Συντάκτης: Kostas Bertsias

Διαπίστωσα ότι είναι πιο εύκολο να πείθεις ένα πλήθος παρά ένα μεμονωμένο άνθρωπο.

[  Μπενίτο Μουσσολίνι, 1883-1945 ]

Δημήτρης Κανελλόπουλος
Ασέληνος Έρως

Πάλι ξύπνησα νυχτιάτικα αλλά χωρίς την αγωνία και τον ιδρώ, της προηγούμενης φοράς. Το ίδιο όνειρο! Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί. Να δείτε το ίδιο όνειρο ή τη συνέχεια ενός ονείρου, από εκεί που σας είχε εγκαταλείψει, ένα άλλο βράδυ. Απόψε είδα τη συνέχεια, εκείνου του ονείρου, που με είχε αφήσει, όπως ακριβώς ένα σίριαλ της τηλεόρασης, με μια γεύση τόσο γλυκιά, ώστε προς στιγμήν είχα πει μέσα μου “όχι ρε γαμωτο γιατί;”. Και η γεύση αυτή, γίνεται γλυκιά αναμονή, μέχρι την άλλη μέρα, την ίδια ώρα που θα αρχίσει να κυλά το τρέιλερ αρχικά, με τη σύνδεση των προηγούμενων και μετά η συνέχεια, που συμπληρώνει την ιστορία με αργές δόσεις.
Ήμουν βέβαιος, ότι εκείνη τη νύχτα, δεν ήμουν εκεί που με τοποθετούσε ο σκηνοθέτης του ονείρου. Θυμόμουν ακριβώς που ήμουν. Ήταν πρωτοχρονιά του 1975 και θυμόμουν που ήμουν και με ποιους. Ρεβεγιόν σε ένα σπίτι στο Αιγάλεω. Γεμάτο φοιτητές και φοιτήτριες που σπούδαζαν στην Ιταλία, με τραγούδια επαναστατικά και ιστορίες ακαταλαβίστικες, της έντασης των γεγονότων του δικού τους μικρόκοσμου, που μου ήταν ξένος. Ακούγονταν τραγούδια όπως το Αβάντι πόπολο ή το Παντιέρα Ρόσα … Ήμουν εκεί συνοδεύοντας δυο συντρόφισσες, που σπούδαζαν στην Ιταλία, μαζί με όλη αυτή την θορυβώδη παρέα. Καθόμουν αδιάφορος σε μια γωνιά κι έπινα ένα ποτήρι ουισκι. Δεν πέρασε πολύ ώρα και η Ανθή είπε:
“Βαρέθηκα, δε φεύγουμε;”
“Κι εγώ” είπε η Ρούλα, πάμε σπίτι σου να συνεχίσουμε οι τρεις μας.. “.
Η ώρα ήταν 12 και μισή. Μπήκαμε σε ένα ταξί και πήγαμε στην οδό Μιστριώτη, στα Πατήσια. Στο σπίτι της Ανθής. Εκεί συνεχίσαμε με ποτό κι ύστερα κοιμηθήκαμε και οι τρεις μας στο ίδιο κρεβάτι.
Ο σκηνοθέτης του αποψινού ονείρου, με τοποθέτησε σε άλλο πλάνο εκείνη τη βραδιά. Αλήθεια ποιός είναι ο σκηνοθέτης των ονείρων και με ποιο δικαίωμα μας τοποθετεί σε σκηνές διαφορετικές από την πραγματικότητα; Εγώ γνωρίζω πού ήμουν εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του 1975. Ακριβώς! Γνωρίζω ότι προσπαθούσα καιρό, και το είχα πετύχει, να σβήσω μια ιστορία, πίνοντας και κάνοντας τώρα, με δύο κορίτσια στο ίδιο κρεβάτι. Τώρα αυτός τί ήθελε, μετά από 46 χρόνια, να με ταράξει, βάζοντάς με σε μια ιστορία που είχε τελειώσει οριστικά και την είχα ξεχάσει; “Λόγοι Δικαιοσύνης”, άκουσα να λέει η φωνή του, δίνοντας μία απάντηση λες και τον ρώτησα. Μα σε αυτά δεν υπάρχει δικαιοσύνη, σκέφτηκα εγώ. “Υπάρχει”, είπε η φωνή του…
Κι έτσι, με πήρε από το μπράτσο και με οδήγησε σε έναν διάδρομο όπου υπήρχαν διάφοροι τύποι, με πάστωσαν, μου πρόσθεσαν μαλλιά μακριά, με έντυσαν με τα ίδια ρούχα που φορούσα εκείνο το βράδυ και με οδήγησαν και πάλι, σε αυτήν την σκοτεινή ταράτσα, της ίδιας συνοικίας, όπως και στην πρώτη φάση του ονείρου, μέσα στη υγρή νύχτα της πρωτοχρονιάς του 1975. Μα πώς τα κατάφερε, αναρωτιόμουν, και με έκανε πάλι είκοσι χρόνων;
“Το έργο προβλέπει, ότι θα είσαι αόρατος”, ψιθύρισε εκείνος, σκύβοντας εμπιστευτικά. “Προσοχή, δεν θα μιλήσεις ότι κι αν δεις, δεν θα καπνίσεις, δεν θα φανερωθείς. Κράτα τη” ζήλια σου… ” Μονάχα θα παρατηρείς!”.
“Μα γιατί; Τί δουλειά έχω εγώ σε αυτήν ταράτσα; Σ’ αυτόν τον δρόμο, έχω να περάσω 45 χρόνια… Δεν είχα σκοπό να ξανάρθω”.
“Για λόγους Δικαιοσύνης απάντησε η φωνή. Έχε υπομονή, σε ενδιαφέρει!”.
Κατόπιν χάθηκε μέσα στην υγρή νύχτα. Έμεινα εκεί σιωπηλός και σκεφτόμουν το ζεστό μου κρεββάτι. Αίφνης, άκουσα βήματα και ψιθύρους στη σκάλα. Κράτησα την αναπνοή μου. Είδα ν’ ανεβαίνουν τη σκάλα δύο σκιές. Ενός νέου και μιας νέας. Άρχισαν να φιλιούνται. Από το περίγραμμα των σκιών κατάλαβα ποιοί ήταν. Η έκπληξη, μού προκάλεσε μιαν οργή και παρ’ ολίγον να φανερωθώ: ήθελα να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ… Μια δύναμη όμως μεταφυσική με συγκράτησε. Πίσω τους χαμηλά, κάτω από το τελευταίο σκαλί, ένα φως φώτιζε το πρόσωπο του σκηνοθέτη. Ήταν ο Μαμωνάς, ο συνεργάτης των αθώων, ο οποίος μειδιούσε και μού έκλεινε το μάτι. Έβλεπα τις ανυποψίαστες σκιές των δύο νέων. Εξακολουθούσαν να φιλιούνται κι άρχισε η εικόνα να αργοσβήνει στη σκηνή, όπως ακριβώς στο σινεμά. Όλα χάθηκαν.
Πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Ανακάθισα. Ύστερα σηκώθηκα ήπια ένα ποτήρι νερό, και κοίταξα έξω. Το λευκό χιόνι είχε επικαθήσει γαλήνια σε όλο το δρόμο. Όλα έδειχναν ευτυχισμένα μέσα στη νύχτα. Μου ήρθε η φράση της γιαγιάς μου που είχε φύγει, πολλά χρόνια τώρα: Το χιόνι είναι ευτυχία…

Δ Κανελλόπουλος

•Προς Θεού μη πάρετε κατά γράμμα αυτή την ανάρτηση γιατί θα έχω τύψεις.
•Ο Warren Buffet ,προφήτης επενδυτης,έχει καθαρή περιουσία μερικές εκατοντάδες δις.Βαθυπλουτος,το 2008 ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη.Αποφασισε ,με πολλούς δισταγμούς ,να δώσει την θέση του διευθύνοντος στις εταιρείες του στον νουμερο2 του ομίλου.

Αλλωστε είναι μόλις 95 ετών γεννηθείς το 1930.Καλά να είναι τον γουστάρω απεριόριστα.
•Δήλωσε λοιπόν για την μακροζωία του.Τρώω καθημερινά χαμπουργκερς από τα Mc Donald’s ,3,95 δολλαρια,πίνω 5 κόκα κόλες την ημέρα,αν η αγορά πάει καλά μπιφτέκι με αυγό και μπέικον αν πάει άσχημα περιορίζομαι στα δύο λουκάνικα.Τρωω καθημερινά παγωτό,μπισκότα,πατατάκια.Τρεφομαι κυρίως με junk food.Ειδα ότι η θνησιμότητα των εξάχρονων είναι χαμηλή και τρώω ότι θέλει να τρώει ένας εξάχρονος.Δεν έκανα ποτέ γυμναστική για να προστατεύω τον εαυτό μου.Το μυστικό της μακροζωίας είναι η ευτυχία κι εγώ είμαι ευτυχισμένος όταν πίνω κόκα κόλα,τρώω hot dog και παγωτό.Αν έτρωγα μπρόκολο θα ήμουν δυστυχισμένος.
•Ζει στο ίδιο σπίτι που αγόρασε το 1952.Οδηγει για δεκαετίες το ίδιο αυτοκίνητο γιατί κάνει λίγα χιλιόμετρα το χρόνο και δεν έχουν τέλος οι ιστορίες του.Συνιστα στις πλούσιες οικογένειες να αφήνουν στα παιδιά τους αρκετα για να κάνουν ότι θέλουν αλλά όχι τόσα ώστε να μη κάνουν τίποτα.Θα αφήσει το 90% της περιουσίας του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.Ναι υπάρχει ταξικός πόλεμος είπε,τον κάνει η δική μου τάξη η πλούσια και πάντα τον κερδίζει.Τέλειος.
•Είχαμε πάει με ένα ποταμόπλοιο από τη Μόσχα στο Πέτερσμπουργκ.10 μέρες.Λεγοταν Βλαντιμιρ Μαγιακόφσκι.Η γραμματέας μου, μη εχουσα ποιητική παιδεία ,όταν ήρθε στο fax ,τοτε, η επιβεβαίωση της κράτησης, μου είπε πως έχω μήνυμα από τον κ.Μαγιακοφσκι.Αυτοπροσωπως;τη ρώτησα.

Ναι μου είπε.Το ποταμόπλοιο ήταν εξαιρετικά λιτό αλλά κάθε μέρα άλλη πόλη.Κοστρομα,Γιάροσλαβ και αρκετές ακόμα.Συναρπαστικο ταξίδι.Η καμπίνα ήταν τόσο μικρή που στο μπάνιο όταν καθόσουν στη λεκάνη το σαγόνι ήταν στη μέση του νιπτήρα.Σοβιετικη εργονομία την έλεγα.Σωνεις χρόνο.Πας τουαλέτα και συγχρόνως ξυρίζεσαι.
.Εκει γνώρισα μεταξύ άλλων έναν ηλικιωμένο,άνω των 90.Εβραίος του Λονδίνου,ορθοπεδικός γιατρός. Συνοδευοταν από εξηντάχρονη κυρία.Πηρε νέα μου είπε η Μαρινα.Τελικα απεδείχθη ότι ήταν κόρη του.Μια ψηλομύτα εγγλεζα.Τον παρεξήγησες Μαρινα.Στο μπαρ του πλοίου ο γιατρός έπινε κάθε μέρα ένα δυναμίτη κοκτέιλ.Το λέγαν blue lagoon.Γαλαζιο .Βοτκα με Κουρασαο.Και κάπνιζε αρειμανίως.Μια γουλιά να έπινα από αυτό θα με μάζευαν καθότι δεν έχω καλή σχέση με το αλκοόλ,δεν πίνω.Ο διάλογος ήταν ο εξής.You doctor with your experience you drink and you smoke?Listen my friend if I don’t drink and I don’t smoke I will die healthy.(Εσείς γιατρέ με τη πείρα σας καπνίζετε και πίνετε;Κοιτα φίλε μου αν δεν πίνω και δεν καπνίζω θα πεθάνω υγιής).
•Ρε τι κάνει το γονίδιο.Ανικητο.

Πάνος Μπιτσαξής