Οι σοφοί -καλλιτέχνες…

 

Ο καλλιτέχνης πρέπει να προφητεύει όχι με την έννοια ότι προλέγει όσα πρόκειται να συμβούν, αλλά με την έννοια ότι λέει στο κοινό του, με κίνδυνο να το δυσαρεστήσει, τα μυστικά της καρδιάς τους. Η δουλειά του ως καλλιτέχνη είναι να μιλάει άφοβα, να ανοίγει την καρδιά του. Αλλά αυτό που πρέπει να λέει δεν είναι, όπως θα ήθελε να μάς κάνει να πιστεύουμε μία ατομιστική θεωρία τέχνης, τα δικά του μυστικά. Ως εκφραστής της δικής του κοινότητας, τα μυστικά που πρέπει να αποκαλύπτει είναι τα δικά τους. Ο λόγος που τον χρειάζονται είναι ότι καμία κοινότητα δεν γνωρίζει πλήρως τα μύχια δικά της μυστικά. Και μη έχοντας αυτή τη γνώση η κοινότητα αυταπατάται ως προς το μόνο θέμα για το οποίο η άγνοια σημαίνει θάνατο. Για τα δεινά που προκύπτουν από αυτή την άγνοια ο ποιητής ως προφήτης δεν προτείνει θεραπεία διότι την έχει ήδη δώσει. Η θεραπεία είναι το ίδιο το ποίημα. Η τέχνη είναι το γιατρικό της κοινότητας για τις χειρότερες ασθένειες του νου, τη διαφθορά της συνείδησης.

Θεοὶ μὲν γὰρ μελλόντων, ἂνθρωποι δὲ γιγνομένων,
σοφοὶ δὲ προσιόντων αἰσθάνονται.


Φιλόστρατος,

Τὰ ἐς τὸν Τυανέα Ἀπολλώνιον, VIII, 7


Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται.

Η ακοή

αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.

 

Ποιός είναι ο θεός των «αθέων» και «άπιστων»;*

δεν υπάρχουν κατά κυριολεξία άθεοι και άπιστοι, και μόνο κατ’ επίφαση εμφανίζονται έτσι ! Κι αυτό γιατί οι εμφανιζόμενοι ως άθεοι και θεό έχουν και πιστεύουν σ’ αυτόν. Με την διαφορά ότι ο θεός τους δεν είναι ο Θεός που όλοι εμείς οι άλλοι ομολογούμε και πιστεύουμε. Αυτό όμως δεν τους καθιστά στην κυριολεξία άθεους

G. Chesterton έλεγε: « Όταν κάποιος παύει να πιστεύει στον Θεό αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύει σε τίποτε. Πιστεύει σε οτιδήποτε! ». 

Στην πραγματικότητα ο άθεος φοβάται το «μηδέν» ως αφετηρία της υπάρξεως του και επίσης το «μηδέν» ως κατάληξη της ζωής του επί της γης.

*Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., αποσπάσματα από : “Η δυστυχία του να είσαι άθεος”, εκδ.Αρμός,

Η Πολιτική της Απάτης..

Σε ένα ταξίδι ενός Ρώσου εβραϊκής καταγωγής στο Ισραήλ, όταν ελέγχθηκαν οι αποσκευές του κατά την αναχώρηση από το αεροδρόμιο της Μόσχας, ο επιθεωρητής βρήκε ένα άγαλμα του Λένιν στα υπάρχοντά του.

-Ο επιθεωρητής τον ρώτησε:

«Τι είναι αυτό;»

-Ο Ρώσος απάντησε:

«Η διατύπωση της ερώτησής σας είναι λάθος! Έπρεπε να ρωτήσετε ποιός είναι αυτός;

Αυτός είναι ο Λένιν … ο ιδρυτής του κομμουνισμού της Ρωσίας μας. Τον παίρνω μαζί μου για να υποκλίνομαι στη μνήμη του!»

-Ο Ρώσος υπάλληλος επηρεάστηκε. Είπε,

«όλα καλά , να περάσετε.»

-Κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, ο αξιωματικός επιθεώρησης είδε το άγαλμα και τον ρώτησε:

«Τι είναι αυτό;»

-Απάντησε:

«Η ερώτησή σας είναι λάθος, κύριε!Έπρεπε να ρωτήσετε ποιος είναι αυτός;

Αυτός είναι ο Λένιν, ο τρελός εγκληματίας για τον οποίο έφυγα από τη Ρωσία! Τον έφερα μαζί μου, για να τον βρίζω όποτε τον βλέπω.»

-Ο Ισραηλινός υπάλληλος εντυπωσιάστηκε και είπε: «Λοιπόν, παρακαλώ περάστε».

Όταν έφτασε στο σπίτι του, τοποθέτησε το άγαλμα σε μια γωνιά του δωματίου.

-Ένα από τα παιδιά του τον ρώτησε:

«Ποιός είναι αυτός;»

-Απάντησε:

«Μωρό μου, η ερώτησή σου σχετικά με αυτό είναι λάθος!

Έπρεπε να ρωτήσεις τι είναι αυτό;

Αυτό, είναι 20 κιλά χρυσού 24 καρατίων, το έφερα χωρίς τελωνείο ή φόρους !! .»

“Η Πολιτική της Απάτης, είναι η ικανότητα να μιλάς (αν και τα λόγια σου στερούνται ειλικρίνειας) ,

Συμπέρασμα:

να πείθεις πολλούς ανθρώπους ή και μεμονωμένα άτομα για το ίδιο θέμα με διαφορετικούς τρόπους…

με την προϋπόθεση να γνωρίζεις εκ το προτέρων τι θα ήθελαν να ακούσουν’’.

Chryca Carakerezi & Dionisis Liaros