Συντάκτης: Kostas Bertsias

Πεινά ο άνθρωπος για δόξα και χρήμα, για απόλαυση και εξουσία. Και είναι αυτή η πείνα αχόρταγη. Και λυσσομανάνε μέσα στην καρδιά του άνεμοι απληστίας και ιδιοτροπίας. Και είναι αυτή η πείνα που τρώει τα σωθικά του. Είναι αυτή η αίσθηση του ανέφικτου και ανεκπλήρωτου που τρομοκρατεί την ζωή του. Μα πίσω από όλα αυτά κρύβεται μια άλλη πείνα.

————————————

Πεινά ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος. Πεινά, όχι όμως για φθορά και ύλη. Προσπαθεί μέσω όλων αυτών να χορτάσει την πραγματική του πείνα. Και αυτή είναι η πείνα του για αγάπη. Εάν δεν ικανοποιήσει αυτή την πείνα του για αγάπη (να δώσει και να πάρει) τότε πέφτει με τα μούτρα στο φαΐ, τότε εμμένει στην απόκτηση υλικών πραγμάτων, τότε χάνει την ειρήνη και την ηρεμία του. Και μπορεί να τρώει πολύ, να παχαίνει μα ευτυχισμένος δεν είναι. Μπορεί να ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του και τα «θέλω» του, μα ανάπαυση δεν βρίσκει.

————————————

Πεινάμε όλοι για αγάπη. Γιατί έχουμε φτιαχτεί για ν’ αγαπούμε και για ν’ αγαπηθούμε. Γι’ αυτό τελικά ζούμε. Αυτός είναι ο σκοπός μας. Ένας σκοπός που ξεπερνά την φθορά και τον θάνατο, που ξεπερνά το εφήμερο και αισθητό.

Πεινάμε για αγάπη. Πεινάμε για να ενωθούμε με τους άλλους, πεινάμε για αγκαλιές και φιλιά. Και είναι αυτή η πείνα ότι πιο ιερό έχουμε, ότι πιο πολύτιμο κατέχουμε.

Αυτή η πείνα για τα μάτια σου, αυτή η πείνα για την αγκαλιά σου, αυτή η πείνα για το χαμόγελό σου…

————————————

Όταν ο άνθρωπος αγαπά και αγαπιέται παύει να πεινά για τ’ άλλα. Πλέον ειρηνεύει σ’ αυτό το ξεδίψασμα της ψυχής του. Δεν πασχίζει ν’ αποκτήσει εξουσία και δόξα, χρήματα και απολαύσεις διότι πλέον η ψυχή του τρέφεται από την αγάπη, από την αποδοχή που γεννά αίσθημα ασφάλειας και ειρήνης. Αγαπιέται και αγαπά και αυτό τον γεμίζει. Γεμίζει ο άνθρωπος με τον άλλον, ενώνεται με τον άλλον και πληρώνεται η ύπαρξή του.

Πεινά ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος. Πεινά για ουρανό και αιωνιότητα, δηλαδή για αγάπη. Διότι η αγάπη είναι ουράνιο αγαθό, αιώνιος θησαυρός, Θείο δώρο.

Όταν σου πει κάποιος «σ’ αγαπώ», να θυμάσαι σου λέγει «πεινώ για σένα, πεινά η ψυχή μου…άσε με να ξεδιψάσω μεσ’ τα μάτια σου, άσε με να ξαποστάσω στο χαμόγελό σου, άσε με ν’ αναπαυθώ στην αγκαλιά σου…άσε με να σε ξεκουράσω, άσε με να σου χαμογελάσω, άσε με να σ’αναπαύσω…άσε με να χορτάσω, να σε ξεδιψάσω». Και είναι αυτό το βίωμα της πληρότητας. Αυτό το βίωμα του παραδείσου που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν έχεις ανάγκη τίποτα άλλο για να ευτυχείς. Όχι, δεν είναι η αγάπη Θεός, αλλά ο Θεός είναι Αγάπη. Και επειδή “είδες τον αδελφό σου, είδες τον Θεό σου” γι’ αυτό και μέσω του πλησίον εκπληρώνουμε αυτό το κάλεσμα του Θεού για αιώνια αγάπη, για αιώνια ένωση, για αιώνιο παράδεισο.

————————————

Όταν αγαπάς πλέον κινείσαι διαφορετικά μέσα στη ζωή. Πλέον καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την αγάπη σου, με το βίωμα αυτό που δίνει ζωή στην ζωή σου, που δίνει οξυγόνο στην ανάσα σου, που δίνει νόημα σε κάθε σου κίνηση και λόγο. Και έχεις μόνο μία αγωνία: μην τυχόν και εκπέσεις της αγάπης και χαθείς, μην τυχόν και την τραυματίσεις γιατί τότε κι εσύ αιμορραγείς.

————————————

Η αγάπη πάντα έχει πρόσωπο και όνομα για όλους μας. Ο καθένας ξέρει για ποιον πεινά, ξέρει ποιον βαθιά αγαπά. Δεν είναι η αγάπη κάτι το αόριστο αλλά κάτι το συγκεκριμένο. Δεν μπορούμε να λέμε ότι «αγαπούμε» (έτσι γενικά) εάν η αγάπη μας δεν έχει πηγή και στόχο κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο.

————————————

Γι’ αυτό και κάθε μας «σ’ αγαπώ» αναφέρεται σε κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο.

————————————

Η αγάπη μας δηλαδή έχει όνομα…το όνομα, το πρόσωπο, τα μάτια του άλλου.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Για την αντιγραφή , Ιωάννης Αναγνωστάκης

Μάννα, Σιλωάμ, καὶ Στοὰν Σολομῶντος,

Πηγὴν Κόρη σήν, ἐμφανῶς πᾶς τις βλέπει.

Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα “παλάτια των πηγών” στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (= ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.

Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:

α) Η πρώτη, που εξιστορεί ο Νικηφόρος Κάλλιστος αναφέρει ότι: Ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων ο Θράξ ή Λέων ο Μέγας (457 – 474 μ.Χ.), όταν ερχόταν ως απλός στρατιώτης στην Κωνσταντινούπολη, συνάντησε στη Χρυσή Πύλη έναν τυφλό που του ζήτησε νερό. Ψάχνοντας γιά νερό, μιά φωνή του υπέδειξε την πηγή. Πίνοντας ο τυφλός και ερχόμενο το λασπώδες νερό στα μάτια του θεραπεύτηκε. Όταν αργότερα έγινε Αυτοκράτορας, του είπε η προφητική φωνή, πως θα έπρεπε να χτίσει δίπλα στην πηγή μια Εκκλησία. Πράγματι ο Λέων έκτισε μια μεγαλοπρεπή εκκλησία προς τιμή της Θεοτόκου στο χώρο εκείνο, τον οποίο και ονόμασε «Πηγή». Ο Κάλλιστος περιγράφει τη μεγάλη αυτή Εκκλησία με πολλές λεπτομέρειες, αν και η περιγραφή ταιριάζει περισσότερο στό οικοδόμημα του Ιουστινιανού. Ιστορικά πάντως είναι εξακριβωμένο, ότι το 536 μ.Χ. στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, υπό τον Πατριάρχη Μηνά 536 – 552 μ.Χ.), λαμβάνει μέρος και ο Ζήνων, ηγούμενος «του Οίκου της αγίας ενδόξου Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας εν τη Πηγή».

β) Η δεύτερη, που εξιστορεί ο ιστορικός Προκόπιος, τοποθετείται στις αρχές του 6ου αιώνα και αναφέρεται στον Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σ’ ένα θαυμάσιο τοπίο με πολύ πράσινο, νερά καί δένδρα. Εκεί, σαν σε όραμα, είδε ένα μικρό παρεκκλήσι, πλήθος λαού και έναν ιερέα μπροστά σέ μιά πηγή. «Είναι η πηγή των θαυμάτων» του είπαν. Και έχτισε εκεί μοναστήρι με υλικά που περίσσεψαν από την Αγιά Σοφιά. Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ.

Χρονοδιάγραμμα κυριοτέρων γεγονότων και συμβάντων

626 μ.Χ.

Επιδρομή των Αβάρων, αλλά οι βυζαντινοί σώζουν το ιερό αγίασμα.

790 μ.Χ.

Ο Ψευδο-κωδινός αναφέρει ότι η αυτοκράτειρα Ειρήνη επισκεύασε την εκκλησία, που ειχε πάθει μεγάλη καταστροφή από σεισμό.

869 μ.Χ.

Νέα επισκευή, ύστερα από νέο σεισμό, από τον Βασίλειο Α’ τον Μακεδόνα (867 – 886 μ.Χ.) κατα πληροφορία του Νικηφόρου Καλλίστου.

924 μ.Χ.

Σε επιδρομή των Βουλγάρων ο Συμεών καίει την εκκλησία, αλλά αναστηλώνεται αμέσως αφού το 927 μ.Χ. έγιναν εκεί οι γάμοι του ηγεμόνος των Ρώσων Πέτρου με τη Μαρία, εγγονή του Ρωμανού Λεκαπηνού.

966 μ.Χ.

Έχει διασωθεί η περιγραφή μιας επίσημης τελετής στη γιορτή της Αναλήψεως, στην οποία έλαβε μέρος ο Νικηφόρος Φωκάς (963 – 969 μ.Χ.) με όλη την αυλή. Η πομπή έφτανε με πλοίο και από τη Χρυσή Πύλη συνέχιζε με άλογα. Το συγκεντρωμένο πλήθος ζητωκραύγαζε και προσέφερε λουλούδια και σταυρούς. Όταν εμφανιζόταν ο αυτοκράτωρ ο Πατριάρχης τον ασπαζόταν και στη συνέχεια έμπαιναν μαζί στο ναό, όπου στο χώρο του ιερού είχε στηθεί εξέδρα, απ᾽ όπου ο αυτοκράτωρ παρακολουθούσε τη λειτουργία. Στο τέλος της γιορτής ο αυτοκράτωρ καλούσε τον Πατριάρχη σε επίσημο τραπέζι.

1078 μ.Χ.

Η μονή της Πηγής θεωρείται τόπος εξορίας, αφού εκεί απομονώνεται ο Γεώργιος Μονομάχος.

1084 μ.Χ.

Ο Αλέξιος Α’ Κομνηνὸς (1081 – 1118 μ.Χ.) περιόρισε τον φιλόσοφο Ιωάννη Ιταλό στη μονή της Πηγής για να καταπαύση ο αναβρασμός που είχε δημιουργηθεί από τις ιδέες του.

1204 – 1261 μ.Χ.

Το ιερό της Πηγής περιέρχεται στους Λατίνους.

1328 μ.Χ.

Ο νεαρός Ανδρόνικος Γ’ ο Παλαιολόγος (1328 – 1341 μ.Χ.) χρησιμοποιεί τη μονή ως ορμητήριο πριν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη.

1330 μ.Χ.

Ο Ανδρόνικος Γ’, που βρίσκεται ετοιμοθάνατος στο Διδυμότειχο, πίνει νερό από το αγίασμα της Πηγής που του έφεραν και γιατρεύεται.

1341 μ.Χ.

Ιερέας της Πηγής, ονόματι Γεώργιος, είναι μάρτυρας σε νοταριακή πράξη.

1347 μ.Χ.

Η Ελένη, κόρη του Ιωάννου Καντακουζηνού, παρουσιάζεται στο μέλλοντα σύζυγό της Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγο (1341 – 1391 μ.Χ.) ντυμένη με την επίσημη ενδυμασία της αυτοκράτειρας, μέσα στον ιερό χώρο της Πηγής. Σύμφωνά με παλαιό έθιμο η μέλλουσα αυτοκράτειρα όταν έφθανε στην Πόλη από τα μέρη της ξηράς έπρεπε να συναντηθεί με τον αυτοκράτορα στην Πηγή.

1422 μ.Χ.

Κατα τη διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινουπόλεως ο σουλτάνος Μουράτ Β’ εγκαταστάθηκε μέσα στην εκκλησία.

1547 μ.Χ.

Ο Pierre Gylles σημειώνει το 1547 μ.Χ. ότι η εκκλησία δεν υπάρχει πια, αλλά οι ασθενείς εξακολουθούν να επισκέπτονται την Πηγή.

1727 μ.Χ.

Ο μητροπολίτης Δέρκων Νικόδημος έχτισε ναΐσκο και ανανέωσε τη λατρεία. Οι Αρμένιοι ζητούσαν συμμετοχή στο ιερό της Πηγής, αλλά η μεγάλη παράδοση και τα σουλτανικά φιρμάνια αναγνώριζαν την κυριότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

1825 μ.Χ.

Καταστροφή της πηγής από τους γενίτσαρους.

1827 μ.Χ.

Ανεύρεση της Ιεράς εικόνας της Θεοτόκου εικονιζόμενη υπέρ της Ζωοδόχου Πηγής.

1833 μ.Χ.

Ο πατριάρχης Κωνστάντιος Α’ (1830 – 1834 μ.Χ.), με άδεια του σουλτάνου, έχτισε τη σημερινή εκκλησία, της οποίας τα εγκαίνια έγιναν το 1835 μ.Χ. Σήμερα, εκτός από τη μεγάλη εκκλησία, λατρευτικό κέντρο του μεγάλου κτιριακού συγκροτήματος αποτελεί ο υπόγειος ναός της Ζωοδόχου Πηγής, όπου η δεξαμένη με το αγίασμα και τα ψάρια.

Γράφοντας τον 14ο αι. μ.Χ. για το αγίασμα της Πηγής ο Νικηφόρος Κάλλιστος παραθέτει, από διάφορες πηγές, ένα κατάλογο 63 θαυμάτων, από τα οποία τα 15 φθάνουν ως την εποχή του.

Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών. Το δε αγίασμα βρίσκεται στον υπόγειο Ναό και αποτελείται από μαρμαρόκτιστη πηγή, το νερό της οποίας θεωρείται αγιασμένο. Απ’ εδώ διαδόθηκε ο τύπος της Παναγίας Ζωοδόχου Πηγής σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο. Είναι αξιοσημείωτο ότι ψηφιδωτή παράσταση της εικόνας σώζεται στον εσωνάρθηκα της Μονής της Χώρας.

Σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον Αυτοκράτορα Λέοντα η Εκκλησία καθιέρωσε την κατ΄ έτος εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, την Παρασκευή της Διακαινήσίμου Εβδομάδας.

Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί». «Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 μ.Χ. ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι. Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος. Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.

Το Μπαλουκλί (Τα ψάρια της Ζωοδόχου Πηγής),

ποίημα του Γεώργιου Βιζυηνού

Σαράντα μέρες πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρη

την Πόλη την μεγάλη.

Σαράντα μέρες έκαμεν ο ‘γούμενος το ψάρι

στα χείλη του να βάλη.

Απ’ τες σαράντα κι ύστερα, πεθύμησε να φάγη

τηγανισμένο ψάρι.

– Αν μας φυλάγ’ η Παναγιά καθώς μας’ε φυλάγει,

την Πόλη ποιος θα πάρη;

Ρίχτει τα δίχτυα στον γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,

– Θεός να τα βλογήση!

Το λάδι βάλλει στην φωτιά μες στ’ αργυρό τηγάνι,

για να τα τηγανίση.

Τα τηγανίζ’ από την μια, και πά’ να τα γυρίση

κι από το άλλο μέρος.

Ο παραγιός του βιαστικά πετά να του μιλήση,

και τάχασεν ο γέρος!

– Μην τηγανίζης, γέροντα, και μόσχισε το ψάρι

στην Πόλη την μεγάλη!

Την Πόλη την εξακουστή οι Τούρκοι έχουν πάρει,

μας κόβουν το κεφάλι!

– Στην Πόλη Τούρκου δεν πατούν κι Αγαρηνού ποδάρια!

Με φαίνεται σαν ψεύμα!

Μ’ αν είν’ αλήθεια το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια

να πέσουν μες στο ρεύμα!

Ακόμ’ ο λόγος βάσταγε, τα ψάρι’ απ’ το τηγάνι,

την μια μεριά ψημένα,

πηδήξανε κι επέσανε στης λίμνης την λεκάνη,

γερά, ζωντανεμένα.

Ακόμ’ ώς τώρα πλέουνε, κόκκιν’ από το μέρος,

όπου τα είχε ψήσει.

Φυλάγουν το Βυζάντιο ν’ αναστηθή κι ο γέρος

να τ’ αποτηγανίση.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)

Ήχος α’.

Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)

Ἦχος πλ. ἀ’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Η αναβλύζουσα Θειον ύδωρ αθάνατον, η προχέουσα ρείθρα ζωής αέναα· τοις προστρέχουσι πιστώς τη Ζωοδόχο σου Πηγή και ταύτα αρυoμένοι, βραβεύεις νυν τε παρθένε ρώσιν και θεραπείαν, και συμφορών απολύτρωσιν.

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Ἐξ ἀκενώτου σου Πηγῆς Θεοχαρίτωτε, ἐπιβραβεύεις μοι πηγάζουσα τὰ νάματα, ἀενάως τῆς σῆς χάριτος ὑπὲρ λόγον· τὸν γὰρ Λόγον ὡς τεκοῦσα ὑπὲρ ἔννοιαν, ἱκετεύω σε δροσίζειν με σῇ χάριτι, ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε ὕδωρ σωτήριον.

Μεγαλυνάριον

Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον, τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην άμβροσίαν το μέλι τ

Γιορτάζει αύριο ( Παρασκευή 3/5) ο δισυπόστατος ναΐσκος της Ζωοδόχου Πηγής και της Αγίας Αναστασίας στο οροπέδιο Τσιγκουρατίου στο Τσούμα Πούσι στα Σκούρτα Βοιωτίας και ο πατέρας Αθανάσιος Ραπτοδήμος θα λειτουργήσει αύριο το πρωί. Όσοι πιστοί προσέλθετε

Ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου Σκούρτων θεμελιώθηκε στις 19 Μαρτίου 1977 από τον μακαριστό μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κυρό Νικόδημο Γραικό και εγκαινιάσθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1997 απο τον τότε Μητροπολίτητ Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμο. Τιμάται στις 2 Μαΐου, μνήμη της Ανακομιδής των Λειψάνων του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου.

Φωτό από τη λιτανεία της ιερής εικονος

Τε 1

Τα Ανθεστήρια – Ημέρα των ανθέων και των εργατών. Γενέσιον Ιωάννη Ρίτσου του βάρδου της ρωμιοσύνης και Τελευτή Αλεξάνδρου Παναγούλη του τυραννοκτόνου. Και των 200 της Καισαριανής.

Χριστός Ανέστη!!

Καλό κι ευλογημένο μήνα στους αναγνώστες του Ορεινού

Γιάννης Αναγνωστάκης

Αισιοδοξία σημαίνει ευτυχία, ενώ απαισιοδοξία σημαίνει δυστυχία.

Μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο δεν είναι η υγεία, ο πλούτος, οι φίλοι και η δόξα. Η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο είναι να έχει αισιοδοξία. Ούτε μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι η αρρώστια, η φτώχεια, η μοναξιά, η εγκατάλειψη, η αδικία, η οποιαδήποτε δυσκολία και απώλεια. Η μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι να είναι απαισιόδοξος, γιατί ενώ η αισιοδοξία αποτελεί ύμνο της ζωής, η απαισιοδοξία αποτελεί ύμνο στον θάνατο.

~Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς