Αγιάζι ένα εκλεκτό κρασί του 2022 από τους αμπελώνες που καλλιεργούνται στις βόρειες πλαγιές της Πάρνηθας- κτήμα Αντωνίου–

Ασύρτικο κσι Sauvignon blank

Υπέροχο!!!!

Στο βάθος η κορυφή της Πάρνηθας

Τελικά, μήπως ζούμε σε μια εποχή, όπου απαιτούμε συνεχώς τα πάντα από τους άλλους χωρίς να βλέπουμε τη δική μας προσφορά μέσα σ’ αυτή;

Τζορτζ Μπέρναρντ Σω

•Να πούμε και τα καλά είπε ο Αδωνις.Ανηρτησε βιντεάκι από το tic toc.Ο νεαρός Αμερικανός κάτι έφαγε στη Μύκονο και έπαθε διάρροια.Στο κέντρο υγείας τον φρόντισαν.Ορό και φάρμακα και όλα δωρεάν.Ευγνωμον το αγόρι ύμνησε το ΕΣΥ και δηλωσε ότι αν το πάθαινε στην Αμερική θα πλήρωνε ένα σκασμό λεφτά .Αποκαλεσε απάτη το σύστημα υγείας στις ΗΠΑ.

•Ναι να πούμε τα καλά.Αυτο πρέπει να είναι το ΕΣΥ.Και πολλές φορές είναι και διαπρέπει.Οταν ασκούμε κριτική είναι για να μη γίνουμε θύματα της αμερικανικής βαρβαρότητας ,όπου όποιος δεν έχει λεφτά ,αν και όταν αρρωστήσει πεθαίνει.Αυτο θέλουμε να αποφευχθεί από διάφορα που σχεδιάζετε.Να λέμε τα καλά αλλά όχι ως άλλοθι κ.Γεωργιαδη.Κι όποιος δεν λέει τα καλά έχει κόμπλεξ και προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες στον αντιπολιτευτικό λόγο.Γιατι;Γιατι πρέπει να έχουμε μνήμη.Καποιοι την έχουμε αλλά η κοινωνία ξεχνά.Τα θεωρεί όλα νομοτελειακά και δεδομένα.

•Το ΕΣΥ του Παρασκευα Αυγερινού και ψυχωμένων Πασοκων γιατρών ήταν μια από τις μεγαλύτερες,αν όχι η μεγαλύτερη,τομή στη μεταπολιτευτική ιστορία.Δωρεαν πολυεπίπεδη ,καθολικη και ποιοτική υγεία για όλους τους πολιτες.1983.Τοτε οι μεγαλογιατροί και η ΝΔ το πολέμησαν με κάθε τρόπο.Προσπαθησαν να το απαξιώσουν και να το ακυρώσουν.Καταψηφισαν το νόμο με ένταση και πάθος.Κανετε μεταρρύθμιση «σοβιετικού τύπου» έλεγε ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβερωφ.Οχι στον κομμουνισμό του Αντρέα.Καταργειτε την ιδιωτική ιατρική.Οδηγειτε τα νοσοκομεία στην κατάρρευση.Πως θα ζήσουμε χωρις φακελάκια σκεπτοντουσαν και τους έφταιγε ο Λένιν.Τωρα βέβαια δεν μπορείτε να το πείτε έτσι αλλά ο γλωσσοδέτης δεν πιάνει πάντα και η γλωττα λανθάνουσα βγαίνει από το ερκος των οδόντων.Γιατι και τώρα το ίδιο ακριβώς σκεπτεσθε αλλά δεν σας παίρνει να το εκφράσετε όπως το σκέπτεστε γιατί θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες.Επομενως δεκτός ο σχολιασμός για τον Αμερικανό τουρίστα,καλό σημάδι,μπράβο κ.Αδωνι,και χαιρόμαστε που συνήλθε η κοιλιτσα του και να του πούμε να προσέχει τι τρώει γιατί το καλοκαίρι συμβαίνουν συχνά αυτά.
•Πραγματι σε σχέση με τις ΗΠΑ το ΕΣΥ της Ελλαδας είναι όαση πολιτισμού και οι ΗΠΑ κόλαση απανθρωπιάς και ασύδοτης κερδοσκοπίας.Ο νεαρός Αμερικανός έχει δίκιο.Μετα απο 42 χρόνια έχει σημάδια κόπωσης.Ειναι φυσικό.Η μεταρρύθμιση πολλών είναι αναγκαία.Το λένε και οι γιατροί.Ενα όμως πρέπει να μείνει απαράλλαχτο.Δημοσια,δωρεάν και ποιοτική υγεία για ολους τους πολιτες.Εκοντες,άκοντες κ.Γεωργιαδη πρέπει δύσθυμα,το καταλαβαίνω,να είστε θεματοφύλακες της σοσιαλιστικής πολιτικής που αντέχει και ανθίσταται 42 χρόνια.Δεν την πιστεύετε αλλά το θέλουν και οι ψηφοφοροι σας και τους χρειάζεστε επειγόντως.

Πάνος Μπιτσαξής

Ο τελευταίος τρύγος στην θέση παλιάμπελα του χωριού Κόκκινος : η αείμνηστη Ευθυμία Μπερτσιά και η Γεωργία Καραμπέτσου.

 

Καί­τη Παυ­λῆ: Νεκρὴ φύση

 

By planodion on 10 Ἰούνιος 202

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΑΤΕΛΙE, κλει­σμέ­νο μέ­ρες, σκο­τει­νό, ἕνα μῆ­να καὶ μύ­ρι­σε βα­θιά. Ὄχι κλει­σού­ρα. Νέ­φτι καὶ χρῶ­μα! Ἡ μυ­ρω­διὰ τῶν χρω­μά­των πη­χτὴ στὸν ἀέ­ρα. Ἄνοι­ξε τὰ πα­ρά­θυ­ρα νὰ μπεῖ φῶς. Ἡ μέ­ρα ἄλ­λα­ξε. Τὸ φῶς καὶ ἡ Ρο­δάν­θη ξα­νά!

       Τὸ χτύ­πη­μα στὴν πόρ­τα τὸ πρωΐ —κου­δού­νι πρῶ­τα καὶ με­τὰ μὲ τὸ χέ­ρι δυ­να­τά— τὸν τρό­μα­ξε στὴν ἀρ­χὴ καὶ με­τὰ σχε­δὸν τὸν θύ­μω­σε. Τέ­τοια ἐπι­μο­νή! Τό­σες μέ­ρες εἶ­χε ἡσυ­χά­σει. Ἔκλει­σε τη­λέ­φω­να, κι­νη­τά, κομ­πιοῦ­τερ. Ἄφη­σε μή­νυ­μα στὸν τη­λε­φω­νη­τὴ « Εἶ­μαι σὲ φά­ση δη­μιουρ­γι­κή, πα­ρα­κα­λῶ μὴν ἐνο­χλεῖ­τε. Θὰ ἐπι­κοι­νω­νή­σω ἀρ­γό­τε­ρα». Ψέ­μα. Τὸ ἀν­τί­θε­το ἀκρι­βῶς. Κα­μιὰ δη­μιουρ­γία, κα­μιὰ ἔμ­πνευ­ση, κα­μιὰ διά­θε­ση, τί­πο­τα νὰ τρι­κυ­μί­ζει μέ­σα του, ὅπως πα­λιά. Πρὸς τί; Τὸ ἀκα­τόρ­θω­το, τὸ ἄφτα­στο; Με­τὰ τὴν τε­λευ­ταία του ἀπό­πει­ρα αὐ­το­προ­σω­πο­γρα­φί­ας. Ξα­νὰ καὶ ξα­νὰ τὸ σχέ­διο, ξα­νὰ τὸ χρῶ­μα, ἐπάλ­λη­λες κα­λύ­ψεις, προ­σθέ­σεις, ἀφαι­ρέ­σεις καὶ σκί­σι­μο στὸ τέ­λος τοῦ μου­σα­μᾶ. Τί τοῦ δια­φεύ­γει; Ποῦ ἡ ἀλή­θεια; Αὐ­τὸς καὶ ὁ ἄλ­λος ποὺ τὸν κοι­τά­ζει μὲ ψα­ρί­σιο βλέμ­μα μέ­σα ἀπ’ τὸν κα­θρέ­φτη. Ποῦ ἡ σπί­θα τοῦ δη­μιουρ­γοῦ; Μιὰ πι­νε­λιὰ ἀκό­μα καὶ κα­τα­στρο­φή. Θυ­μή­θη­κε πά­λι τὸν καλ­λι­τέ­χνη τοῦ Ζο­λᾶ καὶ τὸ Ἄγνω­στο ἀρι­στούρ­γη­μα τοῦ Μπαλ­ζάκ. Κα­τέ­βα­σε τὰ βι­βλία κι ἀπὸ τὸ ἕνα στὸ ἄλ­λο ἀφέ­θη­κε. Τοῦ φά­νη­καν πιὸ ἀλη­θι­νὰ τώ­ρα ὅσα πρὶν ἀπὸ χρό­νια διά­βα­σε. Ὄχι , ὄχι δὲν ὀνει­ρεύ­τη­κε τὴν ἀθα­να­σία αὐ­τός, μό­νο τὸ βλέμ­μα πρός… αὐ­τὸ πά­λευε νὰ πε­τύ­χει. Μὲ τὸ με­γά­λο ἄγνω­στο πά­λευε. Ἐξάλ­λου ἔξω ὁ κό­σμος ἄλ­λα­ζε ρα­γδαῖα. Τὰ πα­λιά, τὰ κα­θιε­ρω­μέ­να κρη­μνί­ζον­ταν μὲ πά­τα­γο. Μύ­ρι­ζε θά­να­το. Χά­θη­κε στὰ βι­βλία, στὰ πα­λιὰ ντο­σιέ, στὰ πα­λιὰ σχέ­δια, σὲ κα­τα­λό­γους φί­λων, ὁμό­τε­χνων. Ἕνας μῆ­νας ἀπρα­ξί­ας καὶ δια­δρο­μὲς ἀνά­πο­δα.

       «Δά­σκα­λε, δά­σκα­λε, ἄνοι­ξέ μου σὲ πα­ρα­κα­λῶ! Ἄνοι­ξε, ἔχω κα­λὰ νέα.»

       Σκίρ­τη­σε ἀνα­γνω­ρί­ζον­τας τὴ φω­νὴ καὶ τὴ βε­βαιό­τη­τα ποὺ εἶ­χε. Αὐ­τὴ ἤξε­ρε, εἶ­χε κα­τα­λά­βει. Ἡ Ρο­δάν­θη, ἡ πα­λιά του μα­θή­τρια καὶ μο­ντέ­λο. Πάν­τα κα­τα­λά­βαι­νε. Ἄνοι­ξε. Χα­μο­γε­λα­στὴ καὶ μυ­ρω­δά­τη ἔβγα­λε ἀπ’ τὴ με­γά­λη τσάν­τα της τὸ μπου­κά­λι, τὸ σή­κω­σε ψη­λὰ καὶ τὸ κού­νη­σε ἐλα­φρά. Τὸ χρῶ­μα ἄστρα­ψε! «Εἶ­δες χρῶ­μα, δά­σκα­λε;» Ἦταν ἕνα πα­λια­κὸ μπου­κά­λι τοῦ λι­κὲρ μὲ στρογ­γυ­λὴ κοι­λιά, ἀνά­γλυ­φα σχέ­δια, μα­κρὺ λαι­μὸ καὶ κω­νο­ει­δὲς γυά­λι­νο κα­πά­κι. Θυ­μή­θη­κε τὰ μπου­κά­λια τῆς Σμυρ­νιᾶς για­γιᾶς του. Τί χρῶ­μα! Τί λαμ­πε­ρὸ πορ­φυ­ρό, σχε­δὸν βουρ­γουν­δί, διά­φα­νο καὶ σκο­τει­νὸ μα­ζί. Ἄνοι­ξε τὸ κα­πά­κι καὶ τὸ μύ­ρι­σε. Ἄγριο βα­τό­μου­ρο. «Τὸ ἀγα­πη­μέ­νο μας δά­σκα­λε.» Εὐ­φράν­θη­κε μά­τι καὶ ὄσφρη­ση.

       Ἀνα­μέ­ρι­σε τὰ βι­βλία, σκόρ­πια στὸ πά­τω­μα, στὸ με­γά­λο τρα­πέ­ζι, στοὺς κα­να­πέ­δες. Κά­θι­σαν. Ἡ μέ­ρα γύ­ρι­σε ἀλ­λιῶς, ἄλ­λα­ξε, μπῆ­κε φῶς.

       Πέ­ρα­σε τὸ πρωί, τὸ με­ση­μέ­ρι, τὸ ἀπο­με­σή­με­ρο. Ἀνα­σκό­πη­ση σὲ ὅλα. Τὰ ἐσώ­ψυ­χα σὲ ἄλ­λη κλί­μα­κα. Ἡ Ρο­δάν­θη κα­τεῖ­χε τὴν τέ­χνη τῆς ἐπα­να­φο­ρᾶς ἐπά­νω. Κα­τα­λά­βαι­νε τώ­ρα πὼς εἶ­χε πέ­σει σὲ σκο­τει­νὸ πη­γά­δι καὶ αὐ­τὴ τοῦ ἔδω­σε τὸ χέ­ρι καὶ τὸν ἀνέ­βα­σε.

       Ἄνοι­ξε καὶ τὰ τρία πα­ρά­θυ­ρα. Τὸ φῶς ἔξω εἶ­χε ἀρ­χί­σει νὰ τρα­βιέ­ται, ση­μά­δι πὼς ὁ ἥλιος θὰ ἔδυε σὲ λί­γο. Τὸ δω­μά­τιο γω­νια­κὸ μὲ τὰ δυὸ πα­ρά­θυ­ρα νὰ βλέ­πουν στὴν ἀνα­το­λὴ καὶ τὸ ἕνα πρὸς τὸ νό­το. Δὲν εἶ­χε τὴ χα­ρὰ τοῦ ἡλιο­βα­σι­λέ­μα­τος. Ἐξ ἀν­τα­να­κλά­σε­ως ἀπο­λάμ­βα­νε πάν­τα αὐ­τὴ τὴν ὥρα. Ἀπὸ τὸ χρῶ­μα τοῦ οὐ­ρα­νοῦ καὶ τὸ κόκ­κι­νο στὰ πα­ρά­θυ­ρα τῶν ἀπέ­ναν­τι.

       Ἔφε­ρε τὸ μπου­κά­λι μὲ τὸ λι­κὲρ καὶ τὸ ἀκούμ­πη­σε στὸ περ­βά­ζι. Τοῦ ἦρ­θε ἡ διά­θε­ση νὰ φτιά­ξει μιὰ σύν­θε­ση μὲ φόν­το τὸν οὐ­ρα­νὸ αὐ­τῆς τῆς ὥρας, πρὶν σκο­τει­νιά­σει ἐν­τε­λῶς. Φῶς καὶ σκιές. Ἔφε­ρε καὶ τὰ τρία μαν­τα­ρί­νια ποὺ ξέ­μει­ναν στὴ φρου­τιέ­ρα. Εἶ­χαν ἀρ­χί­σει νὰ ξε­ραί­νον­ται καὶ τὸ χρῶ­μα τους ἦταν μουν­τό, ξε­ρὸ πορ­το­κα­λί . Τὰ ἀκούμ­πη­σε δί­πλα. Τώ­ρα τὰ χρώ­μα­τα ἔξω ἦταν πο­λὺ πα­ρά­ξε­να. Ὁ οὐ­ρα­νὸς βα­θὺ θα­λασ­σί, σχε­δὸν πρά­σι­νο, ἄνοι­γε χα­μη­λὰ μὲ τὸ κί­τρι­νο ἠλε­κτρι­κὸ τῆς πό­λης. Ἕνα σμῆ­νος μαύ­ρων που­λιῶν τι­νά­χτη­κε ξαφ­νι­κὰ πρὸς τὰ πά­νω. Τὸ δω­μά­τιο γέ­μι­σε μὲ τὴ βα­θιὰ μου­σι­κὴ βιο­λον­τσέ­λου. Μὲ τρε­μά­με­νο χέ­ρι ἔπια­σε ξα­νὰ τὸ πι­νέ­λο

1982 κυνήγι πάπιας στην λίμνη Μόρνου…

Ισιόδειον άροτρο …