προφήτης Ηλίας /ΣΚΟΥΡΤΑ


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
προφήτης Ηλίας /ΣΚΟΥΡΤΑ


Το ένα φέρνει το άλλο , και ο χρόνος τη γνώση

Αγαπητοί φίλοι ,
Ο Ορεινός συμπλήρωσε σήμερα επτά χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στη μπλογκόσφαιρα της σύγχρονης επικοινωνιακής πλατφόρμας.
Το ιστολόγιο μας που ξεκίνησε πειραματικά στις 22/2/2012 και συνεχίζει πειραματικά και μάλλον και πειρατικά να «εκπέμπει » σε καθημερινή βάση ( επτά χρόνια χωρίς μια μέρα απουσίας ) και να διαβάζεται και να ακούγεται μέσα σε αυτή την ζούγκλα των κοινωνικών αμφίδρομων η μονόδρομων επικοινωνιακών διαύλων .
Στα επτα χρόνια αποκτήσαμε φίλους , συνεργάτες και συνοδοιπόρους που και μόνο , η αίσθηση ότι μας παρακολουθούν , με την βροντερή σιωπή τους η με την αιχμηρή απουσία τους η ακόμη και με την φανερή επιδοκιμασία τους ,έδωσαν την απαραίτητη δύναμη στα πτερύγια του σύγχρονου επικοινωνιακού μύλου ώστε οι μυλόπετρες του να παράγουν η να αναπαράγουν αναρτήσεις και να τις μεταφέρουν στον ωκεανό του Διαδικτύου και τις καταχωνιασμένες στα χρονομπαούλα μνήμες να τις κάνουν φανερές για να «κλέβουν » και να σταματούν τον χρόνο το άχρονο….
Ο ΟΡΕΙΝΟΣ ευχαριστεί θερμά τους 500.000 και πλέον αναγνώστες του, ( τους 485.000 με την παλιά του μορφή ) , που κλικάρισαν στις σχεδόν 30.000 αναρτήσεις ,οι περισσότερες πρωτοδημοσίευτες, πιστεύει δε και αισιοδοξεί ότι θα κρατά αλλά και θα του κρατούν συντροφιά οι φίλοι του και στα επόμενα ταξίδια του ………
Καλή δύναμη σε όλους.
ΟΡΕΙΝΟΣ
22/2/2019
Το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου 1913 οι πρώτες μονάδες του ελληνικού στρατού παρέλασαν στην πόλη υπό τις επευφημίες των κατοίκων. Τα Ιωάννινα, μετά από 483 χρόνια δουλείας, ήταν και πάλι ελεύθερα. Το χαρμόσυνο άγγελμα για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων έγινε αμέσως γνωστό στην Αθήνα, σκορπώντας φρενίτιδα ενθουσιασμού. Ο Γεώργιος Σουρής δημοσίευσε στο Ρωμηό το ακόλουθο ποίημα:
Τα πήραμε τα Γιάννινα
μάτια πολλά το λένε,
μάτια πολλά το λένε,
όπου γελούν και κλαίνε.
Το λεν πουλιά των Γρεβενών
κι αηδόνια του Μετσόβου,
που τα έκαψεν η παγωνιά
κι ανατριχίλα φόβου.
Το λένε χτύποι και βροντές,
το λένε κι οι καμπάνες,
το λένε και χαρούμενες
οι μαυροφόρες μάνες.
Το λένε και Γιαννιώτισσες
που ζούσαν χρόνια βόγγου,
το λένε κι Σουλιώτισσες
στις ράχες του Ζαλόγγου.
Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, πέρα από την εξουδετέρωση κάθε σοβαρής τουρκικής απειλής στην Ήπειρο και την κυρίευση σημαντικού πολεμικού υλικού, είχε επίδραση στο ελληνικό γόητρο, το οποίο μετά την επιτυχία αυτή εξυψώθηκε διεθνώς. Οι επιχειρήσεις στο Μπιζάνι σήμαναν ουσιαστικά και τη λήξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου στο στρατιωτικό πεδίο. Τις επόμενες ημέρες ο ελληνικός στρατός κινήθηκε βορειότερα και ως τις 5 Μαρτίου 1913 είχε απελευθερώσει τη Βόρειο Ήπειρο.

#1: Ασύρτικο από τη Σαντορίνη
Το Ασύρτικο είναι ένα από τα κορυφαία κρασιά στην Ελλάδα, και παράγεται σε όλη τη χώρα. Ο τόπος καταγωγής του, ωστόσο, είναι το νησί της Σαντορίνης.
Πρόκειται για ένα ελαφρύ, λευκό κρασί με γεύσεις από φρούτα και νότες από λεμόνι, ενώ στο φινίρισμά του αφήνει μια ελαφριά πικρή και αλμυρή γεύση.
#2: Μοσχοφίλερο από τη Μαντινεία
Στην κεντρική Πελοπόννησο, κοντά στην Τρίπολη, φυτρώνει η ποικιλία από την οποία παράγεται το Μοσχοφίλερο, ένα υπέροχο ξηρό, αρωματικό λευκό κρασί με γεύσεις από ροδάκινο, μείγμα ανθών, και γλυκό λεμόνι.
Καθώς το κρασί αυτό ωριμάζει, αναπτύσσει περισσότερες γεύσεις από νεκταρίνι και βερίκοκο με νότες ψημένων φουντουκιών ή αμυγδάλων.
#3: Μαλαγουζιά από τη Βόρεια Ελλάδα
Το λευκό σταφύλι Μαλαγουζιά είναι μια πιο πρόσφατη “ανακάλυψη”, αφού αναστήθηκε από το οινοποιείο “Κτήμα Γεροβασιλείου” στη Βόρεια Ελλάδα.
Πρόκειται για ένα πλουσιότερο λευκό κρασί, και θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μια διασταύρωση Viognier και Chardonnay, με γεύσεις από ροδάκινο, λάιμ, άνθη πορτοκαλιού και λεμονιού όλες δεμένες σε ένα απαλό, φρουτώδες φινίρισμα.
#4: Σαββατιανό από την Κεντρική Ελλάδα
Η ποικιλία Σαββατιανό προσφέρει γεύσεις από μέλι συνδυασμένες με μια ευχάριστη οξύτητα από λάιμ και πράσινο μήλο.
Όταν ωριμάζει σε δρύινα βαρέλια, το Σαββατιανό γίνεται πιο κρεμώδες με γεύσεις που θυμίζουν το λευκό κρασί Βουργουνδίας.
#5: Ρετσίνα από την Κεντρική Ελλάδα
Δημοφιλές προïόν της Ελλάδας είναι η Ρετσίνα, το λευκό κρασί στο οποίο εγχέεται χυμός από την χαλέπιο πεύκη. Η Ρετσίνα έχει αρώματα λιναρόσπορου και φλούδας λάιμ που οδηγούν σε γεύσεις από μήλα και τριαντάφυλλα, με λεπτές νότες πεύκου και αλμυρό φινίρισμα.
Η Ρετσίνα που παρασκευάζεται με σταφύλια της ποικιλίας Ασύρτικο τείνει να είναι πιο αιχμηρή στη γεύση της (αλλά ωριμάζει καλύτερα) ενώ η Ρετσίνα από σταφύλια της ποικιλίας Σαββατιάνο προσφέρει μια πιο γενναιόδωρη γεύση από ώριμα μήλα και ροδάκινα, καθώς και μια λιπαρή υφή στο ουρανίσκο.
#6: Αγιωργίτικο από τη Νεμέα
Το Αγιωργίτικο είναι γνωστό κρασί από τη Νεμέα, μια περιοχή στην Πελοπόννησο που είναι διάσημη για αυτήν την ποικιλία. Αυτό το κόκκινο κρασί είναι γεμάτο με γεύσεις από γλυκό βατόμουρο, μαύρη σταφίδα, σάλτσα δαμάσκηνου και μοσχοκάρυδο συνδυασμένα με λεπτές νότες πικρών βοτάνων (ρίγανη) ενώ είναι ισορροπημένο σε τανίνες.
Το Αγιωργίτικο είναι γενναιόδωρο και φρουτώδες, παρόμοιο με το Merlot, αλλά με λίγα περισσότερα μπαχαρικά. Τα ροζέ κρασιά που φτιάχνονται από αυτήν την ποικιλία έχουν υπέροχες γευστικές αναλαμπές από βατόμουρο και λαμπερό, βαθύ ροζ χρώμα.
#7: Ξινόμαυρο από τη Νάουσα
Το Ξινόμαυρο είναι γνωστό ως “Το Μπαρόλο της Ελλάδας” και αναπτύσσεται στις περιοχές της Νάουσας και του Αμυνταίου. Ο χαρακτηρισμός του ως μπαρόλο οφείλεται στο γεγονός ότι, το κρασί προσφέρει γεύσεις από μαύρο κεράσι, γλυκόριζα, μπαχάρι ενώ περιστασιακά εμφανίζονται γεύσεις από ντομάτα.
Με υψηλή περιεκτικότητα σε τανίνες και μεσαία οξύτητα, το ξινόμαυρο διαθέτει τολμηρές γεύσεις από φρούτα γεγονός που το καθιστά ιδανικό κρασί για το κελάρι σας!
#8: Ξινόμαυρο, Κρασάτο και Σταυρωτό από την Ραψάνη
Στους πρόποδες του Όλυμπου, στην περιοχή Ραψάνη, φυτρώνουν τα κόκκινα σταφύλια των ποικιλιών του Ξινόμαυρου, του Κρασάτου και του Σταυρωτού σε εδάφη όπου κυριαρχεί ο σχιστόλιθος.
Το κρασί είναι, συνήθως, αποτέλεσμα μίξης των ποικιλιών, με κυρίαρχο το Ξινόμαυρο, και προσφέρει πικάντικες γεύσεις από βατόμουρο, γλυκάνισο, μάραθο, κεράσι, και περιστασιακά ελιά ή ντομάτα.
#9: Κοτσιφάλι και Μανδηλαριά από την Κρήτη
Στο νοτιότερο νησί της Ελλάδας, την Κρήτη, θα βρείτε ένα από τα πιο θερμά κλίματα του κόσμου.
Τα εγχώρια κόκκινα σταφύλια της Κρήτης, Κοτσιφάλι και Μανδηλαριά, μερικές φορές αναμιγνύονται με την ποικιλία Syrah για να δημιουργήσουν ένα κρασί με γλυκιά γεύση κόκκινων και μαύρων φρούτων, κανέλας, μπαχαρικών και σάλτσας σόγιας που οδηγούν σε ένα μαλακό και γλυκό φινίρισμα.
#10: Βινσάντο από τη Σαντορίνη
Στο νησί της Σαντορίνης θα βρείτε ακόμα κρασί από την ποικιλία Βινσάντο, ένα αποξηραμένο στον ήλιο γλυκό κρασί που μυρίζει περισσότερο σαν κόκκινο κρασί, παρόλο που παράγεται με λευκά σταφύλια των ποικιλιών ασύρτικο, αïδάνι και αθήρι!
Αυτό το κρασί έχει αρώματα βατόμουρου, σταφίδας, αποξηραμένων βερίκοκων και κερασιών μαρασκίνο. Αν και η μυρωδιά θα σας συνεπάρει προτού καν δοκιμάσετε, θα γοητευτείτε από την γευστική αντίθεση μεταξύ των γλυκών φρούτων και των πικρών γεύσεων που οφείλονται στις τανίνες του κρασιού (σχετικά σπάνιο για λευκό κρασί!).
#11: Μοσχάτο από τη Σάμο
Το Μοσχάτο της Σάμου παράγεται σε διάφορα στυλ, από ξηρό έως γλυκό, με αρωματικές νότες.
Ένα από τα πιο δημοφιλή στυλ είναι το Vin Doux, το οποίο είναι προσφέρει γεύσεις από γλυκές μαρμελάδες, λίτσι και τούρκικα αρώματα, με απαλές νότες στο φινίρισμα του.
#12: Μαυροδάφνη από την Πελοπόννησο και την Κεφαλονιά
Η μαυροδάφνη συνήθως μετατρέπεται σε ένα γλυκό, αργής συγκομιδής, κόκκινο κρασί που έχει γεύσεις από σταφίδες και μαύρη σοκολάτα, με τραγανά υψηλές τανίνες.
Κάποιοι παραγωγοί, όμως, την αναμιγνύουν με άλλα σταφύλια, συμπεριλαμβανομένης της ποκιλίας Αγιωργίτικο, μια μίξη η οποία παράγει ένα πλούσιο, γεμάτο και μαλακό ξηρό κόκκινο κρασί με νότες από βατόμουρο, κεράσι και γλυκόριζα.




πριν 17 χρόνια 
ο παππούς βγήκε σεργιάνι ,πριν 10 χρόνια 
Αμφισβήτηση είναι η έκφραση του ελεύθερου, του ζωντανού, του ανοιχτού πνεύματος που δεν δέχεται τίποτα ως δεδομένο, απόλυτο, τελεσίδικο – αλλά κρίνει, εξετάζει, αναθεωρεί, ελέγχει διαρκώς και δεν επαναπαύεται σε δόγματα…..
Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν [1883-1931] μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του “Ο Κήπος του Προφήτη”.
Το ποίημα εκδόθηκε το 1923, λες και προφήτευε για την Ελλάδα του σήμερα.
Απόσπασμα από το ποίημα:
“Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.”