Συντάκτης: Kostas Bertsias

•Ξέρω πως θα στενοχωρήσω πολλούς,εμπλεους οργής,φίλους μου ,με κοινούς αγώνες.Τι να κάνω όμως..δεν μπορώ να βλέπω να πηγαίνει σύννεφο ο συλλογικός πολιτικός αυτοκτονικός ιδεασμός.
Ενα πράγμα συνέχει την δημοκρατική αντιπολίτευση.Ενα και μόνο πράγμα τη συνεγείρει.Κατα τα λοιπά ο πολιτικός της λόγος είναι από ανύπαρκτος έως ρηχός.Δεν περνάει ούτε τις πατούσες.Κι ας προσπαθεί μόνος cow boy ο φίλος μου ο Παύλος Γερουλάνος.Ποιο είναι αυτό;
•Οαντιμητσοτακισμός.Τυφλός,απολίτικος,αδιέξοδος.Ακουω στο back stage της πιατσας τους θυμωμένους που δεν δέχονται κουβέντα.Δικτατωρ,διεφθαρμένος,αλαζόνας,αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης,ολετηρας ,κουλης.Ο υπεύθυνος για όλα τα επί της γης δεινά.
•Πείθει αυτός ο λόγος;Ναι πολλούς.Ακουνε με προσοχή τον Ανδρουλάκη και τον Φάμελο και ψηφίζουν Λατινοπουλου και Βελόπουλο.Μετα πάθους και δίκαιας οργής.
•Όταν σε πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δημοσκοπεισαι στην καταλληλότητα για πρωθυπουργία στο 7% που πας ρε Καραμήτρο με τον αντιμητσοτακισμο;Είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσεις ότι είναι άλλα τα ζητούμενα και άλλα τα διακυβεύματα;Ότι ο Μητσοτάκης άγει τον 6ο χρόνο πρωθυπουργίας σχεδόν απερίσπαστος και ξέρει να πλέει ανάμεσα στις διάφορες συμπληγάδες ενώ εμείς σπάμε τα μούτρα μας;Οτι χωρίς κυβερνησιμοτητα η εικόνα δεν θα αλλάξει;Οτι ο Μητσοτάκης δεν είναι τελικά ότι χειρότερο έχει δει η χώρα και αυτο ειναι πασιφανές και ουδείς εχέφρων αστός κόπτεται να φύγει αν δεν έχει αξιόπιστη εναλλακτική σε πρόσωπα αλλά και αριθμούς;Πόσο χρειάζεται να γίνει αυτό κατανοητό;Η κατακερματισμένη κεντροαριστερά αθροίζει δημοσκοπικά 35%.Στη πολιτική δεν λειτουργεί με αυτοματισμό το άθροισμα.Μπορει να είναι μικρότερο με φθίνουσα τάση αλλά και περισσότερο με πολλαπλασιαστική τάση.Εξαρταται από το βαθμό αξιοπιστίας.Η δε αξιοπιστία δύσκολα κερδίζεται και εύκολα χάνεται.
•Εν προκειμένω όμως ακόμα κι η Νέα Αριστερά και η συνιστώσα Ομπρέλα με δημοσκοπικό ποσοστό 1,3%,με στελέχη υπουργαρες της πρώτη φορά Αριστεράς,επιδιώκει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.Τρικυμια εν κρανίω.
Το δε ΠΑΣΟΚ την γοητεία του αυτόνομου δρόμου.Που πας ρε Καραμήτρο.Λες και το θέμα μας είναι αν θάναι ο Μητσοτάκης ή ο Δένδιας και οι Σαμαρικοι της προόδου και της δημιουργίας.
•Ο αντιμητσοτακισμός δεν είναι ιδεολογία σύντροφοι μου καλοί.Ειναι μια σαχλαμάρα.Ειναι απολίτικη στάση.Για τα μπάζα;Οχι ακριβώς.Για την ενίσχυση της αντί μητσοτακικής υπερδεξιας.Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο.Οσο επαγγελλόμαστε την αστάθεια,όσο αδυνατούμε να συνεννοηθούμε,όσο το τι θέλουμε είναι θολό και απροσδιόριστο τόσο θα τρίβουμε τα μάτια μας με τις δημοσκοπήσεις.Αφροδιτη Πρωθυπουργός.

Πάνος Μπιτσαξής

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΩΝ ΠΑΘΩΝ από τον Κώστα Κάπο.

Έχουμε πει πάρα πολλά για τους κάθε λογής “εργολάβους” και πόσο ζημίωσαν τη χώρα με τις πρακτικές τους, τις υπερκοστολογήσεις τους και τις κακοτεχνίες τους. Πολλοί ρήτορες της Αριστεράς έφτασαν στο σημείο να τους κατηγορήσουν ακόμα και για τα 10 χρόνια ύφεσης που βιώσαμε και κοντέψαμε να πέσουμε στα βράχια.

Ας το πάρουμε λοιπόν ανάποδα, για μια φορά, γιατί στα νιάτα μου υπήρξα κι εγώ Εργολάβος Δημοσίων Έργων και εργάστηκα και για Ελληνικές και Ξένες μεγάλες εταιρείες του κλάδου, από διευθυντικές θέσεις.

Δεν μπορώ να σας πω τι γινόταν το 1960 που γεννήθηκα, αλλά από το 1980 και μετά, το “άρμεγμα του εργολάβου” είχε γίνει το Εθνικό σπορ των περισσοτέρων αρμοδίων υπαλλήλων (όχι όλων, έχω συναντήσει τίμιους ΔΥ ακόμα και μέσα σε Πολεοδομίες).

Με λίγα λόγια, ο μέσος ΔΥ που ήταν επιφορτισμένος με την επίβλεψη ή την έγκριση της πληρωμής ενός έργου, όχι απλά ήλπιζε, αλλά απαιτούσε πολλές φορές δυσβάσταχτα ποσά από τον εργολάβο, ιδίως όταν αυτός ήταν “μικρός” και χωρίς πολιτικές διασυνδέσεις να τον προστατεύουν. Έτσι, ένα 20% αυτών που πληρωνόταν στο τέλος ο κάθε εργολάβος κατέληγε στις τσέπες κάποιων κυρίων, κάτω από το τραπέζι.

Τι μπορούσε να κάνει λοιπόν ο ιδιώτης απέναντι στο πανίσχυρο Δημόσιο;

1. Να προσφύγει δικαστικά. Τις περισσότερες φορές δικαιωνόταν, γιατί το Δημόσιο δεν μπορούσε να προστατέψει τον εαυτό του από κάποιον που ήξερε τη Νομοθεσία. Όμως αυτό μπορεί να έπαιρνε 5-6 χρόνια, με τεράστιες δικαστικές δαπάνες και ως τότε ο Εργολάβος να έχει καταστραφεί.
2. Να λαδώσει αυτούς που έπρεπε, για να του εγκρίνουν κάποιες “αφανείς εργασίες” και κάποια “έργα-σκούπα”, ώστε να μπορέσει να βγάλει τη χασούρα που είχε από την “μεγαλόθυμη” βοήθεια που λάμβανε από τους επιβλέποντες. Γιατί νομίζετε ότι κάποιος μηχανικός πήγαινε να δουλέψει σε Δημόσια Υπηρεσία, με το 1/3 των αποδοχών που θα είχε στον Ιδιωτικό Τομέα, τότε που “δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα”;
3. Η τρίτη επιλογή του Εργολάβου θα ήταν να πεθάνει και οι αγαπημένες τους ασθένειες διαχρονικά υπήρξαν το έλκος, το έμφραγμα, το εγκεφαλικό και ο καρκίνος.

Εγώ ο ίδιος, εκτελώντας ένα μεγάλο έργο οπτικών ινών του ΟΤΕ και έχοντας μπει μέσα 95 εκατομμύρια δρχ. από αβλεψίες και κακούς υπολογισμούς του Οργανισμού, για να πάρω το 1/3 από τα 180 εκατομμύρια που ζητούσα ως αποζημίωση για να ξεχρεώσω Τράπεζες (επιτόκιο 36%) και τοκογλύφους (επιτόκιο 6% μηνιαίως), έδωσα τα περισσότερα σε απλωμένα χέρια, από το επίπεδο του Γενικού Διευθυντή, μέχρι το επίπεδο του αποθηκάριου που μας παρέδιδε τα καλώδια. Ήμουν 34 ετών και αυτό το έργο μου προξένησε μόνιμο πρόβλημα στην υγεία μου.

Αργότερα, ως διευθυντικό στέλεχος μεγάλων και ισχυρών εταιρειών, έβλεπα δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια να αλλάζουν χέρια, με κάποιους πολιτικούς και ΔΥ να γίνονται πλούσιοι, ενώ οι εταιρείες παρέπαιαν και κόντευαν να φουντάρουν.

Αυτά θυμάμαι, όταν ακούω κάποιον αριστερό βλαμμένο να μιλάει συλλήβδην απαξιωτικά για “τους εργολάβους τους απατεώνες”, θεωρώντας τους υπεύθυνους για την κατάντια της χώρας και αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πολιτικούς και τους “λειτουργούς” του Δημοσίου που κόστισαν στο Κράτος τα πολλαπλάσια από οποιαδήποτε “ρεμούλα” κάποιου εργολάβου.

Ένα πραγματικό “Ποθεν Έσχες” σε όλα αυτά τα κωθώνια θα μας έδιναν πολλά στοιχεία για το ποιοι οδήγησαν τη χώρα στα βράχια. Αν δεν υπήρχαν οι εργολάβοι, θα τους είχαν εφεύρει αυτοί για να πλουτίσουν.

Κώστας Κάπος

 

πέντε οι απόντες..

Λέξεις με ενδιαφέρουσα αρχαία προέλευση: ἅμμα – ματίζω ~

Το ρ. “ματίζω” σημαίνει «προεκτείνω (ύφασμα, ξύλο κ.λπ.), αυξάνω το μήκος του με προσθήκη από το ίδιο υλικό» (π.χ. πήρα ύφασμα, για να ματίσω το στρίφωμα τού φορέματος)

Προέρχεται από το ελληνιστ. “ἁμματίζω” «δένω, συνδέω» < αρχ. “ἅμμα” «κόμπος, δεσμός» < ἅπτω.

---

Βασίλης ΚΑΛΤΣΑΣ και Δημήτρης Κοντομηνάς

Ο κόσμος χωρίζεται σε δύο τάξεις: αυτούς που πιστεύουν το απίστευτο και αυτούς που κατορθώνουν το ακατόρθωτο!!