…έκλεισε, νέος ανοίγει…αενάως, συμπαντικός νόμος, τελεία και παύλα…

Η φράση του Πωλ Κλωντέλ «Ένας άνθρωπος γερνάει την ημέρα που χάνει τη μητέρα του»είναι ένας βαθύτατα οδυνηρός προβληματισμός για την ανθρώπινη εμπειρία της απώλειας, ειδικά της απώλειας της μητέρας. Επιφανειακά, υποδηλώνει ότι ο θάνατος της μητέρας σηματοδοτεί μια βαθιά αλλαγή στη ζωή του, αλλά βαθύτερα κρύβεται μια πιο πολυεπίπεδη εξερεύνηση της συναισθηματικής ωριμότητας, της ταυτότητας και του ρόλου της μητέρας στον ψυχολογικό κόσμο του ατόμου.

Η μητέρα ως σύμβολο προστασίας και αθωότητας

Για πολλούς, η μητέρα αντιπροσωπεύει την ασφάλεια, την άνευ όρων αγάπη και την αίσθηση της συνέχειας στη ζωή. Συχνά ενσαρκώνει την αθωότητα και τη φροντίδα που συνδέουμε με την παιδική ηλικία, όπου νιώθει κανείς φροντίδα και ασφάλεια. Όταν ο Κλωντέλ λέει «ο άνθρωπος γερνάει», υπονοεί ότι η απώλεια της μητέρας δεν είναι απλώς μια στιγμή θλίψης, αλλά η απώλεια αυτής της αίσθησης προστασίας και αθωότητας. Είναι μια ξαφνική ώθηση στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής χωρίς αυτό το δίχτυ συναισθηματικής ασφάλειας.

Υπάρχει και ένα ψυχολογικό στοιχείο στη φράση, όπου η μητέρα λειτουργεί ως βασική φιγούρα στην αίσθηση ταυτότητας κάποιου. Όσο η μητέρα ενός ατόμου είναι ζωντανή, εξακολουθεί, κατά κάποιον τρόπο, να συνδέεται με το ρόλο του «παιδιού». Αυτή η δυναμική αλλάζει δραματικά με την απώλεια της μητέρας.

Κωνσταντίνε μου,

Το κάστρο του Καμπου

ψηλό, αγέρωχο, φτιαγμένο απ’ τη στόφα των αιώνων.

Με πύργους που έβλεπαν πέρα απ’ τον χρόνο,

με τείχη που άντεχαν κάθε ανέμου θυμό.

Μα οι πύργοι σωριάστηκαν,

λυγισμένοι απ’ του χρόνου το βάρος.

Η πύλη – άλλοτε περήφανο στόμα –

έσπασε με κραυγή που σκίζει τη μνήμη.

Μένει το εσωτερικό τείχος.

Ραγισμένο, σκονισμένο,

κι η φρουρά – λιγοστή,

με βλέμμα κουρασμένο,

μα ακόμη όρθια.

Δεν είναι ήττα — είναι πέρασμα.

Δεν είναι χαμός — είναι σιωπηλό αντίο.

Το κάστρο αλώθηκε, μα δεν νικήθηκε·

απλώς, έγινε ένα με τον ουρανό.

Καλό κατευόδιο στην Γιαγιά Ευθυμία!

Σπύρος Καραδήμας

Ένας κατατρεγμένος καμπίσιος …

Ευθυμία Γ. Μπερτσιά (1930-2025)

Η ιστορική Γυρτώνη, με τα διατηρητέα κτίρια, στην κοιλάδα των Τεμπών, έχει εξελιχθεί σε ένα μοναδικό καταφύγιο και ετοιμάζεται να το γιορτάσει διοργανώνοντας το πρώτο φεστιβάλ Λευκών Πελαργών

Πηγη: Δήμητρα Τριανταφύλλου/καθημετινη

Στην κοιλάδα των Τεμπών, στα νότια του βουνού Κορακόπετρα, σε υψόμετρο 590 μέτρων, στις εκβολές του Πηνειού, βρίσκεται η Γυρτώνη ή αλλιώς «ο παράδεισος των Λευκών Πελαργών», όπως την αποκαλούν οι κάτοικοι του Κάμπου.

Τόσο αγαπούν το χωριό οι Λευκοί Πελαργοί, που φέτος έφτασαν τους 200 την ώρα που οι κάτοικοι δεν ξεπερνούν τους 30.

Το πρωτότυπο και όμορφο αυτό θέαμα προσπαθούν να αναδείξουν οι κάτοικοι της Γυρτώνης μέσα από πολιτιστικές δράσεις, οι οποίες θα αποκαλύψουν στους επισκέπτες ένα παραμυθένιο σκηνικό που εκτός από τους πελαργούς περιλαμβάνει και αξιόλογα δείγματα αρχιτεκτονικής.Στο Κονάκι βρίσκονται οι εννιά από τις 32 φωλιές των πελαργών.

Η Γυρτώνη απέχει περίπου 17 χλμ. Β-ΒΑ από τη Λάρισα. Η ονομασία της οφείλεται στην αρχαία Γυρτώνη, στην οποία αναφέρεται ο Ομηρος.

«Οικισμός 30 κατοίκων με πάνω από 30 φωλιές πελαργών είναι μοναδικό στην Ελλάδα και πάρα πολύ σπάνιο, αν όχι μοναδικό, σε όλη την Ευρώπη. Τη φετινή αναπαραγωγική περίοδο έχουν καταγραφεί 32 ενεργές φωλιές», περιγράφει μιλώντας στην «Κ» η περιβαλλοντολόγος Ελένη Μακρυγιάννη, η οποία βοηθά τους κατοίκους στην προσπάθειά τους να αναδείξουν την μοναδικότητα του τόπου τους.O ερασιτέχνης φωτογράφος Φώτης Νατσιούλης μαζί με την εγγονή του στη Γυρτώνη

«Είναι και άλλα χωριά που ζουν πελαργοί αλλά η Γυρτώνη είναι η πρωτεύουσά τους», λέει στην «Κ» ο Λαρισαίος Φώτης Νατσιούλης, ερασιτέχνης φωτογράφος, ο οποίος παρακολουθεί τον πληθυσμό αυτών των πουλιών εδώ και πολλά χρόνια.

«Ξεκίνησα να φωτογραφίζω τους πελαργούς το 2008. Είναι πολύ εντυπωσιακά πουλιά. Τότε, η Γυρτώνη είχε 9 φωλιές, με τις 5 από αυτές να βρίσκονται πάνω στο Κονάκι. Ο αριθμός τους έκτοτε άρχισε σταθερά να ανεβαίνει. Σήμερα, από τις 32 φωλιές οι εννιά είναι στο Κονάκι και όλες οι άλλες είναι σε στύλους της ΔΕΗ».

Το συγκρότημα του Κονακίου έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο καθώς αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα αγροτικής εγκατάστασης (τσιφλικιού) κατά το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα. Είναι άμεσα συνδεδεμένο με τους αγώνες του αγροτικού κινήματος της Θεσσαλίας των αρχών του αιώνα και γι’ αυτό αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής. Θεωρείται σημαντικό κτίσμα για τη μελέτη της αρχιτεκτονικής εξέλιξης στην περιοχή της Θεσσαλίας. Το Κονάκι είναι το πιο αγαπημένο σημείο των πελαργών για τη δημιουργία των φωλιών τους στη Γυρτώνη.