Γεώργιος και Ευθυμία Μπερτσιά

---

Έντγκαρ Λη Μάστερς / Ο Λόφος

Που να ‘ναι ο Έλμερ, ο Έρμαν, ο Μπέρτ, ο Τομ κι ο Τσάρλυ,
Ο αναποφάσιστος, ο μπρατσωμένος, ο κλόουν, ο μπεκρής, ο καυγατζής;
Όλοι, όλοι κοιμούνται εκεί, στο λόφο.

Ο ένας πάει από πυρετό,
Ο άλλος κάηκε σ’ ορυχείο,
Άλλος σκοτώθηκε σ’ έναν καυγά,
Άλλος στη φυλακή ξεψύχησε,
Κι ο άλλος έπεσε από μια γέφυρα μοχθώντας για τα παιδιά και τη γυναίκα του
Όλοι, όλοι κοιμούνται, κοιμούνται, κοιμούνται εκεί, στο λόφο.

Που να ‘ναι η Έλλα, η Καίητ, η Μαγκ, η Λίζυ και η Έντιθ,
Η τρυφερή, η απλοϊκή, η φωνακλού, η περήφανη, η ευτυχισμένη;
Όλες, όλες κοιμούνται εκεί, στο λόφο.

Μια πέθανε στη γέννα ντροπιασμένη,
Μία απ’ αναντίστοιχο έρωτα,
Μία στα χέρια ενός αγροίκου σε μπουρδέλο,
Η άλλη από πληγωμένη περηφάνια, εκεί που έψαχνε τα θέλω της καρδιάς της,
Την άλλη που έζησε μακριά, Λονδίνο και Παρίσι,
Την έφεραν στον μικρό τόπο της ξανά η Έλλα, η Καίητ και η Μαγκ
Όλες, όλες κοιμούνται εκεί, στο λόφο.

Που είν’ ο θείος Ισαάκ κι η θεία Έμιλυ,
Κι ο γέρο-Τάουνυ Κίνκειντ κι η Σέβιν Χόουτον,
Κι ο ταγματάρχης Γουόκερ που ‘χε μιλήσει
Μ’ αξιοσέβαστους επαναστάτες;
Όλοι, όλοι κοιμούνται εκεί, στο λόφο.

Τους φέραν απ’ τον πόλεμο τους γυιούς νεκρούς,
Κι απ’ τη ζωή τις κόρες τσακισμένες,
Και τα εγγόνια ορφανά, να κλαίνε
Όλοι, όλοι κοιμούνται, κοιμούνται εκεί, στο λόφο.

Που να ‘ναι ο γέρο-βιολιτζής ο Τζόουνς,
Που έπαιζε στη ζωή ως τα ενενήντα του,
Γυμνόστηθος μπροστά στη χιονοθύελλα,
Έπινε, ξεφάντωνε και ούτε σκέψη για γυναίκα ή συγγενείς,
Χρυσάφι, έρωτα ή παράδεισο;
Να τον! φλυαρεί για πανηγύρια του παλιού καιρού,
Για ιπποδρομίες παλιότερα στο Κλάρυ’ς Γκρόουβ,
Για κάτι που είπε ο Έιμπ Λίνκολν
Κάποτε στο Σπρίνγκφιλντ.

---

Έντγκαρ Λη Μάστερς

Έντγκαρ Λη Μάστερς (Edgar Lee Masters, 1868-1950) ήταν Αμερικανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και βιογράφος. Έγραψε δώδεκα θεατρικά έργα, εικοσιένα βιβλία ποίησης, έξι μυθιστορήματα και έξι βιογραφίες (μεταξύ των οποίων του Αβραάμ Λίνκολν και του Μαρκ Τουαίην) αλλά την φήμη του την οφείλει κυρίως στην Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ (Spoon River Anthology, 1915). Πρόκειται για μια συλλογή σύντομων επιτάφιων ποιημάτων σε ελεύθερο στίχο, όπου διακόσια δώδεκα πρόσωπα μιλούν για την ζωή και τα πάθη τους. Πολλοί είδαν στα ποιήματα αυτά ένα απόηχο της αρχαίας ελληνικής επιγραμματικής ποίησης.

,

.

«κακῶς ὁμονοήσαντες»..

---

Υπάρχει άραγε «κακή ομόνοια», που δεν θα την ευλογούσε ο Θεός; Ναι, όπως φαίνεται: η ομόνοια στο κακό…. Εν προκειμένω, η συμφωνία των ανθρώπων να κατασκευάσουν τον πύργο της Βαβέλ….

(Γεν. 11,4)
❝ καὶ εἶπαν· δεῦτε οἰκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς
πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἔσται ἡ κεφαλὴ ἕως τοῦ οὐρανοῦ❞

❧ Αυτή την ομόνοια εννοεί ο σχολιαζόμενος στίχος (από τον πεζό κανόνα της Πεντηκοστής, ποίημα Κοσμά του Μελωδού) μιλώντας για «κακῶς ὁμονοήσαντες». Το αποτέλεσμα είναι ότι η φωνή τους «ἐμερίσθη» (διαμοιράστηκε, διασπάστηκε)….

📜❝Ἡ τοῦ θείου Πνεύματος
ἐπιδημήσασα δύναμις
τὴν μ ε ρ ι σ θ ε ῖ σ α ν πάλαι φωνήν
κακῶς ὁ μ ο ν ο η σ ά ν τ ω ν
εἰς μίαν ἁ ρ μ ο ν ί α ν θείως συνῆψε
γνῶσιν συνετίζουσα
πιστοὺς τῆς Τριάδος
ἐν ᾗ ἐστερεώθημεν❞.

❧ Αλλά η φωνή που τότε «έμερίσθη», δηλ. διαμοιράστηκε σε άσχετα μεταξύ τους τμήματα, τώρα το άγιο Πνεύμα τη συνάπτει πάλι «θείως είς μίαν ἁρμονίαν» (τι ωραία Ελληνικά…). ꧁ ꧂

❧ Οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς είδαν πάντοτε τη συμ-φωνία των γλωσσών στην Πεντηκοστή ως αναίρεση της α-φωνίας της #Βαβέλ. Όπως λέει ένας άλλος υπέροχος ύμνος:

📖
❝ Τότε κατειργάσθη ἡ ἀ φ ω ν ί α πρός τιμωρίαν∙
ἄρτι καινουργεῖται ἡ σ υ μ φ ω ν ί α πρός σωτηρίαν ❞
(δοξαστικό Πεντηκοστής).

Μέσω της ΓΛΩΣΣΑΣ ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο στη μία περίπτωση.
Και μέσω της ΓΛΩΣΣΑΣ επανέρχεται σε αυτόν δια του αγίου Πνεύματος στη δεύτερη.

❧ Παραθέτουμε αντιστικτικά τα δύο σχετικά αγιογραφικά κείμενα, το ένα από την Παλαιά το δεύτερο από την Καινή Διαθήκη.

📜 (Γεν. 11,7-8)
❝ δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν
ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν
ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον.
καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν
ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο
οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον❞.

📜 (Πραξ. 2,8-11)
❝ καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος
τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν,
Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται,
καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν,
Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν,
Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον
καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην,
καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ῥωμαῖοι,
Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι,
Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν
ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;❞

✨ Ευχές για μια φωτισμένη Πεντηκοστή – με πνευματική «συμφωνία» και έμπνευση.

---

Ιντεραμέρικαν

Γιατί κάνουμε παιδιά; Μια φιλοσοφική περιπλάνηση ανάμεσα στην επιθυμία, την ευθύνη και την αβεβαιότητα. Κάνουμε παιδιά για να ικανοποιήσουμε το «εγώ» μας ή γιατί είμαστε ερωτευμένοι με την ελπίδα;