Συντάκτης: Kostas Bertsias

Περίληψη

Ο τρόπος με τον οποίο οι Έλληνες ποιητές μίλησαν κατά τον πρώτο αιώνα του σύγχρονου ελληνικού κράτους για τη μουσική είναι αποκαλυπτικός της προσπάθειας που έκαναν να συμβιβάσουν και να παντρέψουν την άμεση και «αυθεντική» παράδοσή τους με τις τάσεις και απαιτήσεις της «καλλιεργημένης» Ευρώπης – στην ουσία, της προσπάθειας και φιλοδοξίας τους να διεκδικήσουν ως Έλληνες μια θέση στην παράδοση της Ευρώπης.

Μέσα στα δοκίμια και τα ποιήματά τους η λέξη «μουσική» χρησιμοποιείται συστηματικά ως συνώνυμο της «δυτικής έντεχνης μουσικής», εμβληματική (και ηρωική) μορφή της οποίας θεωρούνταν ο Μπετόβεν. Ταυτόχρονα, κυρίαρχες ήταν οι αναφορές στα «φτωχά», αλλά πλούσια σε ιστορική συνείδηση και συναισθηματική φόρτιση δημοτικά τραγούδια. Η διπλή αυτή μουσική διάσταση φαινόταν, από τη μια πλευρά, να δίνει μια έντονη αίσθηση συμμετοχής στον «υψηλό» ευρωπαϊκό μουσικο-ποιητικό λόγο, ενώ, από την άλλη, πρόσφερε τη βάση της διεκδίκησης μιας προνομιακής σχέσης με την αρχαία ελληνική μουσικο-ποιητική παράδοση:

οι Έλληνες ποιητές παρουσιάζονταν αυτοδίκαια ως οι συνεχιστές των αρχαίων ποιητών, και επομένως είχαν (ή μπορούσαν και έπρεπε να έχουν) μια νόμιμη και ιδιαίτερη θέση στην ευρωπαϊκή παράδοση, στις απαρχές της οποίας στεκόταν ο τυφλός ραψωδός Όμηρος. Οι ίδιοι οι ποιητές εξάλλου χαρακτήριζαν συστηματικά τα ποιήματά τους ως τραγούδια. Ο ρόλος του Παλαμά στην παγίωση αυτού του μουσικο-ποιητικού λόγου ήταν καθοριστικής σημασίας.

Ο εμβληματικός ορισμός που έδωσε της ποίησης ως λόγου «που πάει να γίνει τραγούδι» και ο τρόπος με τον οποίο μίλησε για τη λογική και μουσική στην ποίηση διαπερνά και διαποτίζει μέχρι και τις πιο πρόσφατες κριτικές προσεγγίσεις της νεοελληνικής ποίησης. Ο Παλαμάς δεν ενσάρκωνε μόνο τη μορφή του «εθνικού ποιητή-βάρδου». Έπαιξε ταυτόχρονα καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του κανόνα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, αλλά και στην επικράτηση της Εθνικής Σχολής Μουσικής: ο Μανώλης Καλομοίρης, που αναγνωρίστηκε ως ο ηγέτης της και η ενσάρκωση του «εθνικού συνθέτη» κέρδισε από την αρχή την ενθουσιώδη υποστήριξη του Παλαμά, και ο ίδιος χρησιμοποίησε έναν έντονα παλαμικό λόγο στα κείμενά του για την ελληνική μουσική καθόλη τη διάρκεια της καριέρας του. Στο κείμενό μου θα επικεντρωθώ στον τρόπο με τον οποίο ο Παλαμάς μίλησε για τη μουσική μέσα στα ποιήματα και τα θεωρητικά του κείμενα, και πιο συγκεκριμένα στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο μίλησε για τη δυτική μουσική, τη βυζαντινή μουσική και τα δημοτικά τραγούδια, σε σχέση με τη φιλοδοξία να διαμορφωθεί μία «υψηλή» εθνική ποίηση – δηλαδή μια ποίηση που θα έφερε έντονα τα σημάδια αλλά και τις αποδείξεις μιας «αξιόλογης» ελληνικής ταυτότητας, ενώ θα ήταν ταυτόχρονα βαθιά ευρωπαϊκή.

Γιάννης Κασσελάκης

Το πιο δύσκολο ρίσκο στην ηγεσία είναι αυτό: να μην πάρεις το ρίσκο που όλοι περιμένουν από σένα.

Χρειάζεται τεράστιο θάρρος για να πει ένας ηγέτης «όχι» σε μια επικίνδυνη αλλά λαοφιλή κίνηση.

Αυτό το ρίσκο είναι «χωρίς αυταπάτες» γιατί δεν φέρνει χειροκρότημα· συχνά φέρνει επίκριση για δήθεν δειλία. Όμως, η διατήρηση της «πυξίδας» των αξιών απέναντι στην πίεση για εντυπωσιασμό είναι η ύψιστη μορφή ρίσκου.

λΗ διάρκεια του έργου εκτιμάται σε 24 μήνες από την υπογραφή της σύμβασης, με στόχο να ολοκληρωθούν οι παρεμβάσεις στο προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα.

Το φυσικό αντικείμενο περιλαμβάνει την κατασκευή δίιχνης αρτηρίας και τη διαμόρφωση ισόπεδου κόμβου, με το υπό βελτίωση τμήμα να έχει συνολικό μήκος 7,44 χλμ.

*Νικηφόρος Διαμαντούρος πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών

Δυστυχώς οι περισσότεροι έχουν φύγει από τη ζωή…

Τουριστικό Μοτέλ του ΕΟΤ

Σε κλίμα υπερηφάνειας πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΜΙΝΕΤΤΑ Ασφαλιστικής η υποδοχή του αθλητή αντοχής Σπύρου Χρυσικόπουλου, με αφορμή την ανανέωση της υποστήριξης της εταιρείας προς το πρόσωπό του και την κατάκτηση ενός ακόμη σπουδαίου παγκόσμιου ρεκόρ.

Τον αθλητή υποδέχθηκαν ο Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΜΙΝΕΤΤΑ Ασφαλιστικής Κώστας Μπερτσιάς, καθώς και ο Διευθυντής Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας της εταιρείας Νίκος Μόσχοβος, οι οποίοι συνεχάρησαν θερμά τον πρωταθλητή για την εξαιρετική του επίδοση και επανέλαβαν τη δέσμευση της εταιρείας να στηρίζει έμπρακτα ανθρώπους που αποτελούν πρότυπα δύναμης και επιμονής.

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος πέτυχε νέο παγκόσμιο ρεκόρ Guinness κολυμπώντας αδιάλειπτα 151 χιλιόμετρα μέσα σε 48 ώρες, ένα επίτευγμα που απαιτεί τεράστια σωματική αντοχή, ψυχική δύναμη και απόλυτη προσήλωση στον στόχο.

Λαγάρας Νίκος

Γιάννης Αναγνωστάκης και Χρήστος Μίχας

Το μέλλον της ασφάλισης διαμορφώνεται από την τεχνολογία, τα δεδομένα και την ταχύτητα. Όμως, η αντοχή της στον χρόνο δεν θα κριθεί από το πόσο «έξυπνη» θα γίνει, αλλά από το αν θα διαφυλάξει όσα την κατέστησαν θεσμό. Υπάρχουν τρία στοιχεία που, αν θυσιαστούν, η ασφάλιση κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν απρόσωπο μηχανισμό συναλλαγής.

Η αίσθηση του μέτρου

Η τεχνολογία επιτρέπει ακρίβεια χωρίς προηγούμενο. Το μέτρο, όμως, μας υπενθυμίζει ότι το γεγονός πως κάτι μπορεί να μετρηθεί, δεν σημαίνει ότι πρέπει και να καθορίζει τα πάντα. Χωρίς μέτρο, η ακρίβεια γίνεται σκληρότητα, η διαφοροποίηση μετατρέπεται σε αποκλεισμό και η τιμολόγηση χάνει τον κοινωνικό της ρόλο. Το μέτρο είναι αυτό που θέτει όρια εκεί όπου οι αριθμοί σιωπούν.

Η ευθύνη

Καμία αυτοματοποίηση δεν μπορεί να αναλάβει ευθύνη. Η ευθύνη παραμένει ανθρώπινη και θεσμική: για το «ναι», το «όχι» και το «υπό όρους». Όταν η ευθύνη διαχέεται σε απρόσωπα συστήματα και dashboards, η ασφάλιση αποδυναμώνεται. Γιατί στην κρίσιμη στιγμή —στη ζημιά— ο άνθρωπος δεν απευθύνεται σε αλγόριθμους, αλλά σε υποσχέσεις.

Η ανθρώπινη κρίση

Η ανθρώπινη κρίση δεν ανταγωνίζεται την τεχνολογία· τη νοηματοδοτεί. Βλέπει το πλαίσιο, αντιλαμβάνεται τις λεπτές μεταβολές της πραγματικότητας και κατανοεί τον άνθρωπο πίσω από τον κίνδυνο. Είναι αυτή που διακρίνει τη στατιστική συσχέτιση από την αιτία, την ακρίβεια από τη δικαιοσύνη και την υπόδειξη ενός συστήματος από την τελική απόφαση.

Η επιτυχία της ασφάλισης στο μέλλον δεν εξαρτάται από τον βαθμό αυτοματοποίησής της, αλλά από την ικανότητά της να θυμάται τον λόγο της ύπαρξής της. Αν χαθεί το μέτρο, η ευθύνη και η κρίση, η ασφάλιση μπορεί να γίνει ταχύτερη — αλλά όχι καλύτερη. Και σίγουρα, όχι πιο αξιόπιστη.