Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ο αιπόλος της Πάρνηθας ρωτά και απάντηση δεν αναμένει:

Γιατί ο άνθρωπος ταλαντεύεται ανάμεσα στη ψευδαίσθηση του περατωμένου και στο ίλιγγο του ασύλληπτου;

Αρχές δεκαετίας 80 Γιώργος ψαράς Βίκυ Δημητρακοπούλου Στέλλα Μίγγου Μαίρη Τσέλιου. 

Ένας χαρούμενος άνθρωπος ζει περισσότερο από κάποιον που κάνει πράγματα που δεν εκτιμά πραγματικά

Γουόρεν Μπάφετ

Είχαμε τη χαρά και την ευλογία να τον φιλοξενήσουμε στα γραφεία μας στη Μινέττα Ασφαλιστική !!

Παρουσίαση

«Χρειάζεται να χαθείς για να βρεις τον δρόμο σου.» Ο πρωταγωνιστής της αληθινής ιστορίας δυνητικά είναι κάθε αναγνώστης της. Οι ανατροπές, οι εκπλήξεις και οι συγκινήσεις που επιφυλάσσει είναι σε μικροκλίμακα ο ορισμός της ανθρώπινης ζωής. Και αν κάτι φιλοδοξεί να πετύχει η καταγραφή αυτής της προσωπικής ιστορίας, είναι ακριβώς να εμπνεύσει στους αναγνώστες της το θάρρος να ζουν τη ζωή τους όπως τους υπαγορεύει η καρδιά και ο λογισμός τους. Σεπτέμβριος 1973. Στην Αθήνα οι κλιμακούμενες φοιτητικές κινητοποιήσεις κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών προοιωνίζονται τη μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Η διαφαινόμενη κοινωνικοπολιτική ένταση και ανασφάλεια στη χώρα οδηγούν τον Πέτρο στην απόφαση να αφήσει πίσω του πατρίδα και οικογένεια και να πάει για σπουδές στη Νέα Υόρκη, τη μητρόπολη του κόσμου. Πόσο τον επηρεάζει το αμερικανικό όνειρο και η φιλοσοφία του «sky is the limit» στην προσωπική του αυτοπραγμάτωση και ευτυχία; Ιανουάριος 2020. Τελικά, πόσα χιλιόμετρα δρόμος χωρίζουν τη φαινομενική επιτυχία από την αληθινή ευτυχία; Αν με την ιστορία του “Μοναχού που έγινε CEO” επικοινωνήθηκαν στο επιχειρηματικό και ευρύτερο αναγνωστικό κοινό οι αρχές του Αθωνικού Management, με αυτό το βιβλίο, “Από το Μανχάταν στο Άγιο Όρος – Ο CEO που έγινε μοναχός”, φωτίζεται ο δρόμος της εσωτερικής θέασης (ή απελευθέρωσης) ως ο μόνος δρόμος για την προσωπική μας ευτυχία. «Όταν ήμουν τριάντα ετών, ήθελα να είμαι επιτυχημένος. Με τον καιρό συνειδητοποίησα την επιθυμία μου να γίνω ευτυχισμένος!» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γράφει ο Μάριο Βάργκας Λιόσα στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο ^Σας αφιερώνω τη σιωπή μου^, εκδόσεις Καστανιώτη:

«Οι Ίνκας δεν μάθαιναν στους υποτελείς τους να διαβάζουν, φοβούμενοι ότι στα βιβλία κρύβονταν οι σπόροι της εξέγερσης, διότι τα βιβλία και τα γραπτά κείμενα θεωρούνται από τους κατέχοντες την εξουσία ανατρεπτικά και καταραμένα»

Μήπως τελικά η τάξη και η αταξία είναι δύο πανομοιότυπες λέξεις που δηλώνουν το τυχαίο;

Ο αιπόλος της Πάρνηθας αναρωτιέται και απάντηση δεν περιμένει