολμάς να πεις μια κουβέντα, δεν σε αφήνει. Και αν επιμείνεις, δεν σου δίνει την παραμικρή προσοχή. Οι φίλοι-ψέμα είναι εγωκεντρικοί και δεν δίνουν δεκάρα για εσένα και όσα έχεις να πεις.

ΝΙΚΗ ΜΠΑΚΟΥΛΗ

Φρόντισε να είσαι ο εαυτός σου. Όλοι οι άλλοι είναι πιασμένοι…

• Γιάννης Τσαρούχης

Τα «δωμάτια δι’ οικογενείας» της πρωτεύουσας, που μετατρέπονταν σε ερωτικές φωλιές 

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Ζευγαράκι της εποχής του Μεσοπολέμου.

Εξευγενισμένα τα σύγχρονα λεξικά παρουσιάζουν τη λέξη σεπαρέ, από το γαλλικό séparé, ως τον απομονωμένο χώρο σε κέντρο διασκέδασης όπου οι πελάτες χρειάζονται να μείνουν μόνοι μεταξύ τους. Δηλαδή έναν χώρο που προσφέρει ιδιωτικότητα.

Στα χρόνια του Mεσοπολέμου μια πινακίδα διευκρίνιζε περισσότερο τα πράγματα. «Δωμάτια δ’ οικογενείας» τα αποκαλούσαν και τέτοια δωμάτια διέθεταν όλα τα εξοχικά κέντρα.

Τη δεκαετία 1930 το σύστημα του σεπαρέ, που ήταν διαδεδομένο σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, στην Αθήνα είχε λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Από το Μετς, την Κολοκυνθού και τον Βοτανικό έως τα Φάληρα, την Αλυσίδα και τους Αμπελόκηπους, ακόμη και κάτω από την Ακρόπολη υπήρχαν τα περίφημα «Δωμάτια δι’ οικογενείας».

Τα σεπαρέ έκαναν χρυσές δουλειές και γι’ αυτό είχαν εξαπλωθεί τόσο ραγδαία. Οι πελάτες κατέβαλαν αδιαμαρτύρητα τον λογαριασμό αφού τους παρεχόταν ασφαλής ερωτική στέγη. Βεβαίως η ζωή στα σεπαρέ δεν ήταν… ανέμελη. Πλήθος επεισοδίων, άλλοτε σοβαρών και άλλοτε όχι, έβλεπαν το φως της δημοσιότητας.

Ο «εξαφανισθείς εβδομηκοντούτις γέρων» που βρέθηκε στο σεπαρέ εξοχικού κέντρου, όπως η άπιστη που… πάτησε το στεφάνι της, ο έγγαμος που παρέσυρε τη γειτόνισσά του ή ο λωποδυτάκος που ξάφριζε τα ζευγαράκια όσο ήταν απασχολημένα με τις περιπτύξεις τους. Οι πρόχειρες ξύλινες κατασκευές ήταν συνήθως πίσω από τα καταστήματα.

Πολλά εξ αυτών ήταν περίφημα στην εποχή τους. Ίσως δε το πιο διάσημο λόγω της εγγύτητάς του με το κέντρο της πόλης να ήταν το «Στάδιον» στην περιοχή του Αρδηττού. Συγκεκριμένα, στο ύψος της οδού Ηρώδου του Αττικού εκεί όπου παλαιότερα στεγαζόταν ο «Καραγκιόζης» του Μόλλα.

Στην πραγματικότητα ήταν ένα κινηματοθέατρο, το οποίο όμως αργούσε και οι χώροι του -τα παλαιά καμαρίνια του- είχαν μεταβληθεί, στις αρχές του 1930, σε σεπαρέ.  Θεωρούνταν μάλιστα η ερωτική φωλιά της εποχής. Στα σεπαρέ του κατέφευγαν τα ερωτευμένα ζευγαράκια εξασφαλίζοντας την απόλυτη ησυχία τους αντί γενικής εισόδου 18 δραχμών. Πρώτα έπιναν τον καφέ τους στο διπλανό καφενείο του Κ. Παπασπύρου και ακολουθούσαν τα περαιτέρω.

Διέθετε ένδεκα τέτοια διαμερισματάκια, τα οποία νοίκιαζε νομιμότατα ο καφετζής και παλαιότερα χρησιμοποιούνταν και ως καμαρίνια ηθοποιών. Ήταν καταλλήλως διασκευασμένα και προστατευμένα από το κρύο και τα περίεργα μάτια και ήταν μονίμως κατειλημμένα[1].

Ό,τι απέμεινε από το «Στάδιον» μετά την πυρκαγιά.

Ασύλληπτες σκηνές μετά τη φωτιά στο λαοφιλές «Στάδιον»

Στις 28 Μαρτίου 1933 και ενώ επτά σεπαρέ φιλοξενούσαν επτά νέους και ισάριθμες τρυφερές υπάρξεις, ξέσπασε ξαφνικά πυρκαγιά και οι φλόγες έζωσαν το συγκρότημα των μικρών σεπαρέ. Το θέαμα που αντίκρισαν, όσοι έτρεξαν πρώτοι στο σημείο αλλά και τα αστυνομικά όργανα που έφθασαν εντωμεταξύ, ήταν πρωτοφανές και μοναδικό στην ιστορία της πρωτεύουσας.

Φαίνεται ότι το πυρ εκδηλώθηκε πρώτα στη σκηνή του κινηματοθεάτρου και αφού την αποτέφρωσε μεταδόθηκε στην αποθήκη όπου φυλάσσονταν περισσότερα από χίλια καθίσματα. Στη συνέχεια απλώθηκε στα μικρά διαμερίσματα. Γυμνά ή ημίγυμνα κοριτσόπουλα και νεαροί έτρεχαν αλλόφρονες προσπαθώντας να φύγουν από τον κλοιό της φωτιάς. Άλλοι πρόλαβαν να πάρουν τα ρούχα τους και να ντυθούν γρήγορα σε κάποια γωνιά, αλλά υπήρχαν κι εκείνοι που έχασαν τα υπάρχοντά τους και προστατεύτηκαν από το κρύο και τα αδηφάγα μάτια του κοινού ρίχνοντας πάνω τους τραπεζομάντηλα και ότι άλλο τους πρόσφερε το προσωπικό του μαγαζιού.

Το 3ο Αστυνομικό Τμήμα που ανέλαβε τις ανακρίσεις δεν μπορούσε να βρει εστία εμπρησμού. Άλλοι είπαν πως κάποιος εγκαταλελειμμένος εραστής έβαλε το μπουρλότο, άλλοι πως ήταν κάποιος σύζυγος, ενώ ορισμένοι θρησκευόμενοι υποστήριξαν «ο Θεός βρέθηκε στην ανάγκη να… ρίξη φωτιά και να τα κάψη…»[2]!

Ο Μήτσος Δειλινός έγραψε ίσως το πιο εύστοχο σχόλιο. Επισήμαινε πως ο έρωτας δεν μπορούσε να βρει ησυχία πουθενά. Τον κυνηγούσαν η αστυνομία, ο σύζυγος, ο αδελφός με το πιστόλι, ο εξάδελφος, ο ερωμένος αλλά τον… καταδίωκε και η πυρκαγιά[3].

Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα «Δημοκρατία», 26 Σεπτεμβρίου 2019

Πηγή: τα αθηναϊκά