Συντάκτης: Kostas Bertsias

Δημοσιεύτηκε στισ

«Ένας άνθρωπος γερνάει την ημέρα που χάνει τη μητέρα του»

Η φράση του Πωλ Κλωντέλ «Ένας άνθρωπος γερνάει την ημέρα που χάνει τη μητέρα του»είναι ένας βαθύτατα οδυνηρός προβληματισμός για την ανθρώπινη εμπειρία της απώλειας, ειδικά της απώλειας της μητέρας. Επιφανειακά, υποδηλώνει ότι ο θάνατος της μητέρας σηματοδοτεί μια βαθιά αλλαγή στη ζωή του, αλλά βαθύτερα κρύβεται μια πιο πολυεπίπεδη εξερεύνηση της συναισθηματικής ωριμότητας, της ταυτότητας και του ρόλου της μητέρας στον ψυχολογικό κόσμο του ατόμου.

Η μητέρα ως σύμβολο προστασίας και αθωότητας

Για πολλούς, η μητέρα αντιπροσωπεύει την ασφάλεια, την άνευ όρων αγάπη και την αίσθηση της συνέχειας στη ζωή. Συχνά ενσαρκώνει την αθωότητα και τη φροντίδα που συνδέουμε με την παιδική ηλικία, όπου νιώθει κανείς φροντίδα και ασφάλεια. Όταν ο Κλωντέλ λέει «ο άνθρωπος γερνάει», υπονοεί ότι η απώλεια της μητέρας δεν είναι απλώς μια στιγμή θλίψης, αλλά η απώλεια αυτής της αίσθησης προστασίας και αθωότητας. Είναι μια ξαφνική ώθηση στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής χωρίς αυτό το δίχτυ συναισθηματικής ασφάλειας.

Υπάρχει και ένα ψυχολογικό στοιχείο στη φράση, όπου η μητέρα λειτουργεί ως βασική φιγούρα στην αίσθηση ταυτότητας κάποιου. Όσο η μητέρα ενός ατόμου είναι ζωντανή, εξακολουθεί, κατά κάποιον τρόπο, να συνδέεται με το ρόλο του «παιδιού». Αυτή η δυναμική αλλάζει δραματικά με την απώλεια της μητέρας.

Δημοσιεύτηκε στισ

Το κάστρο αλώθηκε αλλά δεν νικήθηκε!

Κωνσταντίνε μου,

Το κάστρο του Καμπου

ψηλό, αγέρωχο, φτιαγμένο απ’ τη στόφα των αιώνων.

Με πύργους που έβλεπαν πέρα απ’ τον χρόνο,

με τείχη που άντεχαν κάθε ανέμου θυμό.

Μα οι πύργοι σωριάστηκαν,

λυγισμένοι απ’ του χρόνου το βάρος.

Η πύλη – άλλοτε περήφανο στόμα –

έσπασε με κραυγή που σκίζει τη μνήμη.

Μένει το εσωτερικό τείχος.

Ραγισμένο, σκονισμένο,

κι η φρουρά – λιγοστή,

με βλέμμα κουρασμένο,

μα ακόμη όρθια.

Δεν είναι ήττα — είναι πέρασμα.

Δεν είναι χαμός — είναι σιωπηλό αντίο.

Το κάστρο αλώθηκε, μα δεν νικήθηκε·

απλώς, έγινε ένα με τον ουρανό.

Καλό κατευόδιο στην Γιαγιά Ευθυμία!

Σπύρος Καραδήμας

Ένας κατατρεγμένος καμπίσιος …