Αντιγραφή από το Facebook
Ψηφίζω από το 1977, 42 χρόνια τώρα
Έκανα, ότι όλοι μας, σ αυτόν τον τόπο.
Η οικογένειά μου κι απο τις δύο πλευρές της, ήταν πρόσφυγες.Είχαν όμως βαθιά χαραγμένα μέσα τους , παππουδες και γιαγιάδες, τον Ελληνισμό.
Έναν Ελληνισμό που τους κρατούσε …Έλληνες, χιλιάδες χρόνια, κι ας ήταν ποσοστά της τάξης του 10% ή άντε 20% στα μερη που ζούσαν.
Ο ένας ο παππους μου, ο Πόντιος, ήταν Βενιζελικός κι ο άλλος, ο Βορειοηπειρώτης, ήταν …Βασιλικός, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε στον εμφύλιο, να τον παρουν σηκωτό για 10 χρόνια στην Ουγγαρία, στο χωριό Μπελογιάννη.
Όταν παντρευτηκε ο πατερας μου την μάνα μου , στα 1955, είχε χαμένους τους γονείς του, δεν ήξερε καν αν ζουν…
Ο παππους μου ο Πόντιος, τότε, είχε χαμένο πόδι και χέρι , από μάχη κατά των Βουλγάρων το 1944 και τον μεγάλο γιο του σκοτωμένο .Είχε αφήσει τον πατερα του στα 1924 χαμένο στην Τουρκία, καθώς και τις δύο πρωτες κόρες του.Είχε χάσει και το αδελφό του και άλλα 3 πρωτα ξαδέλφια, από τους Βουλγαρους στην κατοχή..Δεν λέω, ταθελε ο κώλος τους, πήραν τα όπλα και βγήκαν στα βουνά, όπως έκανε και στην Τουρκία, στον Πόντο, μαχόμενος από το 1915 ως το …1924.Παντρευτηκε την γιαγια μου, κάτω από ένα έλατο, στα βουνά.Η καημένη η Δέσποινα, 9 χρόνια παντρεμένη,είδε πρωτη φορά νοικοκυρό, στα 1925, στην Ελλάδα.Για αυτούς, τους ξεχασμένους στα βάθη της Ανατολής, ο πόλεμος, δεν έληξε στα 1922, αλλά στα 1924…Τους είχαν ξεχάσει και οι Έλληνες και οι Τούρκοι…
Αυτά, λίγο πολυ ταχω γράψει, παλιά.
Όμως…
Αυτό που δεν έγραψα, είναι αυτό που με καίει , απόψε και πάντα από δω και πέρα
Βλέπω, ξεκάθαρα, όλη την διανόηση σχεδόν της Αθήνας, να στεκεται απόμακρα από τούς Έλληνες του Βορρά.Βλέπω, ακόμη και διανοούμενους σαν τον -προσφυγικής καταγωγής,Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον γνωστό ποιητή, να λένε για την Μακεδονία και τις Πρεσπες, ότι λύθηκε οριστικά το πρόβλημα…
Δεν με ενδιαφέρει τι λένε οι εκ γενετής προδότες της πιο επικίνδυνης , της πιο αγράμματης και τις πιο κομπλεξικής αριστεράς της Ευρώπης.Αυτοί, μετατρέπουν το μίσος της ήττας , σε μίσος κατά της πατρίδας τους.
Με ενδιαφέρει όμως τι λένε οι καθηγητάδες, τι λένε οι ποιητές…
Κάποτε, υπήρχε ένας Δημήτρης Ψαθάς, ένας Στρατής Μυριβήλης, υπήρχαν άνθρωποι ψυχωμένοι και μπροσταρηδες σ αυτο που λέμε Εθνικό φρόνημα.Σήμερα, υπάρχουν Παπαδόπουλοι και Λιάνηδες…
Η χώρα βρίσκεται λίγα κλικ, πριν τον γκρεμό.
Η αγραμματοσύνη είναι πια το βασικό προσόν κυβερνώντων και κυβερνομένων,κατάσταση αυτοτροφοδοτούσα την πορεία προς την ανυπαρξία.
Γεμίσαμε έννοιες όπως άσυλο ιδεών, μολοτωφ,μη δίωξης κλπ.Όποιος διαφωνεί χρήζεται αμέσως φασίστας, όποιος αποκαλέσει τον λαθρομετανάστη λαθρομετανάστη, όποιος ονομάσει τον προδότη προδότη,είναι εξοβελιστέος.
Μιλάνε για επενδύσεις, αυτοί που θεωρουν έγκλημα το κέρδος, μιλάνε για Δημοκρατία αυτοί που κανένα νόμο δεν τον συζήτησαν πανω από 48 ώρες, μιλάνε για ανοίγματα στην κοινωνια, αυτοί που μεταφερουν μηχανηματα ελεγχου από αεροδρόμιο, για να ελέγξουν τους εισερχόμενους σε μια αίθουσα ομιλίας Πρωθυπουργου.
Ξέρουν τον βαθμό επικινδυνότητας τους, ξέρουν την πραγματική απήχηση στην κοινωνία, ξερουν το αύριό τους.
Αυτό που δεν ξέρουν, δεν υπολογίζουν, είναι μέχρι που μπορεί να φτάσει ο Έλληνας..
Μας ξεφτίλισαν διεθνώς, μας πήραν το πιο σημαντικό φυλακτό που είχαμε από τους παππουδες μας, το Εθνικό φιλότιμο.
Αυτό που θα κανουν τώρα
Είναι να διαλύσουν την χώρα, μετά τις εκλογές.
Εκδικητικά.Τοχουν στο DNA τους.
Έχασαν το 1949, πηραν μια ρεβάνς ξεφτίλας το 2019, αν χάσουν πάλι, που θα χάσουν, ξέρουν ότι δεν υπάρχει επόμενο καραγκιοζιλίκι στην ιστορία.
Θα τα κάνουν μπάχαλο, εκεί στηρίζονται , απειλούν.
Ανθρωποι σαν τον Παππά, σαν τον Κοτζιά, τον Κατρούγκαλο και φυσικά τον Τσίπρα,ένα καταλαβαίνουν μόνο.
Το τίποτα..
Οτι και να πεις, ότι και να κάνεις, είσαι χαμένος, γιατί η λογική, η ιστορία, η μόρφωση, η παράδοση, είναι ξένη, Κινέζικη, γι αυτούς.Όλα γι αυτους λύνονται , αφού προσπαθησαν και εκπαιδευσαν ένα πολιτικό κοινό, έτοιμο να δεχεται τα παντα.
Δεν χρειαζεται πια , να ακουει κανείς, δεν χρειάζεται να διαβάζει κανείς, δεν χρειάζεται να σκέπτεται κανείς.Ένα μόνο χρειάζεται..
Να μάθει να λέει ούστ, ούστ , ούστ
Σωτήρης Δημηρόπουλος….Αααααααααααααααααα-κραυγή δάσους
ΥΓ1. Χίλιες ζωές να είχαν αυτοί όλοι,μια τετοια φωτό, δεν θα μπορουσαν να βγάλουν.Σάμος 1979. Το διδακτορικό μου στον τιμημένο Ελληνικό στρατό
ΥΓ 2. Και μένα…τα θέλει ο κώλος μου, όπως του παππου μου.
