Συντάκτης: Kostas Bertsias

«Εδώ είναι η ρίζα σου. Μην την ξεχάσεις».

Πρέπει να ήταν απόγευμα όταν έφτασα στην όχθη. Σταμάτησα το αυτοκίνητο κι άφησα τη μηχανή να σβήσει, για να ακούσω μόνο τη σιωπή. Η λίμνη του Μόρνου μπροστά μου γαλήνια, σαν να μην έγινε ποτέ εδώ το ανακάτωμα. Κι όμως, ήξερα. Εκεί από κάτω ήταν τα χωράφια μας, τα κλήματα του παππού, η καρυδιά που μαζεύαμε τα φθινόπωρα. Κι ακόμη πιο πέρα, τα σπίτια που σήκωναν καπνό στα τζάκια τους τα χειμωνιάτικα βράδια. Όλα σκεπασμένα, όλα πνιγμένα, λες και τα κατάπιε ο χρόνος μαζί με το νερό.

Κατέβηκα στην όχθη και στάθηκα. Τα βουνά απέναντι ίδια όπως τα θυμόμουν, μόνο που τώρα τα αγκάλιαζε το νερό. Ένιωσα τον παππού να στέκεται δίπλα μου, σιωπηλός, κρατώντας στο χέρι ένα κλαδί από το αμπέλι του. Μου φάνηκε κιόλας πως άκουσα την καμπάνα του παλιού ξωκλησιού∙ ή μπορεί να ήταν ο αέρας που περνούσε μέσα από τις ρεματιές.

Έπιασα μια πέτρα, την πέταξα κι είδα τους κύκλους να απλώνονται. «Έτσι είναι κι οι άνθρωποι», σκέφτηκα. Αφήνουν ένα σημάδι, απλώνεται λίγο γύρω τους, μετά χάνεται. Όμως πάντα μένει κάτι στον βυθό. Ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα αμπέλι που δεν καρπίζει πια.

Έμεινα ώρα πολλή να κοιτάω. Κι όταν γύρισα στο αυτοκίνητο, κατάλαβα πως τελικά τίποτα δεν χάθηκε. Ο τόπος ζει μέσα μου. Και κάθε φορά που στέκομαι στην όχθη, είναι σαν να μου λέει ο παππούς: «Εδώ είναι η ρίζα σου. Μην την ξεχάσεις».

Creator.ai

Interamerican

Συγκομιδή φασολιών από την οικογένεια του Κ. Μελεσσανάκη

Κτήμα Αντωνίου – Οίνοι με την υπογραφή της Πάρνηθας

Στις βόρειες πλαγιές της Πάρνηθας, εκεί όπου τα αμπελοτόπια αγγίζουν σχεδόν τον εθνικό δρυμό, η φύση συναντά την παράδοση. Με σχολαστική φροντίδα, η οικογένεια Αντωνίου καλλιεργεί σταφύλια που δίνουν μούστο υψηλής ποιότητας· κι αυτός, με μεράκι και αφοσίωση, μετουσιώνεται σε οίνους που φέρουν μέσα τους την ευχαρίστηση του Διονύσου, την ευθυμία του Πάνα και των Μαινάδων και τη δύναμη του Ηρακλή που στα μυθικά χρόνια περπατούσαν και γλεντούσαν σε αυτά τα ευλογημένα μέρη.

Κάθε ποτήρι κρασί από το Κτήμα Αντωνίου είναι ένα ταξίδι σε αυτά τα ευλογημένα τοπία, εκεί όπου ο μύθος και η ιστορία έγιναν γλέντι και πανηγύρι.

Ανάμεσα στις δημιουργίες του Κτήματος ξεχωρίζει το βραβευμένο κρασί «Αγιάζι», που αποτυπώνει με τον πιο αυθεντικό τρόπο τον χαρακτήρα της γης και την ψυχή των ανθρώπων που τη φροντίζουν.

Κτήμα Αντωνίου – Εκεί όπου ο μύθος γίνεται γεύση.



Έξω από το ξενοδοχείο, η μέρα ακροβατούσε ανάμεσα στο φως και στο γυαλί. Οι μαρμάρινες πλάκες έμοιαζαν με βελούδινη παγίδα, συγκρατώντας τη σιωπή της πόλης που περνούσε από πίσω, βιαστική, αδιάφορη.

Εκείνη στεκόταν ακίνητη, με το μαύρο φόρεμα να αγκαλιάζει το σώμα της σαν υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το βλέμμα της, στραμμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο, δεν ακολουθούσε τους περαστικούς· αναζητούσε κάτι άλλο – ίσως μια απάντηση, ίσως μια αφορμή να κινηθεί.

Πίσω της, το φως του πολυελαίου έσταζε χρυσάδα πάνω στο τζάμι, λες και προσπαθούσε να την καλέσει μέσα, σε έναν κόσμο από καθρέφτες και ψευδαισθήσεις. Όμως εκείνη έμενε έξω, στο κατώφλι, μισό βήμα από την απόφαση.

Και τότε, χωρίς κανείς να το προσέξει, χαμογέλασε. Ήταν το χαμόγελο που προδίδει πως το ταξίδι έχει ήδη αρχίσει, ακόμα κι αν τα πόδια δεν έχουν κινηθεί.

creator.ai