Καταρράκτες Πέτρας και Λίμνη των Μουσών: Τα κρυμμένα στολίδια της Βοιωτίας

 

Μόλις 1,5 ώρα από την Αθήνα, η φύση οργιάζει και η Βοιωτία έχει τα δικά της «διαμάντια» για εξερεύνηση. 

Πέρα από τον αρχαίο της πολιτισμό και την ιστορική της σημασία, η Βοιωτία είναι ένας τόπος με πολλούς μικρούς θησαυρούς φυσικής ομορφιάς που δεν είναι ευρέως γνωστοί στο ευρύ κοινό. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν δύο σημεία που αξίζει να ανακαλύψετε στην επόμενή σας απόδραση κοντά στην Αθήνα: οι εντυπωσιακοί Καταρράκτες της Πέτρας, σε ένα μαγευτικό ορεινό τοπίο, και η Λίμνη των Μουσών, ένας χώρος που παντρεύει τη φύση με τον μύθο. Μακριά από την τουριστική βουή, σε αυτά τα μέρη θα ζήσετε μια αυθεντική εμπειρία επαφής με τη γη της Στερεάς Ελλάδας, γεμάτη δροσιά, ηρεμία και αίσθηση ιστορικής συνέχειας.

Οι καταρράκτες Πέτρας
Οι Καταρράκτες βρίσκονται κοντά στο χωριό Πέτρα του Δήμου Αλιάρτου-Θεσπιέων, στους πρόποδες του Ελικώνα και αποτελούν σίγουρα μια στάση στην περιοχή, για να δείτε από κοντά έναν από τους πιο εντυπωσιακούς φυσικούς καταρράκτες της χώρας, με πτώση που ξεπερνά τα 25 μέτρα -από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας. Το νερό σχηματίζει έναν κάθετο τοίχο δροσιάς που εντυπωσιάζει, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν η θερμοκρασία στην περιοχή ανεβαίνει κι ευτυχώς η πρόσβαση εκεί είναι σχετικά εύκολη, μέσω μονοπατιού που ξεκινάει κοντά στο κοιμητήριο του χωριού. Η διαδρομή είναι σύντομη και ευχάριστη, περνά ανάμεσα σε πλατάνια και αγριολούλουδα και ο ήχος του νερού καθοδηγεί συνεχώς μέχρι να φτάσετε στο σημείο. Η πρώτη εντύπωση σίγουρα θα σας αφήσει άφωνους και θα σας θυμίσει ένα παραδεισένιο καταφύγιο, που θα αναρωτιέστε πώς δεν είχατε ανακαλύψει τόσο κοντά στην Αθήνα. Οι καταρράκτες έχουν γίνει ιδιαίτερα αγαπητοί σε φυσιολάτρες, πεζοπόρους αλλά και φωτογράφους, καθώς το τοπίο προσφέρει εξαιρετικά πλάνα και παρ’όλο που δεν πρόκειται για τουριστικά οργανωμένο χώρο, η γοητεία του έγκειται ακριβώς στην αυθεντικότητα και στη σπάνια αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα τοπίο ανέγγιχτο από τον χρόνο.

Theofilos Mpampoulis/PointofView

Η Λίμνη των Μουσών
Κοντά στη Θήβα, στην Άσκρη Βοιωτίας, σε απόσταση περίπου 20 λεπτών από τους καταρράκτες, βρίσκεται η Λίμνη των Μουσών. Ο τόπος είναι γνωστός από την αρχαιότητα ως χώρος λατρείας των Μουσών, των θεοτήτων της έμπνευσης, της τέχνης και της ποίησης. Στην περιοχή έρχονταν ποιητές και καλλιτέχνες για να αντλήσουν έμπνευση, και η σύνδεση με το μυθικό παρελθόν εξακολουθεί να δίνει στη λίμνη μια ατμόσφαιρα ιδιαίτερη.

Η λίμνη που βλέπουμε σήμερα είναι τεχνητή, όμως η ομορφιά που την περιβάλλει είναι απολύτως φυσική, με τα ήρεμα νερά της να αντανακλούν τις πλαγιές του Ελικώνα. Είναι δημοφιλής προορισμός για πεζοπορία, πικ-νικ και ξεκούραση, αλλά και για πιο εξειδικευμένες δραστηριότητες όπως η παρατήρηση πουλιών (bird watching), καθώς η περιοχή φιλοξενεί πολλά είδη της ελληνικής ορνιθοπανίδας.

Παράλληλα, η Λίμνη των Μουσών αποτελεί αγαπημένο σημείο για φωτογράφους, αφού οι αντανακλάσεις, τα χρώματα της ανατολής και της δύσης και η εναλλαγή των εποχών δίνουν αμέτρητες δυνατότητες αποτύπωσης της ομορφιάς. Για όσους αναζητούν μια ανάσα μακριά από τη φασαρία της πόλης, η λίμνη προσφέρει ηρεμία και επαφή με την ελληνική ύπαιθρο, σε απόσταση σχετικά μικρή από την Αθήνα.

Είτε ως μέρος μιας ημερήσιας εξόρμησης από την Αθήνα είτε στο πλαίσιο ενός μεγαλύτερου ταξιδιού στη Στερεά Ελλάδα, η επίσκεψη σε αυτά τα δύο σημεία αποτελεί μια εμπειρία που αναζωογονεί σώμα και πνεύμα, συστήνοντάς σας τη Βοιωτία, αλλιώς. 

Ο Θεόφιλος Μπάμπουλης, μέσα από το κανάλι του Point of View στο youtube μας βοηθά να απολαύσουμε όμορφα μέρη από ψηλά, ανακαλύπτοντάς το μεγαλείο τους από μια διαφορετική οπτική.

Πηγή:

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ 
ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ
[email protected]

 ΧΟΥΛΙΟ ΛΟΣΑΝΤΑ, ΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

– Advertisement –

Ήρθε ως ομογενής στον Ολυμπιακό επί προεδρίας Γουλανδρή το 1972 (αργότερα υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό) και αγωνίστηκε επί μία δεκαετία, έως το 1982, στην ομάδα του Πειραιά.

Αγωνιζόταν στην δεξιά πλευρά με ιδιαίτερη επιδεξιότητα.

Το ότι ήταν μικρόσωμος (1,62 μ.), αλλά μαχητικός τον έκανε πολύ αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού («Στη μπάντα, στη μπάντα περνάει ο Λοσάντα»).

Αγωνίστηκε σε 314 αγώνες με τον Ολυμπιακό, εκ των οποίων 151 στο Πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής και σημείωσε 30 γκολ, κατακτώντας 5 Πρωταθλήματα (1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80, 1981-82) και 2 Κύπελλα Ελλάδας (1972-73, 1974-75).

Αποτελεί τον δεύτερο ξένο ποδοσφαιριστή σε συμμετοχές στην ιστορία του Ολυμπιακού, πίσω μόνο από τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς.
Ο Λοσάντα έχει πραγματοποιήσει 5 συμμετοχές στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης και έχει συμμετάσχει στην αποστολή της χώρας του στο Μουντιάλ του 1970 που πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό, σημειώνοντας δύο εμφανίσεις.

Ο Λοσάντα, ως το δημιουργικό μυαλό της ομάδας, έδινε ρυθμό, όραμα και φαντασία στο παιχνίδι. Ηταν ο παίκτης που μπορούσε να διαλύσει τις άμυνες με μια μαγική πάσα, μια εξαιρετική ντρίμπλα, να καθοδηγήσει το παιχνίδι με την ευφυΐα και την τεχνική του. Βασικό γρανάζι του Θρύλου έγινε ένα με τον κόσμο και την ιστορία τους. Γκολ και θέαμα με κάθε ματς να είναι ποδοσφαιρικό φεστιβάλ.

Σαν εκείνο με το μυθικό 11-0 κόντρα στον Φωστήρα. Το κορυφαίο σκορ στην Α’ Εθνική. Ο Λοσάντα και οι συμπαίκτες του δεν ξέχασαν ποτέ εκείνη τη μέρα που έμεινε για πάντα στο βιβλίο των ρεκόρ.

Ο Νίκος Γουλανδρής είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να δίνει πριμ στους παίκτες του Ολυμπιακού, κάνοντάς τους συχνά… πλάκες με τα μπόνους που προσέφερε. Πριν από εκείνο το ματς είχε θέσει έναν πρωτότυπο όρο για το χρηματικό πριμ. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε στην ομάδα ότι θα έδινε ένα συγκεκριμένο ποσό αν κέρδιζαν με ένα γκολ διαφορά. Από εκεί και πέρα, για κάθε επιπλέον δύο γκολ που θα σημείωναν, το πριμ θα διπλασιαζόταν. Ωστόσο, υπήρχε και ένας ασυνήθιστος περιορισμός: αν το τελικό σκορ ήταν ζυγός αριθμός, τότε οι παίκτες δεν θα έπαιρναν τίποτα!

Για παράδειγμα, αν κέρδιζαν 1-0, θα έπαιρναν ένα συγκεκριμένο ποσό. Αν το σκορ έφτανε στο 2-0, δεν θα έπαιρναν τίποτα. Στο 3-0, το ποσό θα διπλασιαζόταν, στο 4-0 πάλι τίποτα, στο 5-0 τα διπλά και ούτω καθεξής. Το ίδιο μοτίβο συνεχιζόταν, με το πριμ να μεγαλώνει εκθετικά κάθε φορά που το σκορ ήταν περιττός αριθμός. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Ολυμπιακός προηγήθηκε 9-0 και οι παίκτες άρχισαν να συζητούν αν έπρεπε να προσπαθήσουν για ένα ακόμη γκολ ή να σταματήσουν εκεί, καθώς αν το σκορ γινόταν 10-0, θα έχαναν όλα τα χρήματα!

Τελικά, αποφάσισαν να συνεχίσουν και σημείωσαν 11 γκολ, εξασφαλίζοντας ένα εντυπωσιακά μεγάλο πριμ από τον Γουλανδρή, αλλά και μια θέση στην ιστορία για την κορυφαία επιθετική επίδοση σε αγώνα της μεγάλης κατηγορίας στην Ελλάδα.

Εκείνο το μεσημέρι της 3ης Μαρτίου του 1974 ο Λοσάντα δεν είχε παίξει αφού ο αείμνηστος Λάκης Πετρόπουλος δεν έκανε αλλαγές για να χωρέσει μερικούς από τους 19 διεθνείς που είχε τότε ο Ολυμπιακός.

Η ομάδα του Πειραιά εκείνη την χρονιά τελείωσε με 102 γκολ επίθεση και μόλις 14 παθητικό. Μύθος με τον Λοσάντα πρωταγωνιστή.

Ο Έλληνας που έκανε τον πλούτο τέχνη και τη ζωή του μάθημα επιρροής – οι δέκα άγραφοι νόμοι του Αριστοτέλη Ωνάση.

Γράφει :Μανταλένα-Μαρία Διαμαντή/mononews

Πίσω από τα γιοτ, τις αυτοκρατορίες και τα πρωτοσέλιδα, ο Αριστοτέλης Ωνάσης έκρυβε μια προσωπική φιλοσοφία που δεν διδάχθηκε ποτέ σε σχολές management. Ήταν ο Έλληνας που απέδειξε πως η πραγματική επιρροή δεν αγοράζεται, αλλά καλλιεργείται· κι ότι ο μύθος γεννιέται όταν η πράξη συναντά την ιδέα.

Ήταν ένα φαινόμενο που ξεπέρασε τα όρια της επιχειρηματικότητας, μετατρέποντας τη ζωή του σε ένα σχολείο εξουσίας, διαίσθησης και θεατρικής αυτοπειθαρχίας. Από τα καπνομάγαζα του Μπουένος Άιρες μέχρι το γιοτ Christina O, ο «Αρίστος» έστησε γύρω του έναν μύθο που ζει ακόμη.

Οι δέκα «άγραφοι νόμοι» του πλούτου δεν γράφτηκαν ποτέ σε χαρτί, αλλά αποτυπώθηκαν στη στάση του απέναντι στη ζωή. Κάθε κανόνας στηρίζεται σε ιστορικές μαρτυρίες και πηγές που καταγράφουν τη φιλοσοφία του — από τον Peter Evans και τον Pierre Salinger έως τα αρχεία του Ιδρύματος Ωνάση.

 Η σιωπή είναι δύναμη

Ο Ωνάσης μιλούσε λίγο, αλλά ενέπνεε πολύ. Η σιωπή του δεν ήταν απλώς επιφυλακτικότητα· ήταν εργαλείο εξουσίας. Όπως γράφει ο Peter Evans στο The Golden Greek (1975), ο Έλληνας μεγιστάνας απέφευγε τις δημόσιες δηλώσεις, θεωρώντας τη διακριτικότητα «το πιο ακριβό εμπόρευμα».

«Ποτέ μην εξηγείς, ποτέ μην παραπονιέσαι· άφησε τους άλλους να αναρωτιούνται τι ετοιμάζεις», έλεγε.

Η σιωπή του δημιουργούσε μυστηρίο και κύρος. Ήξερε ότι όσο λιγότερα λες, τόσο περισσότερο σε υπολογίζουν. Στην εποχή της υπερέκθεσης, ο Ωνάσης είχε ήδη καταλάβει ότι η δύναμη ανήκει σε εκείνον που ελέγχει την πληροφορία.

 Η σιωπή λειτουργεί ως στρατηγικό εργαλείο κύρους.

Το ρίσκο είναι ο μόνος τρόπος να προηγηθείς 

Από τις πρώτες του επενδύσεις στην Αργεντινή μέχρι τα πετρελαϊκά συμβόλαια του 1954 με τη Σαουδική Αραβία, ο Ωνάσης τόλμησε εκεί που άλλοι δίσταζαν.

«Επενδύεις εκεί όπου οι άλλοι φοβούνται. Αυτό είναι το πραγματικό κέρδος», έλεγε ο ίδιος, σύμφωνα με τον Evans.

Για εκείνον, το ρίσκο δεν ήταν απλώς τόλμη, αλλά μέτρο αυτοπεποίθησης. Δεν ακολουθούσε ποτέ τις σίγουρες οδούς· τις δημιουργούσε. Το 1954, όταν κανείς δεν τόλμησε να υπογράψει με τους Σαουδάραβες, εκείνος το έκανε — και κέρδισε μια αυτοκρατορία.

 Το ρίσκο ως έκφραση αυτοπεποίθησης και εργαλείο κυριαρχίας.

Το περιβάλλον είναι το ήμισυ της επιρροής 

Ο Ωνάσης ήξερε ότι η δύναμη χρειάζεται σκηνοθεσία. Το πού σε βλέπουν, με ποιον δειπνείς και σε ποιο τραπέζι κάθεσαι, καθορίζει την εικόνα σου.

Η κοσμική δημοσιογράφος Elsa Maxwell, στενή του φίλη, έγραψε: «Ο Αρίστος ήξερε ότι ένα τραπέζι δείπνου μπορεί να υποκαταστήσει μια πρεσβεία».

Στα δείπνα του στη Γενεύη ή στο Παρίσι, οι συζητήσεις δεν ήταν ποτέ τυχαίες. Η κάθε πρόσκληση αποτελούσε πολιτική πράξη. Ο Ωνάσης κατανοούσε ότι η επιρροή δεν χτίζεται μόνο με χρήμα — αλλά με ατμόσφαιρα, σύμβολα και στρατηγική παρουσία.

Η σκηνοθεσία του περιβάλλοντος ως μορφή διπλωματίας.

 Ο πλούτος είναι μόνο η αρχή 

«Δεν με ενδιαφέρει να έχω λεφτά· με ενδιαφέρει να μπορώ να κάνω ό,τι θέλω μ’ αυτά», δήλωνε ο Ωνάσης στο Life Magazine το 1962.

Ο πλούτος, για εκείνον, δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά μέσο ελευθερίας. Δεν λάτρεψε ποτέ το χρήμα — λάτρεψε την ανεξαρτησία που αυτό του έδινε.

Ο επιχειρηματίας που ξεκίνησε με μια βαλίτσα στην Αργεντινή κατάλαβε γρήγορα πως η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται στην κατοχή, αλλά στη δυνατότητα επιλογής.

 Ο πλούτος ως εργαλείο ελευθερίας, όχι δεσμά.

Η διαίσθηση είναι ανώτερη από την πληροφορία 

Πριν υπάρξουν big data, ο Ωνάσης εμπιστευόταν κάτι βαθύτερο: το ένστικτό του.

Έλεγε: «Οι αριθμοί δείχνουν τι έγινε — όχι τι θα γίνει».

Η διαίσθησή του ήταν προϊόν εμπειρίας, όχι τύχης. Ο άνθρωπος που είχε γνωρίσει τη φτώχεια, την επιβίωση και την ανασφάλεια, διέθετε ένα εσωτερικό “ραντάρ” που διάβαζε τους ανθρώπους και τις ευκαιρίες καλύτερα από κάθε ανάλυση.

Η διαίσθηση ως ανώτερη μορφή πληροφόρησης.

Το κύρος είναι το νέο νόμισμα  

Στην εποχή πριν το branding, ο Ωνάσης το είχε ήδη επινοήσει.

«Εμπορευόταν το κύρος, όπως οι άλλοι εμπορεύονται το πετρέλαιο», έγραφε το Time Magazine το 1968.

Το κύρος του ήταν το νόμισμά του. Δεν χρειαζόταν να πείσει κανέναν· η παρουσία του ήταν η σύμβαση.

Σε κάθε συνάντηση, η φήμη του προπορευόταν. Είτε στη Γενεύη είτε στη Σαουδική Αραβία, ο Ωνάσης ήταν ο Έλληνας που «ανήκε παντού». Το brand του είχε γίνει διεθνές σύμβολο δύναμης και επιρροής.

Το κύρος ως νέο διεθνές νόμισμα.

 Η πολυτέλεια είναι η επικοινωνία 

Η  Christina O, η Ολυμπιακή Αεροπορία, τα χειροποίητα κοστούμια· τίποτα δεν ήταν υπερβολή. Ήταν όλα μηνύματα.

«Για τον Ωνάση, η πολυτέλεια ήταν τρόπος να μιλά χωρίς να λέει λέξη», σημείωνε το Life Magazine.

Η αισθητική του δεν υπηρέτησε τη ματαιοδοξία, αλλά την εξουσία. Ήξερε πως οι ισχυροί αναγνωρίζουν το γούστο ως κώδικα κύρους — και το χρησιμοποίησε ως γλώσσα επιρροής.

Η πολυτέλεια ως μορφή μη λεκτικής επικοινωνίας.

Οι εχθροί είναι απαραίτητοι  

«Οι εχθροί είναι οι φοροεισπράκτορες της επιτυχίας – χωρίς αυτούς δεν ξέρεις τι έχεις κερδίσει», έλεγε ο Ωνάσης.

Η αντιπαράθεση δεν τον τρόμαζε· τον ενεργοποιούσε. Ο ανταγωνισμός του με τον Σταύρο Νιάρχο υπήρξε ιστορικός, αλλά και δημιουργικός.

Ο Evans περιγράφει πώς ο Ωνάσης αξιοποιούσε κάθε σύγκρουση για να μετρά τη δύναμή του. Για εκείνον, το να προκαλεί αντιδράσεις ήταν σημάδι ότι βρισκόταν μπροστά.

Η σύγκρουση ως μηχανισμός αυτοεπιβεβαίωσης.

Οι άνθρωποι είναι ο καθρέφτης σου

Ο Ωνάσης διάλεγε με χειρουργική ακρίβεια τους ανθρώπους γύρω του.

Η Τζάκι Κένεντι, η Μαρία Κάλλας, οι ηγέτες και οι καλλιτέχνες που τον περιέβαλλαν, δεν ήταν απλώς συνοδοιπόροι — ήταν καθρέφτες της εικόνας του.

«Η μεγαλύτερη πολυτέλεια του Ωνάση ήταν η παρέα του», έγραφε το Time Magazine. Είχε καταλάβει πως η αξία ενός ανθρώπου αντικατοπτρίζεται από εκείνους που τον περιβάλλουν.

Η επιλογή των σχέσεων ως επένδυση κύρους.

Ο θάνατος είναι το τελευταίο επιχείρημα

Ακόμα και μετά τον θάνατό του, ο Ωνάσης φρόντισε το όνομά του να ζήσει περισσότερο απ’ τον ίδιο.

Το Ίδρυμα Ωνάση δεν ήταν απλώς μια φιλανθρωπική πράξη, αλλά η συνέχιση της εξουσίας του σε άλλη μορφή.

«Ήθελε το όνομά του να ζει μετά απ’ αυτόν – γι’ αυτό έστησε ένα ίδρυμα αντί για μαυσωλείο», γράφει ο Evans.

Έτσι, ο Αριστοτέλης Ωνάσης δεν πέθανε ποτέ πραγματικά. Εξακολουθεί να επηρεάζει, να εμπνέει και να διδάσκει μέσα από την ίδια τη διαχρονική του παρουσία.

Η μεταθανάτια ισχύς ως απόδειξη αληθινού κύρους.

Το μάθημα πίσω από τους νόμους

Ο Ωνάσης έζησε ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον ορατό, των συμφωνιών και των τίτλων, και τον αόρατο, των κινήσεων πίσω από τα χαμόγελα.

Κατάλαβε πως οι άνθρωποι δεν ακολουθούν τους ισχυρούς επειδή τους φοβούνται, αλλά επειδή τους πιστεύουν.

Η εξουσία του δεν ήταν θέμα τύχης· ήταν τέχνη.

Σήμερα, οι δέκα αυτοί «νόμοι» μοιάζουν περισσότερο επίκαιροι από ποτέ. Μιλούν για διακριτικότητα αντί για επίδειξη, για ουσία αντί για θόρυβο, για διαίσθηση αντί για δεδομένα.

Και πάνω απ’ όλα, θυμίζουν πως η πραγματική ισχύς δεν είναι να έχεις — αλλά να συνεχίζεις να επηρεάζεις, ακόμη κι όταν δεν υπάρχεις πια.

Πηγή:mononews.gr

Όσο πιο καλός είναι ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερη καλοσύνη μπορεί να βρει στους άλλους ανθρώπους.

Λέων Τολστόι