Συντάκτης: Kostas Bertsias

Αρχιεπίσκοπος Γεράσων: Έτσι ανάβουμε το Άγιο Φως, ειδωλολατρία ότι έρχεται από τον ουρανό

Κύμα αντιδράσεων από τις μαρτυρίες για την Αφή του Αγίου Φωτός – Τι λέει στην κάμερα ο Αρχιεπίσκοπος Γεράσων Θεοφάνης – “Είναι φυσικόν φως. Δεν κατέρχεται κανένα φως από τον ουρανό”.

Το θαύμα του καθαγιασμού του Φωτός στα Ιεροσόλυμα αναλύει ο Αρχιεπίσκοπος Γεράσων Θεοφάνης σε βίντεο που προβάλλεται στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 με τον Νίκο Χατζηνικολάου.

“Ποιες είναι οι τελετές; Η ύψωσις του Τιμίου Σταυρού… υπάρχουν τελετές. Το Άγιο Φως είναι μέσα στις τελετές, άρα βλέπετε η εκκλησία που το τοποθετεί. Στη βάση που πρέπει. Τελετή.” αναφέρει ο Αρχιεπίσκοπος Γεράσων κατά την ξενάγηση προσκυνητών από την Κρήτη στον Ναό της Αναστάσεως, όπου παρών είναι και ο δημοσιογράφος Δημήτρης Αλικάκος που είναι ο συγγραφέας του βιβλίου που προκαλεί αντιδράσεις.

“Το φως είναι Άγιον, αλλά όπως το θέλει η Εκκλησία. Το ευλογεί η Εκκλησία και γίνεται Άγιο Φως. Όπως ευλογεί, ας πούμε, το νερό στον Αγιασμό, ευλογεί φυσικόν φως! Είναι φυσικόν φως. Δεν κατέρχεται κανένα φως από τον ουρανό – αυτό είναι ειδωλολατρία, είναι καταναγκασμός. Κατέρχεται η Θεία Χάρις αοράτως. Και μάλιστα, μέσα στην ευχή, λέει: ‘Εδώ ανάκτορων, εκ του εν τω Παναγίω Τάφω ενδελεχώς που θα πει συνεχώς, εκκαιομένον φωτός.

Θέλει να πει με άλλα λόγια της ακοίμητης κανδήλας. όταν ήρθαν οι σταυροφόροι, αυτοί που διέστρεψαν την Αλήθεια, αυτοί το έκαναν θαύμα για να υποβάλλουν τον λαό όπως και χιλιάδες δοξασίες… και χίλια δυο πράγματα. Και έτσι και αυτό και τότε άλλαξε. Φύγανε οι σταυροφόροι και δυστυχώς το πήραμε εμείς και επειδή ο κόσμος έχει συνηθίσει δεν τους λένε ποτέ την αλήθεια πολλοί. Και το Πατριαρχείο λέει τελετή του Αγίου Φωτός, δεν το λέει θαύμα. Παρότι είναι θαύμα αλλά με εκκλησιαστικό τρόπο. Είναι καθαγιασμός. Και μπορεί να κάνει θαύματα με την πίστη”.

Πρώτη η Φινλανδία λέει η Παγκόσμια Έκθεση Ευτυχίας

Πρωτοπαρουσιάστηκε το 2012 ως οικονομικό μοντέλο, αλλά πλέον βασική αρχή τής εν λόγω μέτρησης είναι η εκτίμηση των ίδιων των πολιτών για το ζήτημα. Και εμείς οι «ηλιοκαμένοι» πατώνουμε, ενώ οι «σκοτεινιασμένοι» Φινλανδοί πλέουν σε πελάγη ευτυχίας

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρέπει να αντιμετωπίζονται ως το ναρκωτικό της σύγχρονης (ψηφιακής) εποχής, καθώς αποτελούν αιτία «μιας παγκόσμιας επιδημίας νέων εξαρτήσεων». Είναι αυτή μια από τις πιο ανησυχητικές διαπιστώσεις της φετινής World Happiness Report που κοινοποιήθηκε σήμερα μέσω της αρμόδιας υπηρεσίας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Μια άλλη κρίσιμη διαπίστωση των συντακτών της Παγκόσμιας Έκθεσης Ευτυχίας αφορά το γεγονός ότι παρ’ όλο που η χρηστή διακυβέρνηση αποτελεί καθοριστικό παράγοντα ευημερίας, δεν σχετίζεται απαραίτητα με το επίπεδο και την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας, γιατί αυτό που μετράει περισσότερο για τους πολίτες, είναι τα απτά αποτελέσματα προς όφελός τους. Παρά, όμως, τις όποιες ανησυχητικές διαπιστώσεις, αποτελεί γεγονός πως η επιστημονική αξιοπιστία αυτής της παγκόσμιας έκθεσης βελτιώνεται χρόνο με τον χρόνο.

Η αρχική ιδέα ανήκει σε όλους όσοι επιδίωξαν να αμφισβητήσουν την εγκυρότητα στατικών δεικτών (όπως το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) υποστηρίζοντας ότι οι εν λόγω δείκτες δεν λαμβάνουν υπόψη ούτε την ποιότητα όλων των προϊόντων και των αγαθών που παράγουμε ούτε τον αντίκτυπό τους στους ανθρώπους.

Τον Μάρτιο του 1968, κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής ομιλίας του στο πανεπιστήμιο του Κάνσας, λίγους μήνες προτού δολοφονηθεί, ο Ρόμπερτ Κένεντι κατήγγειλε την ευτυχία του ΑΕΠ καθώς «μετράει τα πάντα εκτός από όλα όσα έχουν αξία στη ζωή».
Ενας από τους πρώτους που βάλθηκε να επεξεργαστεί εναλλακτικούς δείκτες μέτρησης της ποιότητας ζωής των ανθρώπων είναι ο Ινδός νομπελίστας οικονομολόγος και φιλόσοφος Αμάρτια Σεν.
Και ένας από τους πιο πιστούς οπαδούς του, ο αμερικανός οικονομολόγος με ειδίκευση στη βιώσιμη ανάπτυξη Τζέφρι Σακς επιβλέπει σήμερα, από τη θέση του διευθυντή του Δικτύου Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, δεκάδες ειδικούς -ψυχολόγους και κοινωνιολόγους, γιατρούς και οικονομολόγους, στατιστικολόγους και φιλοσόφους- που εργάζονται για τη σύνταξη της Wold Happiness Report.

Μια από τις βασικές αρχές που διέπουν την Παγκόσμια Έκθεση Ευτυχίας είναι ο πραγματισμός, με την έννοια ότι αρμόδιοι να καθορίσουν τι αποτελεί αληθινή ευτυχία δεν είναι τόσο οι επιστήμονες όσο οι ίδιοι οι άνθρωποι/πολίτες. Εάν «η επιδίωξη της ευτυχίας» αποτελεί «αναφαίρετο δικαίωμα» όλων των ανθρώπων, όπως αναφέρεται στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, τότε είναι σωστό να καθορίζουν οι ίδιοι τα όποια κριτήρια.

Η πρώτη Εκθεση Ευτυχίας παρουσιάστηκε τον Απρίλιο του 2012 με στόχο τον «καθορισμό ενός νέου οικονομικού μοντέλου» με πυλώνες την «ευημερία» και την «ευτυχία» των ανθρώπων. Κάθε έκθεση περιλαμβάνει επικαιροποιημένες αξιολογήσεις και μια σειρά κεφαλαίων για συγκεκριμένα, ειδικά, ζητήματα που εμβαθύνουν στην κατανόηση και την ανάλυση της ευτυχίας όπως αυτή ορίζεται και γίνεται αντιληπτή σε διάφορες χώρες και περιοχές του κόσμου. Συχνά υπάρχει και ένα κεντρικό θέμα το οποίο στη φετινή, έβδομη, Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας είναι η σχέση μεταξύ «ευτυχίας και κοινότητας» στο πλαίσιο της οποίας αναλύονται οι τρόποι με τους οποίους παράγοντες όπως η διακυβέρνηση, η ισχύς της προ-κοινωνικής συμπεριφοράς και η εξέλιξη της τεχνολογίας της Πληροφόρησης και των Επικοινωνιών επιδρούν στην ευτυχία. World Happiness Report 2019 –

Οι πιο ευτυχισμένες χώρες στον κόσμο  Φινλανδία Δανία Νορβηγία Ισλανδία Ολλανδία Ελβετία Σουηδία Νέα Ζηλανδία Καναδάς Αυστρία 82. Ελλάδα (79η το 2018) Οσον αφορά την οικονομία, εξακολουθεί να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς, δεδομένου ότι στη Δύση παρατηρήθηκε μια σημαντική μείωση της συλλογικής ευτυχίας εξαιτίας των συνεπειών της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξέσπασε το 2008. Οπως εξακολουθούν να είναι εξαιρετικής σημασίας για τον καθορισμό του βαθμού ευτυχίας των πολιτών και των λαών οι ανισότητες – η διεύρυνσή τους συνεπάγεται και τη διεύρυνση της δυστυχίας.
Δεν θα πρέπει, οπότε, να προκαλεί έκπληξη ότι, λαμβάνοντας υπόψη έξι βασικούς δείκτες – το κατά κεφαλήν εισόδημα, το προσδόκιμο μιας υγιούς ζωής, την κοινωνική στήριξη, την ελευθερία, τη γενναιοδωρία και την απουσία διαφθοράς – στην πρώτη δεκάδα με τις πιο ευτυχισμένες χώρες στον κόσμο περιλαμβάνονται εφέτος και τα πέντε κράτη που συναποτελούν τις αποκαλούμενες Βόρειες Χώρες (Nordic Countries).
Για δεύτερη συναπτή χρονιά η πιο ευτυχισμένη χώρα στον πλανήτη είναι η Φινλανδία ενώ πίσω της ακολουθούν με τη σειρά η Δανία, η Νορβηγία και η Ισλανδία.
Η Σουηδία βρίσκεται στην έβδομη θέση, πίσω από την Ολλανδία και την Ελβετία, ενώ τη λίστα συμπληρώνουν η Νέα Ζηλανδία, ο Καναδάς και η Αυστρία.

Λιγότερο ευτυχισμένοι σε σχέση με την περσινή χρονιά εμφανίζονται οι Έλληνες,με την χώρα μας να κατατάσσεται 82η ενώ βρισκόταν στην 79η θέση. Αξίζει να σημειωθεί ότι την Ελλάδα ακολουθούν η Μογγολία και η «Macedonia» (χωρίς το «North») στην 83η και στην 84η θέση αντίστοιχα. Πάντως οι πιο δυστυχείς φέτος είναι οι πολίτες του Νότιου Σουδάν (πέρυσι ήταν του Μπουρούντι) το οποίο κατατάσσεται στην 156η και τελευταία θέση της λίστας.

Πηγή: Protagon.gr

Έχουμε ποτέ αναλογιστεί πως η ευτυχία μπορεί να είναι η φυσική μας κατάσταση , ο κανόνας δηλαδή, και όχι η εξαίρεση, όπως τελικά συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους . Μήπως υπάρχουν κάποιοι κλέφτες που μας την αφαιρούν ενώ δικαιωματικά μας ανήκει ; Μήπως τον παράδεισο το χάσαμε όχι ως ποινή αλλά τελικά ήταν μια καμουφλαρισμένη κλοπή ;

Ας το σκεφτούμε λίγο και τα λέμε αύριο …

Νίκος Καζαντζάκης: «Έχε πίστη, ζήτα το αδύνατο και θα γενεί το θαύμα»

Πώς να πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη;

Ξεχνούν πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα.

Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλαβαίνεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου, τρομάζεις… γιατί δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άνανδρες πράξεις σου, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους.

Ξέρεις πως εσύ, όχι η μοίρα, όχι η τύχη, μήτε οι άνθρωποι γύρω σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι και αν κάμεις, ό,τι και αν γίνεις ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο.

Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο· και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει.

Γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο.

Τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε μπορούσε να το μαντέψει: το αδύνατο γίνεται δυνατό.

Νίκος Καζαντζάκης

Απόσπασμα από το έργο του «Ο Καπετάν Μιχάλης»

Κοντά στο Κλειδί

Το μυστήριο της ανθρώπινης ζωής δεν έγκειται στο να παραμείνεις ζωντανός αλλά στο να βρεις κάτι για το οποίο αξίζει να ζεις .

Οι κρατικές δαπάνες στην Ελλάδα ως ποσοστό του ΑΕΠ εξακολουθούν να είναι υψηλότερες του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό όμως που πρέπει να ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πού κατευθύνονται και εάν αποδίδουν. Και τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι ύστερα από τρία μνημόνια και πληθώρα «μεταρρυθμίσεων», εξακολουθούμε να μην δίνουμε τη δέουσα σημασία σε τομείς εξαιρετικά κρίσιμους για την ποιότητα της ζωής των πολιτών και το μέλλον της χώρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat η χώρα μας είναι ουραγός στην κοινότητα στις δαπάνες για παιδεία και υγεία, ενώ εξαντλεί την κοινωνική προστασία σε συντάξεις, προσφέροντας ελάχιστα για τη στήριξη της οικογένειας και των παιδιών.

Η ανάλυση της Eurostat

Στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι κρατικές δαπάνες ανέρχονται στο 45,8% του ΑΕΠ (τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του 2017), με το ποσοστό να μειώνεται σταθερά από το 2012, όταν και βρισκόταν στο 48,9% του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα είναι στο 47,3%, το όγδοο υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των 28. Η Γαλλία έχει τα πρωτεία (56,5%), ενώ ακολουθούν σκδανδιναβικές χώρες, όπως η Φινλανδία (54,2%), η Δανία (51,2%) και η Σουηδία (49,4%).

Η μερίδα του λέοντος στις συντάξεις

Το μεγαλύτερο κομμάτι καλύπτουν σε όλα τα κράτη μέλη οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας. Στη χώρα μας ανέρχονται στο 19,4%, την ώρα που ο μέσος όρος της κοινότητας είναι 18,8%. Το 19,4% προκύπτει από δαπάνες ίσες με το 13,8% του ΑΕΠ για συντάξεις και επιδόματα γήρατος, 2,1% για επιζώντες, μόλις 0,6% για τη στήριξη οικογένειας και παιδιών, 0,5% για επιδόματα ανεργίας και 0,9% για «άλλες δαπάνες», που δεν προσδιορίζονται. Οι συντάξεις στην Ελλάδα καλύπτουν το 29% των συνολικών κρατικών δαπανών, με το ποσοστό να είναι το υψηλότερο στην Ε.Ε. των 28.

Ουραγός σε υγεία και παιδεία

Η υγεία απορροφά το 11,1% του συνόλου των κρατικών δαπανών στη χώρα μας, με το ποσοστό να μας κατατάσσει στην 25η θέση μεταξύ των 28. Ακόμη χαμηλότερα, στην 27η θέση, είμαστε στις δαπάνες για εκπαίδευση, οι οποίες καλύπτουν το 8,2% του συνόλου.

Ως ποστοσό του ΑΕΠ οι δαπάνες για την παιδεία είναι 3,9%, την ώρα που στην Κύπρο για παράδειγμα το ποσοστό είναι 5,7% και στην Πορτογαλία 5%. Το υψηλότερο ποσοστό καταγράφεται στη Σουηδία και είναι 6,8% ενώ ο μέσος κοινοτικός όρος είναι στο 4,6%.

Οι δαπάνες για την υγεία καλύπτουν το 5,2% του ελληνικού ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι 7%.

Ακριβές οι «γενικές δημόσιες υπηρεσίες»

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην κατηγορία «γενικές δημόσιες υπηρεσίες» κατευθύνονται στην χώρα μας δαπάνες, που αντιστοιχούν στο 17,6% του συνόλου των κρατικών δαπανών (δεύτερο υψηλότερο στους 28) και στο 8,3% του ΑΕΠ (το υψηλότερο μεταξύ των 28). Ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι 5,8% του ΑΕΠ.

Πρωταθλητισμό ως γνωστό κάνουμε και στις αμυντικές δαπάνες, που καλύπτουν το 2,5% του ΑΕΠ

Κέρδος online

Τύχη είναι ίσως το ψευδώνυμο του θεού όταν δεν θέλει να υπογράψει!